30 Aralık 2025, Salı

Merhaba dostlar, biraz zaman geçti kusura bakmayın. Dürüst olacağım, çok uğrayasım gelmedi siteye. Yine her zamanki gibi değişen bir şey yok hayatımda, (ufak tefek var ama göz ardı edilebilir, zaten iki adım ileri gitsem iki adım da geri gidiyorum) büyük bir farklılık yok. İnsan çabaladığı zaman karşılığını da çabucak görmek istiyor, bazen hiçbir sonucu olmuyor boşa kürek çekmiş gibi oluyor (aslında olmuyor da neyse). Yine de bir şeyler için uğraşıyor olmak güzel. Son zamanların en dip anlarını da yaşadım son birkaç gün içinde, bir şekilde sıyrılmayı başarıyorum her seferinde ama tamamen geçmiyor.

Cümlelerim biraz bağlamından kopuk olabilir onun da kusuruna bakmayın lütfen, 4 saatlik uykuyla duruyorum. Son iki hafta uyku düzenim 4-11 şeklindeydi, şimdi 23-7 arası uyumaya çalışıyorum, geçiş sürecindeyim. Dersimi evde çalışıyorum, kütüphaneye gitmek zor geliyor soğuk çamur vs. Bunların dışında farklı bir şey yapmıyorum, bir iki tane film falan izledim sadece. Bugün de farklılık olması açısından kütüphaneye gittim, orada geçti tüm gün, şimdi yatıp uyuyacağım. Yarın unutmazsam yalnızlık hakkında ve kendi yalnızlığım üzerine yazacağım. Herkese iyi geceler.​

Öncelikle özür dileyerek başlayayım, dün bahsettiğim yalnızlık konusundaki yazıyı yazamayacağım. Aslında bugün çok boş vaktim vardı, oturup yazmalıydım ama akşama bıraktım, şimdi de canım sıkkın biraz. Söz vermeseydim keşke diyorum, yarın yazmaya çalışacağım.

Gündüzlerim gecelerim her zamanki gibi sıkıcı geçiyor, kendime yeni bir şey getiremiyorum bir türlü. Geçenlerde ahşap oymaya başlamıştım ama ondan da sıkıldım, zaten aletlerim kalitesiz olduğu için düzgün yapmakta zorlanıyorum. Bayağıdır koşmak istiyorum, sadece koşmak. Spor olsun diye, bir türlü başlayamadım, şartlar kötü çünkü. Bilmiyorum yarın sabah kalkınca koşarım belki. Yarın ailem de evde olacak, zor bir gün beni bekliyor.

Uykum var, kafam bozuk; mantıklı düşünüp yazamıyorum gibi geliyor. Yarın iyi kötü tekrar yazarım, temiz kafayla. Şimdilik herkese iyi geceler, ha bir de mutlu yıllar. Kendime yeni yıl hedefi falan koymuyorum, normal geçecek zaten, farklı bir şey olursa olur olmazsa olmaz. İyi bir şeylere başlamak sadece belli bir zamanla sınırlı kalmamalı. Pes edecekmişiz zaten 19 Ocak'ta, o yüzden salla gitsin. Tekrardan mutlu yıllar hepimize.​

3 Ocak 2026, Cumartesi

Kendimi bildim bileli "içine kapanık" biriyim. Bu muhtemelen biraz da yetiştirilme tarzımla ilgili çünkü biraz ezik karakterli yetiştirildim. Oldum olası "small talk" işini beceremiyorum mesela, tanıdığım ya da tanımadığım birisi olsa da. İletişim becerilerim kötü olsa da hiç tanımadığım bir insanla eğer onunla bir daha karşılaşmayacağımı düşünüyorsam çok rahat sohbet kurabiliyorum, şehrin diğer ucundaki bakkal ya da durakta karşılaştığım teyze vs. Çünkü beni yargılasalar bile hayatıma bir etkisi olmayacak. Tanıdığım insanların da bi etkisi olmayacak olsa da ister istemez sohbet ederken geriliyorum.

Anaokulu ve ilkokulda arkadaş konusunda bir sıkıntım olmadı, çoğu çocuk gibi sınıf arkadaşlarım, mahalleden arkadaşlar vs. vardı. Ortaokuldaysa sınıftaki herkesle iyi anlaşırdım, hem çalışkandım hem de çok sevimli bir çocuktum; okul birincisi olmanın etkisiyle sadece sınıfımdakilerle değil tüm okulla çok iyi anlaşırdım. Liseyle başlayan karantinanın etkisiyle evde pinekleyip kafasını bilgisayardan kaldırmayan bir çocuğa dönüştüm. Derslerimi sürekli aksatırdım, bir de o zamanlarda sınıftan hiç kimseyle tanışmamıştım. Pandeminin bitmesiyle okula dönünce insanların benim aksime birbiriyle tanışıp tüm seneyi online oyunlar oynayıp kaynaşarak geçirmiş olduğunu gördüm, çoğu kalıcı arkadaş grubu çoktan kurulmuştu. Daha sonra okulun ilk haftası Covid testimin pozitif çıkmasıyla evde karantinaya girdim. (Şunu da ekleyeyim, lise boyunca yurtta kaldım) İki hafta sonra tekrar okula döndüğümde ben hariç herkes çok samimilermiş gibi gelmişti. Bir de o zamanlar ben yokken konular işlenmeye başladığı için derslerde de geri kalmaya başladım.

O zamanlarda kendim hakkında daha önce olmayan bir şey keşfettim: ben birisiyle tanıştıktan sonra samimi olmam için ya da yanında kendimi rahat hissetmem için birkaç ay muhabbetimin sürmesi gerekiyordu, yoksa yine konuşurken geriliyordum ya da yabancılarmış gibi hissettiriyorlardı. (Bu neden oldu bilmiyorum ama hâlâ sürüyor diyebilirim) Bu sebeple de yurtta da arkadaş edinemedim, oda arkadaşlarımla bir merhabamız vardı sadece. İlk dönem boyunca yemeğimi bile tek başıma yiyordum hatta.

10. sınıf biterken yavaş yavaş bir samimiyet gelişti bazı kişilerle ama kısa süre sonra araya yaz girdi. On birinci sınıftayken yurtta ve sınıfta bazı gruplara dahil olmuştum ama iki kişi arasındaki ya da grup içi ilişkinin ne kadar toksik olduğunu fark etmemiştim, büyük oranda çıkar amaçlı kurulmuş ilişkilerdi. O zamanlarda hatta birkaç kişiyle kavga falan da etmiştim. On ikinci sınıfta kendimi derslere vermeye çalışıyordum, o yüzden arkadaşlarla ilgili her şey geri planda kalıyordu. Daha sonra dönem ortalarında tüm bu arkadaşlıkların vs. ne kadar yapay geldiğini fark ettim, sonra bir anda hepsine karşı bomboş hissetmeye başladım. Zamanla kendimi onlardan uzaklaştırdım ve en baştaki gibi yalnız kaldım. Mezuniyette de çok uzun süre durmadım çünkü rol yapmak istemedim.

Yaklaşık iki senedir yalnızım; sadece ayda bir kez mesajla hâl hatır sorduğum bir arkadaşım, senede iki defa karşılıklı bayramını tebrik ettiğim bir arkadaşım ve evde konuştuğum kardeşim var. Yalnızım derken kastettiğim hem dostumun olmaması, hem de olanların/olacakların çok yapay hissetmesi. En son geçenlerde yalnızlık hissinden kafayı yediğim sıralarda internetteki rastgele sohbet odalarına dalıp insanlarla muhabbet etmeye başlamıştım. Ama bu da uzun vadede beni zehirliyor gibi hissettiğimden geçen gün bunu da bıraktım. Bıraktım çünkü hem gerçekten tanımıyorum onları hem de bir çeşit "sosyalleşme illüzyonu" yaratıyordu.

Şu anda da bir süredir kırsalda yaşamanın da etkisiyle en küçük insan etkileşimine muhtaç hissediyorum. En başta dediğime dönersek hep içine kapanıktım, kendi halimde yalnızlığıyla mutlu biriydim ama iyice insanlardan izole olduğunda en asosyal insan bile birilerini görmek istiyor, çevresinde farklı bir yüz olsun istiyor. Şimdilik yapabileceğim çok bir şey de yok ama bu sene inşallah üniversiteye başladığım zamanlarda hem insanlarla samimiyet kurmada zorlanma şeyini (bilmiyorum, bir tür bağlanma problemi de olabilir) hem de diğer insanlarla kurduğum dostluğun bana yapay hissettirmesi şeyinden kurtulmuş olurum.

Öylesine kafamdakileri ekrana dökmek için yazdığım bir yazıydı, bahsedip de günlerce yazmadığım yazı. Anlattıklarımı sizden herhangi bir tavsiye istemek için yazmadım ama ola ki tavsiyeniz vardır ya da başka bir şey diyeceksinizdir, çekinmeyin yazın.​

4 Ocak 2026, Pazar

Tarih atarken 2026 yazması çok tuhaf geliyor, alışmam zaman alacak sanırım.

Aklımda uzun süredir vardı ama şimdi yeni yıla girmemizi de bahane ederek günlük tutmaya başlayacağım. Günlük derken burayı kastetmiyorum, bir deftere somut cümleler yazacağım. Hem biraz da istatistik oluşturmak için genel olarak yaptıklarımı yazacağım hem de yazma alışkanlığı oluşturmak için. Amaç süreklilik sağlamak olduğu için her gün en azından 3-4 cümle yazacağım, bazı günler keyfime de bağlı olarak sayfalarca yazabilirim. Burda da yazmak güzel ama aynısını hissettirmiyor, bir de şimdilik buraya kafama eseni yazıyorum, sistematik değil.

Elimde bir tane not defteri bir tane de ajanda var, her ikisine de yazacağım. Defter 180 sayfa, ajanda 240 sayfa, yaza kadar düzenli yazabilirim yani. Küçük defteri istatistik kaydetmek ve alışkanlık takip etmek için kullanacağım. Büyük olanı ise daha çok planlama amaçlı yazmak, izlediğim okuduğum şeylerden ufak tefek not tutmak, bazen de bilinç akışı şeklinde düşüncelerimi yazmak için. Buraya da onların haftalık değerlendirmelerini yazabilirim, son bir haftada neler yaptığımla ilgili.

Şu an için hayat oldukça durağan gidiyor, her şey her zaman olduğu gibi. Ben de bir anlık gazla harekete geçip sonra dosdoğru yerime oturacağımı bildiğimden ağırdan alıyorum. Zaten gün içinde planladığım kadar ders çalışsam o gün geçebilecek en iyi şekilde geçmiş sayılır, kalan şeyler detay biraz. Bir de son günlerde hava da iyice bozduğu için yapacak şeyler daha da sınırlı oluyor. Evde ne yapabilirsem artık.​

Önümüzdeki iki haftayı uyku düzenimi düzeltmeye ayıracağım. Son günlerde eskisine nazaran daha iyi tabi, 4-11 şeklindeki rutini 1-9'a çektim. Daha da erken yatıp kalkmayı istiyorum ama uyku düzenim çok kırılgan, şu anlık bunu çözmeliyim. Bir gün biraz geç yatsam ya da gece uyanıp tekrar uykuya dalamasam hemen eski haline dönüyor. Kafeini falan da büyük oranda azalttım bu sebepten. Aslında kahveyi içtiğim saate dikkat ettiğim sürece uykumu çok da kötü etkilemez ama bazen çarpıntı yapabiliyor, o yüzden içmemek en iyisi.

Erken kalkmak bence en iyi alışkanlık olabilir, çünkü erken kalkınca günün hepsi bana aitmiş gibi hissediyorum, günün kalanında yapacaklarım için daha hevesli oluyorum. Geç kalkıncaysa tam tersi, sanki gün bitmiş de yapacak bir şey kalmamış gibi. Tabi sabahın erken saatlerini iyi geçirmek daha önemli, meditasyon/ibadet ya da hafif spor güne güzel bir başlangıç olabilir. Bunun tersi de sabah kalkar kalkmaz telefona bakmak oluyor herhalde, o zaman da insan yataktan kalkmak istemiyor. Aklıma bu konuda Youtube'da görüp kaydettiğim bir video geldi, yarın izleyince biraz daha bahsederim. İyi geceler şimdilik.​

8 Ocak 2026, Perşembe

Bugün kendime yardım edemedikçe başka insanlara da yardım edemeyeceğimin bir kez daha farkına vardım. Tanıdığım insanlara elimden geldiğince yardımcı olmaya çalışıyorum, sorunlarını çözebilmeleri için tavsiye veriyorum, elimden geleni esirgemiyorum. Ama günün sonunda kendime bir faydam dokunmuyor, sadece birazcık vicdanımı rahatlatmış oluyorum iyilik yaptığım düşüncesiyle.

Şu an biraz hüzünlüyüm, bilmiyorum neden ama gelip geçer muhtemelen. Kafamı kurcalayan bir mesele var aslında ama biraz fazla hayalperest davranıyorum sanırım, ya da bazı şeylere fazla kaptırıyorum kendimi öyle diyeyim. Umutlanmamam gereken bir şeyde beklentiye girdim sanırım, neyse geçer herhalde.​

10 Ocak 2026, Cumartesi

Hüzün durumu hâlâ sürüyor, geçmesini bekliyordum ama henüz geçmedi. Biraz canım sıkkın neden bilmiyorum, bu yüzdendir belki günlerim durgun geçiyor. Hava da çok bozdu son birkaç haftada, bu da ruh halimi kötü etkiliyor olabilir. Eskiden havanın kapalı olmasını veya yağmur yağmasını romantize ederdim ama şimdilerde her yer çamur olunca pek romantikliği kalmıyor, aksine nefret eder hale geldim.

Buraya bir şey yazmak için gelmiştim ama ne hakkında olduğunu unuttum, düzenli yazmaya çalışıyorum en kötü üç günde bir. Yazacak bir şey bulamadıysam yazmıyorum genelde ya da havadan sudan konuşuyorum. Akşam eve misafir gelecekmiş, pek misafir ağırlama havamda değilim o yüzden gelmelerini beklemeden dışarı çıkarım sanırım. Dışarıda da yapacak bir şey yok, hava pek vahşi; en kötü arabada otururum.​