Çocukluğumdan beri hiç bu kadar yalnız kaldığım bir dönem olmamıştı. Öyle bir döneme girdim ki kimi arkadaşımla birden bıçak gibi iletişimi kestik, kimisiyle küstüm, kimisi taşındı, vs. Birden kendimi koca bir yalnızlığın pençesinde buldum ve bunu ilk kez yaşıyorum. Kesinlikle iğrenç bir duygu olduğunu söyleyebilirim.
Kendi içime kapandıkça dışarıya olan özgüvenimin de zedelendiğini fark ettim; yani yalnızlık bu sayede gitgide kendine çekip döngü oluşturuyor. Yapabileceğim, eskiden tat aldığım ve kafamı dağıttığım aktiviteleri yapamamak çok üzüyor beni.
Tek başına sinemaya, konsere, doğa yürüyüşüne, pikniğe, yemek yemeye, kafeye gidemiyorsun. Elinde dışarıya karşı hiçbir şey kalmıyor; evde yatıyorsun ve PMO bağımlılığını ciddi derecede tetikliyor.
Eğer iş üniversite vs. yeni bir ortama girişin yoksa geçmiş olsun bu yalnızlık nasıl kırılır tekrar bilmiyorum.
Kendi içime kapandıkça dışarıya olan özgüvenimin de zedelendiğini fark ettim; yani yalnızlık bu sayede gitgide kendine çekip döngü oluşturuyor. Yapabileceğim, eskiden tat aldığım ve kafamı dağıttığım aktiviteleri yapamamak çok üzüyor beni.
Tek başına sinemaya, konsere, doğa yürüyüşüne, pikniğe, yemek yemeye, kafeye gidemiyorsun. Elinde dışarıya karşı hiçbir şey kalmıyor; evde yatıyorsun ve PMO bağımlılığını ciddi derecede tetikliyor.
Eğer iş üniversite vs. yeni bir ortama girişin yoksa geçmiş olsun bu yalnızlık nasıl kırılır tekrar bilmiyorum.