Bu başlığı anlık bir gazla açmıyorum. Şu anda gayet sakinim. Hayatımla ilgili düzeltmem gereken bir çok şey var, biliyorum. Ama bunlardan en başta geleni Pornografi ve mastürbasyon bağımlılığı. Aslına bakarsanız diğer bütün kötü alışkanlıklarımın temelinde bu illet yatıyor çünkü tipik bir bağımlılık örüntüsünde bağımlı, bütün hayatını bağımlı olduğu şeyin etrafında kurar. Bende bundan ayrı değilim.

Uzatmayayım, neden böyle bir günlüğe ihtiyaç duyuyorum. Artık bu bağımlılıktan temelli kurtulacak kadar olgunlaştım sanırım. Sürecin hangi evresinde hangi tuzakların karşıma çıkacağını, süreç boyunca neleri yapmam gerektiğini ve neleri yapmamam gerektiğini biliyorum. Bu başlıkta 150 gün boyunca her gün bir iletiyle günün muhasebesini yapacağım. Bu iletiler bazen uzun, bazen kısa olacaktır çünkü, yoksunluk evresinde tek satır bile yazmak imkansız oluyor ama coşku dönemlerinde roman yazacak kadar birikmiş bir enerji oluyor. Her gece 1.30-2.30 arasında bu iletiyi paylaşacağım ve ileti de şunların cevabı olacak:

1. Bağımlılığa geri dönüldü mü ?

1. Yatakta telefonla oynandı mı ?
2. Kitap okundu mu ?
3. 30 dakika masaya ders için oturuldu mu ?
4. Telefon kullanımı 1.30 saatle sınırlandı mı ?
5. Short video izlendi mi ?

Her gece yazacağım iletilerde bunların cevabı olacak ve yazacağım bu günlük 21 Mayıs 2026’da sona erecek. Eğer o güne eksiksiz olarak ulaşırsam bütün hikayemi başından sonuna kadar eksiksiz olarak anlatacağım.

Haydi Bismillah.

1. Gün

1. Bağımlılığa geri dönmedim. Gayet rahat bir gündü. Nükslerden sonra gelen o tanıdık hissi yaşıyorum. İlk günlerin kararlı tavrı, gelecek günlere dair inanç. Şundan da eminim ki uzak olmayan günlerde krizler baş gösterecek. Baş ağrısı yaşayacağım, hiçbir şey yapmak istemeyeceğim, yalnızca bir düşünce olacak aklımda, o pornoyu izle, o mastürbasyonu yap. Ama bunları kabul ediyorum. Her şey böyle böyle yoluna girecek. Hiçbir şey yoluna girmesede olur, ben artık böyle bir bağımlılığı hayatımda istemiyorum...

2. Kitap okudum, evet. Kemal Tahir okuyun, okutun. Şahsi fikrim şudur: Kemal Tahir Türk roman geleneğinin en iyi diyalog yazarıdır.

3. Tam olarak saat 15'te masadaydım. 30 dakika kalkmadan masada oturdum. Sürenin neden bu kadar kısa olduğunu ilerleyen zamanlarda açıklayacağım.

4. Evet, bunu da başardım ve belkide en büyük başarımdır. Bu bağımlılıkla telefon bağımlılığı kol kola. Birini bırakmaya çalışırken öbürüne yol vermek süreçte sorun çıkarıyor. Tetikleyici görmek vs.

5. Bir tane bile short video izlemedim. Kısa video bağımlılığı, özellikle gece izlenen videolar her zaman gardımı düşürüyor. İşim dolayısıyla gece geç geliyorum. Yatağa girdiğimde telefonu elime alır ve kaydırmaya başlarsam çoğunlukla sabah ezanıyla irkiliyorum. O yüzden bu iş halledilmesi gereken acil işlerden birisi.

Kısacası rahat bir gündü. Zorlanmadım. Çok tipik ilk gün rahatlığı, beyne verdiğim son dopamin şimdilik yeterli oluyor ama yakında meydan savaşlarımız başlayacaktır.

Saygılar, öpüyorum hepinizi...

2. Gün

1. Bağımlılığa geri dönmedim. Rahat bir gündü ama hafif bir donukluk ve isteksizlik vardı. Okuduğum kitaptaki bazı bölümler içimi gıcıklasada rahattım. Düşünceler gelmeden kendime ket vurabildim. Sürecin bu kısımlarında sağlam durmak ilerleyen dönemler için büyük bir eşik oluyor. İlk günlerin artık oraya geri dönmem, kesin bırakacağım düşünceleri arasında her an bir tetikleyiciye maruz kalma durumu olabiliyor ve kendine güven ilerleyen süreçte buradaki tavizlerle kırılıyor ve en başa döndürüyor. "Taviz taviz doğuruyor."

2. Kitap okudum ve hatta baya okudum. Okumak bütün bu zamana kadar aklımı kaçırmamamı sağlayan en büyük yardımcımdı ve hala öyle. Ders çalışmak istemesemde, her şeyden kaçsamda kitap okumak hayatımın hep bir yerinde oldu ve inşallah hep olacak. Tek pişmanlığım şu ki, 20 yaşında bu alışkanlığı edindim eğer şu an okuduğum şeyleri 10-20 yaş aralığında okusaydım hayat bambaşka akardı benim tarafıma.

3. Saat 15'te masadaydım. Bu konuda kendime şimdi yüklenmeyeceğim ama 1. ayın sonları, 2. ayın başlarına doğru bambaşka bir seviyede olacağım. Beni ve hayallerimi bu kurtaracak.

4. Telefona bakma ihtiyacı hissetmiyorum çünkü yalnızım ve belki de dünyanın en yalnız insanıyım. Attila İlhan'ın "Yalnızların en büyük sorunu, tek başına özgürlük ne işe yaracak" dediği noktaya yakınım. Ama bunu ben yaptım, çözümü de içimde bir yerlerde, bulacağım onu ama şu anda değil.

5. Shorts mu ? O ne ?

Bunlar ilk günlerin kararlı duruşu bunu çok iyi biliyorum. Ama bunca zamandır içimde biriktirdiğim her şeyden kurtulmak için 150 gün boyunca değil, zihnimi tamamen yeniden biçimlendirene kadar aynen devam etmeliyim. Bu kararlı tavrım 2 gün değil, 150 gün değil, olmak istediğim insana, bambaşka şeyleri düşünen, yaşayan ve yaşadıklarını kabul eden insan olana kadar devam etmeli. Zaten o insan için kararlı olmak istemek gibi bir durum olmayacak, bu onda sırada bir tavır olacak, düşünmeyecek yalnızca karakterine uygun olarak yaşayacak. Bağımlı olmak, beynin kimyasını ve işleyişini temelinden sarstığı ve kendine alternatif bir gerçeklik yarattığı için kararlı olmak, aldığın kararları sürdürebilmek, mantıklı düşünebilmek ve hareket edebilmek imkansızlaşıyor. Hayat yalnızca bağımlılık ve onun öznesi arasında geçen kıldan bir köprü oluyor. Ortada insanın karakteri diye bir şey kalmıyor, ve karakterin bütün gücü o özneye ulaşmak için kullanılıyor ve yaşamın herhangi bir alanına akacak bir enerji kalmıyor. Bu yalnızca PMO bağımlılığı için değil her bağımlılık için geçerli. Düzelecek...

3. Gün

1. Bağımlılığa geri dönmedim. Çok zor bir gündü. Yoğun bir krizi atlattım. Yoğun krizlerde bağımlılığın istediğini vermeyince gün içerisinde bir şekilde acısını çıkarıyor. Çok gergindim, hafif bir baş ağrısı vardı. İşyerine gelen müşterilerin ekseriyeti kıldı, seçmeydi. Günü kavga etmeden bitirdiğim için şanslıyım. Bağımlılık prefrontal kortesi by-pass ettiği için ön bölgenin daha aktif olması gerektiği anlarda bağımlılık nedeniyle amigdalanın daha çok sözü geçiyor. Bu da sinir anlarının daha yoğun olmasına, sakinleşmenin uzamasına vs. sebep oluyor.

2. Kitap okudum. Dünkü kadar olmasada fena değildi.

3. Saat tam 15'te olmasada 30 dakika masada kaldım ve düzenli olarak çalıştım. Orta seviye bir süreçten çıkmıştım ve bu süreçle o sürecin arasına pek bir zaman girmediği için beynim daha aktif çalışıyor. Algılarım, hafızam bağımlılıktaki normalimin üzerinde, bu yüzden çalıştığım konulardan daha çok verim alıyorum.

4. Sanırım telefonla 1 saat kadar uğraşmışımdır. Bütün siteler engelli olduğundan yapacak pek bir şey kalmıyor. Aslında şunu fark ettim, ben telefonu shorts izlemek için kullanıyormuşum. Short video izlemeyi bıraktığımda bu da otomatik olarak düştü.

5. Bir tane bile short video izlemedim. Bu bağımlılıktan kurtulmak kadar motive olarak yaptığım bir şey. Umarım bir daha kaydırma batağına düşmem, bunu da PMO'dan kurtulmak kadar çok istiyorum.

Gergin olduğum bir gündü. Yoğun bir kriz dalgası ve sonrasında gelen sinir, gerginlik hali müşteriler yüzünden pik yaptı ama günün sonunda bitti. Her şey bitiyor bitecek. Çokta düşünmemek lazım, yap geç. Ne yaparsan kendine, kimse için bir şey yaptığın yok.

4. Gün

1. Bağımlılığa geri dönmedim. Krize benzer bir şey yaşamadım ama içimde inanılmaz bir sinir ve agresiflik var. Ufak tefek her olay canımı sıkıyor, sinirlerimi zıplatıyor. Bu bağımlılığın benim üzerimdeki en büyük etkisi kaygı ve depresyon oldu. Ufacık bir olay hemen tetikliyor. Bağımlılık örüntülerinde bağımlı genellikle hayatındaki büyük-küçük olayları yönetemediği için bir bağımlılığa kayar. Bu herkes için böyle değildir ama bir çok kişi için böyle olur. Ailesiyle sorun yaşayan birisini alalım örneğin. Ailesinden yana sorunları vardır ve beyin bu baskıya dayanamaz ve ona en çok haz veren, sorunlarını unutturan nesne ya da davranış neyse ona yönelir. Bu benim içinde böyleydi. Ufak yaşlarımdan bu yana küçüklü büyüklü birçok sorun yaşadım ve PMO'nun bana verdiği haz ve kaçma fırsatıyla sorunlarımdan uzaklaştım ve kaçtım. Şu anda yaşadığım süreçte kaçtığım her şeyle yüzleşiyorum ve içimdeki büyük öfkeyle yüzleşiyorum. Bu öfke dışarıya değil, tamamen kendime fakat kendisini hep dışarı yöneltiyor.

2. Baya kitap okudum. Kitap okumak iyi ki var.

3. 15.32'de masaya oturdum ve 30 dakika çalıştım. 30 dakikalık çalışma, bağımlılıkla üstün körü mücadele ettiğim günlerdeki saatlerce çalışmadan çok daha verimli oluyor. Çalıştığım konular zihnime kazınıyor.

4. Telefonu bomboş elime alıyorum ve beni tetikleyecek bir şeye bakmıyorum ve buna ihtiyaç duymuyorum.

5. 2-3 tane shorts izledim ama telefondan değil, bilgisayardan. Bunu fark ettiğim anda da kestim.

Gerginim ve pek bir şey yazasım yok. Daha sakin olacağım günler olacak, daha gergin olacağım günler olacak. Sakin kalamasam bile süreci iyi yönetmeliyim. Ulaşmak istediğim şey uzakta ama bugünler sayesinde benim olacak.

İyi geceler...