Şu son zamanlarda "artık tamam bu son oldu bırakacam diyorum" ama içten içe şunu fark ediyorum eskisi gibi üzülemiyorum eskisi gibi motive olup "bu sefer son bırakacam"
diyemiyorum.Belki de bırakabileceğime olan inancım zayıflamıştır bilemiyorum ama sanki şu bir gerçek sanki hayatımın bir parçası olmuş gibi hissediyorum.Bu normal mi?
( 1,5 senedir mast yapıyorum ve eş zamanlı olaraka da mücadele ediyorum diyebilirim.)