Selamlar baylar ve bayanlar.
Uzun bir günün ardından rastgele bir otoban tuvaletinde arkadaşımı bekleyip “ulan sıçmak için bile 15 tl vermemiz mi gerekiyor, enflasyon bağırsakları bile vurmuş!” diye söylenirken aklıma birden bir şey geldi.
(Bütün bunları aklıma getiren şey arkadaşımın aynı gün içerisinde okb’yi yenmek için denediği taktikleri bana göstermesi olabilir. Bunlar o kadar insancıl, o kadar saf ve tamamen kendi için yine kendi ile savaşan bir insanın inatla çabalamasıydı ki, hayatımda ilk defa bana şunu fark ettirdi; kendi mücadeleme çok odaklanmıştım ama meğer her insan benim gibi kendi mücadelesini veriyor, kendini yenmek için çabalıyormuş. Meğer ‘biri’ olabilmenin yolu her şeyden önce senin gibi bir çok insan olduğunu anlayıp kendini o kalabalığın içine -sanki kendini nehrin akışına bırakan küçücük bir su damlası gibi- bırakmakmış)
Eğer insan olmasaydık hiçbir şey için hiçbir sorumluluk hissetmezdik. Evet, eğer insan olmasaydınız hiçbir cinsel dürtünüzden utanmazdınız. Hatta en büyük derdiniz eşinizi etkileyemeyip çiftleşememek olurdu. Mesela bir orangutan olsaydınız ve diğer bir orangutan dostunuzu yaralasaydınız bu sizin için hiçbir şey ifade etmezdi ya da tembel hayvan misali akşama kadar bir dalda yatıp ağzınız sulana sulana diğer bir daldaki muzu izleseydiniz -ama o kadar tembelsiniz ki onu oradan almıyorsunuz bile düşünün- yine utanmazdınız. Tabiri caizse bir baltaya sap olamasaydınız yine hiçbir sorun olmazdı. Ulan vergi yok, iş derdi yok, geçim sıkıntısı yok. (YKS yok!)
Üstelik insanların en kötü özelliklerinden biri olan “takıntı” da sizde olmayacaktı. Ben buna sahip değilim demeden önce iyice bir düşünün, her insanın bir takıntısı vardır. Eğer gerçekten var olmadığını düşünüyorsanız emin olun takıntınız bir gün sizi bulacak. Bununla mücadele edip etmemek size kalmış.
Bazı insanlar okb ile savaşır, bazıları temizlik hastalığıyla, bazıları anksiyete, bazıları dehb, bazıları pmo bağımlılığından kurtulmak için çabalar, kimisi alkol, kimisi sigara, uyuşturucu, hayal kurma bağımlılığı, sosyal medya bağımlılığı, müzik bağımlılığı ve liste uzayıp gider.
Bunların ne kadar spesifik şeyler olduklarını bir düşünün. Bunların var olma sebebi zihnimizin bu kadar komplike ve karmaşık olması. Tamam, bir kere geldik şu dünyaya, biz seçemiyoruz ya zaten, insan da olduk. Tamam, ne yapalım bir şeye takıntı da olduk ama “takıntılı” olduğumuz şey sadece yapmak istediğimiz ama bir sebeple yanlış olduğunu düşündüğümüz bu eylem değil, aynı zamanda eylemi durdurmak için yaptığımız eylemdir.
Ya ne boş yaptın yaprağım demeyin örnek vereceğim.
Mesela mastürbasyon yapmaya taktınız. Bunu kesinlikle durmak istiyorsunuz. Ve o dakikadan itibaren artık takıntılı olduğunuz şey mastürbasyon yapmamak için çabalamak olur. Yani kafaya koyduğunuz, taktığınız şey illaki “kötü” olmak zorunda değildir.
İyide takıntı neden var ki? Yani tamam, 1. Tip bir takıntıyı anlayabilirsiniz çünkü biz insanız. Dopamin gördü mü kuyruk sallayan köpek gibi oluruz. Arzularız, isteriz. Bazen istemememiz gereken şeyleri de isteriz. En “zeki” ırk değil miyiz? İsteriz elbet. Bazen 20 defa yıkadığımız elimizin daha da temiz olmasını isteriz, gidip bir daha yıkarız. Bazen 30 defa kontrol ettiğimiz Instagram bildiriminin aniden değişmesini isteriz, gidip tekrar o uygulamaya bakarız. Dedim ya bu takıntılar uzayıp gider, nasıl bir hayat yaşadığınıza, deneyimlerinize ve kişiliğinize göre de bu takıntılar değişir.
Peki tip2? Neden bunlarla savaşmaya bu kadar takıyoruz ki? Yani çoğu zaman bunlar bu kadar büyük bir sorun mu ki? Mesela neden cinsel dürtülerinizi kontrol etmeye bu kadar takıntılısınız? Bir hayvan kadar fütursuzca davranamaz mısınız? Tembel olmak güzel bir şey değil mi, neden ders çalışıyorsunuz, neden güzel bir üniversite kazanmak veya atanmak için uğraşıyorsunuz? Neden her sabah kalkıp işe gidiyorsunuz? Neden anksiyeteyi iliklerinize kadar hissetmenize rağmen sosyalleşmeye çalışıyorsunuz? Bu yorucu değil mi, neden kendimize hep bir savaş halindeyiz?
Cevap oldukça basit, bütün bunları yapıyoruz; çünkü yapabiliyoruz.
Aslında bizi biz yapan şey bütün bu sorunlar değil, onlarla savaşma biçimimiz.
Yaptığımız eylemlerden ötürü kötü hissetmek aslında sahip olduğumuz en güzel şey olabilir. Bir yerde “hayır” diyoruz. Üstelik Ali’ye Veli’ye felan değil. Bunun zorluğunu bir düşünsenize, yani her şeyden önce “kendinize” hayır diyorsunuz.
Küçücük bir hayatınız ve azıcık da bir zamanınız var. Üstelik toz zerresi kadar bir dünyada yaşıyorsunuz ama ruhunuzun derinliklerinde bir ateş parlıyor. Bir istek. Hayır bu hiçbir kölelik sisteminin sonucu değil, hiçbir şeyden etkilenmeden barındırdığınız oldukça saf ve çocukça bir istek. Bu küçücük hayatınızın ve kendinizin “iyi” olmasını istiyorsunuz. Erdemli olmak istiyorsunuz çünkü diğerlerini ezerek elde edeceğiniz şeyin hiçbir zaman saf mutluluk olamayacağını biliyorsunuz. Emek olmadan yemek olmayacağının da pekala farkındasınız. Her şeyden önce, en çok da kendinizi hapsetmek istemiyorsunuz.
Öyleyse özgür olmak için çabalayalım. inanın hayatlarınız hakkında zerre bilgim yok dostlar, kim neye takıntılı bilmiyorum, kim bilir o küçük hayatlarınızda ne kadar büyük dertleriniz var orasını hiç bilmiyorum ama bu çabanın her insanda bulunduğunun farkındayım ve elimizden gelen tek şey sadece çabalamaya devam etmek. Bugün biraz daha, yarın biraz daha ve her gün biraz daha.
Aslına bakarsanız oldukça güzel değil mi? “Kişiliğini geliştirmek, erdemli olmak, iyi bir yaşam için çabalamak” bunlar sadece bize özel deneyimler. Zor, asla inkar edemem. Ama değmiyor mu sizce de? Ben şahsen iyi ki insanım diyorum.
Bu arada şu “15 tl vermeden tuvalete girmeyin” yazısıyla bakışıyorum da… Bilemiyorum ya… Enflasyonsuz, ışıkların kapalı (gerçekten kapalı!) olduğu bir hayat… Ben şansımı bi’ orangutan olmaktan yana da kullanabilir miyim? Hayır mı? Aman be.
Uzun bir günün ardından rastgele bir otoban tuvaletinde arkadaşımı bekleyip “ulan sıçmak için bile 15 tl vermemiz mi gerekiyor, enflasyon bağırsakları bile vurmuş!” diye söylenirken aklıma birden bir şey geldi.
(Bütün bunları aklıma getiren şey arkadaşımın aynı gün içerisinde okb’yi yenmek için denediği taktikleri bana göstermesi olabilir. Bunlar o kadar insancıl, o kadar saf ve tamamen kendi için yine kendi ile savaşan bir insanın inatla çabalamasıydı ki, hayatımda ilk defa bana şunu fark ettirdi; kendi mücadeleme çok odaklanmıştım ama meğer her insan benim gibi kendi mücadelesini veriyor, kendini yenmek için çabalıyormuş. Meğer ‘biri’ olabilmenin yolu her şeyden önce senin gibi bir çok insan olduğunu anlayıp kendini o kalabalığın içine -sanki kendini nehrin akışına bırakan küçücük bir su damlası gibi- bırakmakmış)
Eğer insan olmasaydık hiçbir şey için hiçbir sorumluluk hissetmezdik. Evet, eğer insan olmasaydınız hiçbir cinsel dürtünüzden utanmazdınız. Hatta en büyük derdiniz eşinizi etkileyemeyip çiftleşememek olurdu. Mesela bir orangutan olsaydınız ve diğer bir orangutan dostunuzu yaralasaydınız bu sizin için hiçbir şey ifade etmezdi ya da tembel hayvan misali akşama kadar bir dalda yatıp ağzınız sulana sulana diğer bir daldaki muzu izleseydiniz -ama o kadar tembelsiniz ki onu oradan almıyorsunuz bile düşünün- yine utanmazdınız. Tabiri caizse bir baltaya sap olamasaydınız yine hiçbir sorun olmazdı. Ulan vergi yok, iş derdi yok, geçim sıkıntısı yok. (YKS yok!)
Üstelik insanların en kötü özelliklerinden biri olan “takıntı” da sizde olmayacaktı. Ben buna sahip değilim demeden önce iyice bir düşünün, her insanın bir takıntısı vardır. Eğer gerçekten var olmadığını düşünüyorsanız emin olun takıntınız bir gün sizi bulacak. Bununla mücadele edip etmemek size kalmış.
Bazı insanlar okb ile savaşır, bazıları temizlik hastalığıyla, bazıları anksiyete, bazıları dehb, bazıları pmo bağımlılığından kurtulmak için çabalar, kimisi alkol, kimisi sigara, uyuşturucu, hayal kurma bağımlılığı, sosyal medya bağımlılığı, müzik bağımlılığı ve liste uzayıp gider.
Bunların ne kadar spesifik şeyler olduklarını bir düşünün. Bunların var olma sebebi zihnimizin bu kadar komplike ve karmaşık olması. Tamam, bir kere geldik şu dünyaya, biz seçemiyoruz ya zaten, insan da olduk. Tamam, ne yapalım bir şeye takıntı da olduk ama “takıntılı” olduğumuz şey sadece yapmak istediğimiz ama bir sebeple yanlış olduğunu düşündüğümüz bu eylem değil, aynı zamanda eylemi durdurmak için yaptığımız eylemdir.
Ya ne boş yaptın yaprağım demeyin örnek vereceğim.
Mesela mastürbasyon yapmaya taktınız. Bunu kesinlikle durmak istiyorsunuz. Ve o dakikadan itibaren artık takıntılı olduğunuz şey mastürbasyon yapmamak için çabalamak olur. Yani kafaya koyduğunuz, taktığınız şey illaki “kötü” olmak zorunda değildir.
İyide takıntı neden var ki? Yani tamam, 1. Tip bir takıntıyı anlayabilirsiniz çünkü biz insanız. Dopamin gördü mü kuyruk sallayan köpek gibi oluruz. Arzularız, isteriz. Bazen istemememiz gereken şeyleri de isteriz. En “zeki” ırk değil miyiz? İsteriz elbet. Bazen 20 defa yıkadığımız elimizin daha da temiz olmasını isteriz, gidip bir daha yıkarız. Bazen 30 defa kontrol ettiğimiz Instagram bildiriminin aniden değişmesini isteriz, gidip tekrar o uygulamaya bakarız. Dedim ya bu takıntılar uzayıp gider, nasıl bir hayat yaşadığınıza, deneyimlerinize ve kişiliğinize göre de bu takıntılar değişir.
Peki tip2? Neden bunlarla savaşmaya bu kadar takıyoruz ki? Yani çoğu zaman bunlar bu kadar büyük bir sorun mu ki? Mesela neden cinsel dürtülerinizi kontrol etmeye bu kadar takıntılısınız? Bir hayvan kadar fütursuzca davranamaz mısınız? Tembel olmak güzel bir şey değil mi, neden ders çalışıyorsunuz, neden güzel bir üniversite kazanmak veya atanmak için uğraşıyorsunuz? Neden her sabah kalkıp işe gidiyorsunuz? Neden anksiyeteyi iliklerinize kadar hissetmenize rağmen sosyalleşmeye çalışıyorsunuz? Bu yorucu değil mi, neden kendimize hep bir savaş halindeyiz?
Cevap oldukça basit, bütün bunları yapıyoruz; çünkü yapabiliyoruz.
Aslında bizi biz yapan şey bütün bu sorunlar değil, onlarla savaşma biçimimiz.
Yaptığımız eylemlerden ötürü kötü hissetmek aslında sahip olduğumuz en güzel şey olabilir. Bir yerde “hayır” diyoruz. Üstelik Ali’ye Veli’ye felan değil. Bunun zorluğunu bir düşünsenize, yani her şeyden önce “kendinize” hayır diyorsunuz.
Küçücük bir hayatınız ve azıcık da bir zamanınız var. Üstelik toz zerresi kadar bir dünyada yaşıyorsunuz ama ruhunuzun derinliklerinde bir ateş parlıyor. Bir istek. Hayır bu hiçbir kölelik sisteminin sonucu değil, hiçbir şeyden etkilenmeden barındırdığınız oldukça saf ve çocukça bir istek. Bu küçücük hayatınızın ve kendinizin “iyi” olmasını istiyorsunuz. Erdemli olmak istiyorsunuz çünkü diğerlerini ezerek elde edeceğiniz şeyin hiçbir zaman saf mutluluk olamayacağını biliyorsunuz. Emek olmadan yemek olmayacağının da pekala farkındasınız. Her şeyden önce, en çok da kendinizi hapsetmek istemiyorsunuz.
Öyleyse özgür olmak için çabalayalım. inanın hayatlarınız hakkında zerre bilgim yok dostlar, kim neye takıntılı bilmiyorum, kim bilir o küçük hayatlarınızda ne kadar büyük dertleriniz var orasını hiç bilmiyorum ama bu çabanın her insanda bulunduğunun farkındayım ve elimizden gelen tek şey sadece çabalamaya devam etmek. Bugün biraz daha, yarın biraz daha ve her gün biraz daha.
Aslına bakarsanız oldukça güzel değil mi? “Kişiliğini geliştirmek, erdemli olmak, iyi bir yaşam için çabalamak” bunlar sadece bize özel deneyimler. Zor, asla inkar edemem. Ama değmiyor mu sizce de? Ben şahsen iyi ki insanım diyorum.
Bu arada şu “15 tl vermeden tuvalete girmeyin” yazısıyla bakışıyorum da… Bilemiyorum ya… Enflasyonsuz, ışıkların kapalı (gerçekten kapalı!) olduğu bir hayat… Ben şansımı bi’ orangutan olmaktan yana da kullanabilir miyim? Hayır mı? Aman be.
