Selamun aleyküm değerli arkadaşlarım, abilerim, kardeşlerim.

Aranıza yeni katıldım ama aslında hikayem, birçoğunuzunki gibi tanıdık, yaralı ve maalesef "geç kalınmış" bir hikaye. Bundan iki sene önce NeverFap Akademi’yi YouTube’da tesadüf eseri bir video sarmalında gezinirken gördüm. O an sadece basit bir merakla izledim, geçtim. Meğer o gün, yaklaşan fırtınanın farkına varıp sığınacak bir liman aramam gerekirken, ben gemimin su aldığını görmezden gelmişim. Bugün buradaysam; işin ciddiyetini çok geç kavramış, hayatı pişmanlıklarla dolu ve kendi nefsine yenik düşmüş bir kardeşiniz olarak buradayım.

Hikayem, çoğumuz gibi o masum okul sıralarında başladı. Saf, temiz kalpli, belki dünyanın en yakışıklısı olmayan ama içi pırıl pırıl, güzel bir çocuktum. O zamanlar haramdan, günahtan kaçmaya çalışan, fıtratını korumaya gayret eden o 15 yaşındaki çocuk, bugün aynaya baktığımda tanıyamadığım bir enkaza dönüştü.

PMO (Pornografi ve Mastürbasyon Bağımlılığı) denen illetle 15 yaşında tanıştım. Merak... O lanet olası merak beni paramparça etti. İradeli biri olduğumu sanırdım, büyük günahlara elimi sürmedim belki ama ne haramın çekiminden kaçabildim ne de bu bataklıktan çıkabildim. 15 yaşından 25 yaşına... Dile kolay, koskoca 10 yıl. Hayatımın en verimli olması gereken çağını, kendi ellerimle verdiğim yanlış kararlarla heba ettim.

Bu süreç benden sadece zamanımı çalmadı; arkadaşlarımı, çevremi, sosyal hayatımı da söküp aldı. Herkes uzaklaştı, geriye sadece ben ve o bitmek bilmeyen nefsim kaldık. İşin en acı yanı ne biliyor musunuz? İçimdeki İslam ve din sevgisi hiç bitmedi. Özellikle son zamanlarda meal ve tefsir okumalarına ağırlık verip yüreğimi ferahlatmaya çalışsam da, bir yanda Rabbimin kelamı, diğer yanda nefsimin köleliği arasında sıkışıp kaldım. Bu ikilem beni içten içe yedi bitirdi.

O eski sportif, iradeli çocuk gitti; yerine kilo almış, özgüvensiz, kendine bakmayan, aynalardaki yansımasından utanan, bir hedefi olmayan ve sürekli kendinden kaçan bir adam geldi. Kendi mesleğim yazılım... Kodlar, algoritmalar, mantık silsileleri arasında bir dünya kurmam gerekirken, zihnimdeki sis perdesi yüzünden potansiyelimi mesleğime veremiyorum.

Ama bitmedi. Hâlâ nefes alıyorsam, bir umut vardır. Önümüzde rahmet iklimi Ramazan ayı var. Sadece bir hafta kaldı. Bu zamanlamanın bir tesadüf olmadığına, bunun benim için son bir "U" dönüşü şansı olduğuna inanıyorum. Zihnimi boşaltmak, o eski temiz fıtratıma dönmek ve mesleğim olan yazılıma, hak ettiği dikkati verebilmek istiyorum.

Dünyanın bir imtihan dünyası olduğunu biliyorum ve bu imtihanı kaybetmeye niyetim yok. Henüz ölmedim ve içimdeki o "değişim inancı" hala sıcak. Bugün itibariyle "NoFap" sürecime başlıyorum. Burayı bir günlük gibi kullanıp, her gün yaşadığım savaşı, düşüşümü ve inşallah yükselişimi sizlerle paylaşacağım.

Hatalarım, sürç-i lisanım olduysa affola. Beni dinlediğiniz, bu satırları okuduğunuz için teşekkür ederim. Bu yolda dualarınızı bekliyorum.

Allah'a emanet olun.

Allah yardımcın olsun kardeşim. Güzel bir farkındalıkla konuşmuşsun. Şeytanın seni umutsusluk ve karamsarlığa çekmesine asla izin verme dediğin gibi hayat devam ediyor Allahın sana verdiği mühlet hala devam ediyor, geçmişte ne olduysa oldu şimdi geçmişe bir çizik çek ve geriye kalan zamanını adam akıllı kullan. Allah seni ummadığın yerden rızıklandıracaktır dert etme, sen kendinde düzeltebileceğin şeyleri düzeltmeye bak adım adım ve kararlı şekilde..

Allah yar ve yardımcın olsun..

Teşekkürler farkındalığınızı paylaştığınız için kolaylıklar.

Rabbim bu Ramazan ayında burada ve burada olmayan tüm kullarının yardımcısı olsun. Bizlerde senin gibi çocuk aklımızla bir günaha saplanıp kaldık fakat sana vermek istediğim tek tavsiye şudur ki , asla kendini geç kaldım 10 senem heba oldu gibi şeytaın söyleyeceği sözleri söyleme. 40 yaşında olup hala bırakmaya çalışan insanlar var , elbette 10 sene az bir vakit değil lakin dert yanmak sana o seneleri geri hayatına eklemiyor. O yüzden ileriye dönük düşünsen senin için daha faydalı olur.Şimdiden başarılar dilerim.

Arkadaşlar, öncelikle bana vakit ayırıp yazdıklarımı okuduğunuz için hepinize minnettarım.

Aradan 1.5 gün geçti ve Allah’a şükürler olsun ki sürecim devam ediyor. Nefsimi yenip tekrar ibadetlerime başlamaya niyet ettim. İmam olan çok kıymetli kuzenimi, bir Kur'an sohbeti için cuma günü ziyarete gittim. Niyetim sadece dinleyip dönmekti ama Rabbim nasip etti işte... Kuzenime, 'Keşke burada da gençleri içine çeken, Hayalhanem tarzı dini sohbetler olsa,' dedim. Sağ olsun, beni güzel bir dini sohbet medresesine yönlendirdi.

Allah’a hamdolsun, 2 gündür namaz kılıyor, ibadetlerime meal ve tefsir okumalarını da ekliyorum. Günüm şöyle geçiyor: Sabah namazı sonrası kaldığım sureden 5 sayfa kadar (yaklaşık 20 ayet) okuyorum. Kur'an-ı Kerim meğer ne kadar güzel bir kitapmış arkadaşlar, bu sabah okurken gözyaşlarımı tutamadım. Nefsimle olan bu iman yarışında, rüyamda bile nefsime yenik düştüğümü hissettim ama düşmedim. Bunca yıl şeytan beni alıkoymuş kandırmış. Anladım ki ben irademi güçlendirdikçe, şeytan ve nefis beni daha çok çelmeye çalışıyor. Rabbim hepimize hidayet versin.

Camilerin boş olması içime otursa da, az insanla bile olsa o namazı kılmak, sabah ezanını dinlemek paha biçilemez bir huzur. Önümüzde 11 ayın sultanı Ramazan-ı Şerif var, ibadetlerime ve namazlarıma inşallah devam edeceğim. Özellikle gençlerin günahlardan arınıp, bir araya gelerek insan insana sohbet edebildiği ortamlar çok kıymetli. Ciddiyetle söylüyorum; namaz insanı her şeyden, tüm kötülüklerden alıkoyuyor.

Eskiden çok hata yaptım, günah işledim ama artık geçmişten değil, güzelliklerden bahsetmek istiyorum. Rabbim beni doğru yola iletti, dostlarım da destek oldu. Allah herkesi hidayete erdirsin. Dinleyen herkese teşekkür ederim.

Rabbim yardımcın olsun dostum. Çok güzel ifade etmişsin olanları. Bizi bilgilendirmeyi unutma...

Selamun aleyküm arkadaşlar, Rabbim hepimizin yardımcısı olsun. Söz verdiğim gibi günlüğümü buraya yazmaya devam ediyorum.

Bugün hiç tetiklenme yaşamadım, Elhamdülillah. Eskiden evden çıkmak istemezdim; bugün ise dışarı çıkmaya ve sürekli abdestli gezmeye gayret ettim. Bunu yazarken bile duygulanıyorum; önceden dışarı çıktığımda ruhum daralırdı. Ama bu sabah havanın tadını, yağmurun sesini gerçekten hissettim. İmanım güçlendikçe nefsimin köreldiğini görüyorum. Eskiden dışarıda harama bakmaktan kendimi alamaz, ister istemez göz zinasına düşerdim; Rabbim affetsin.

Bugün alışverişe çıktım, dolaştım ve hiç o eski hallerime dönmedim. Günahlar sokakta yine var belki ama Rabbim benimle günah arasına bir perde koyuyor sanki. Yataktan zor kalkan o eski halimden eser yok; daha ilk haftadan cemaatle namaza, ibadetlerimi hakkıyla yapmaya ve Risale-i Nur okumaya başladım. Günüm çok huzurlu geçti, ruhumun ferahladığını hissediyorum. Beni dinleyen ve destek olan herkesten Allah razı olsun.

BitikRuh' Alıntı:

Selamun aleyküm arkadaşlar, Rabbim hepimizin yardımcısı olsun. Söz verdiğim gibi günlüğümü buraya yazmaya devam ediyorum.

Bugün hiç tetiklenme yaşamadım, Elhamdülillah. Eskiden evden çıkmak istemezdim; bugün ise dışarı çıkmaya ve sürekli abdestli gezmeye gayret ettim. Bunu yazarken bile duygulanıyorum; önceden dışarı çıktığımda ruhum daralırdı. Ama bu sabah havanın tadını, yağmurun sesini gerçekten hissettim. İmanım güçlendikçe nefsimin köreldiğini görüyorum. Eskiden dışarıda harama bakmaktan kendimi alamaz, ister istemez göz zinasına düşerdim; Rabbim affetsin.

Bugün alışverişe çıktım, dolaştım ve hiç o eski hallerime dönmedim. Günahlar sokakta yine var belki ama Rabbim benimle günah arasına bir perde koyuyor sanki. Yataktan zor kalkan o eski halimden eser yok; daha ilk haftadan cemaatle namaza, ibadetlerimi hakkıyla yapmaya ve Risale-i Nur okumaya başladım. Günüm çok huzurlu geçti, ruhumun ferahladığını hissediyorum. Beni dinleyen ve destek olan herkesten Allah razı olsun.

Genişletmek için tıklayın ...

Allah yardımcın olsun, adını bile bilmiyorum ama sana dua ediyorum kardeşim sen de bana dua et inşallah.

Birde şunu ekleyeceğim hissettiğin o güzel hisler amaç olmasın bir araç olsun, o yaptıklarını yapmak kulluğun ve insanlığın bir görevidir, Allah senden o hissi zaman zaman geri çekebilir bu da bir imtihandır nasıl hissedersen hisset doğru olanı yapmaya devam et. Amaç iyi hissetmek değil doğru olanı yapmaktır, doğru olan yapıldıkça huzur hali zaten gelecektir. Rehberin hisler ve duygular değil kuran ve sünnet olsun Allah yardımcın olsun.

Yeniden Doğuş ve Huzura Yolculuk

Öncelikle hepinize yürekten teşekkür ederim arkadaşlar.

Bugün sabah, Allah’ın lütfuyla saat 6.30’da uyanmak nasip oldu. Nefsimin tüm direncini kırıp, buz gibi suyla abdestimi alarak caminin yolunu tuttum. Meğer sabahın o bereketli vaktinde, Rabbimin huzuruna koşan ne çok Müslüman varmış... Omuz omuza saf tutmak, o manevi atmosferi solumak tarif edilemez bir hismiş. Allah’ın huzuruna çıktıkça ruhumun hafiflediğini, mutluluğumun katlandığını hissediyorum.

Eve döndüğümde ise maneviyatımı diri tutmak adına İbn-i Kesir tefsirinden okumalar yaptım. Ramazan-ı Şerif’in gölgesi üzerimize düştüğü için, nasip olursa bu sabah camide ilk mukabelemi de yapacağım.

Biliyorsunuz arkadaşlar, bu çok zorlu bir süreç. Şeytan en zayıf anınızı kolluyor, vesveseleriyle sizi yokluyor. Elhamdülillah, bir yandan geçmiş günahlarımın ağırlığı gözümün önüne geliyor, diğer yandan ettiğim tövbeleri bozmaktan, o sözlerin altında kalmaktan duyduğum korkuyla nefsime daha sıkı gem vuruyorum.

Sabah saat 8 gibi eve döndüğümde uyku ağır bastı. Ancak uykumda bile mücadele devam etti; iki kez bedenen kasılarak uyandım, nefsim beni zorladı ama Elhamdülillah yine de galip gelemedi. Şunu tecrübe ettim ki; nefsiniz sizi sıkıştırdığında, zihninizi bulandıran o kirli düşüncelerden kurtulmanın tek yolu, samimiyetle "Kovulmuş şeytanın şerrinden Allah’a sığınırım" demektir.

Bugün şükürler olsun ki 5 vakit namazımı camide cemaatle kılmaya başladım. Kalbim mutmain, içim huzur dolu; namazlarımı eksiksiz ifa etmeye büyük özen gösteriyorum.

Manevi arınmanın yanında bedeni bir arınmaya da niyet ettim. Kendimde bir zaaf olarak gördüğüm "pisboğazlığı" terbiye etmeye başladım. Sürekli tükettiğim cipsleri, özellikle her gece sipariş ettiğim çiğ köfteleri ve benzeri gıdaları tamamen hayatımdan çıkardım. Hem oruca hazırlık hem de irademi güçlendirmek için bu adımı attım.

Yıllar sonra ilk defa kendimi gerçekten doğru yolda, Hak yolunda hissediyorum. Desteğiniz için herkese teşekkür ederim.

Allah hepinizden razı olsun.

Gecenin en koyu, uykunun en tatlı olduğu o saatlerde... Nefsim 'uyu' derken, ruhumun 'kalk' diye haykırdığı o ince çizgide Rabbim elimden tuttu. Saat 03.00'te kapanan gözlerim, O'nun inayetiyle 06.20'de, sanki hiç yorulmamışçasına, ilahi bir davetle açıldı. O buz gibi su yüzüme çarptığında sadece uykumu değil, üzerime sinmiş gaflet tozlarını da sildi süpürdü.

Sabahın seherinde, herkesin sıcak yatağında döndüğü o vakitte, Rabbimin evine, o kutlu mescide yürüdüm. Kapıdan girdiğimde gördüğüm manzara yüreğimi titretti; 50-60 Kur'an aşığı, ellerinde Kelamullah... Sanki melekler kanatlarını o meclisin üzerine germişti. O an iliklerime kadar hissettim: Elhamdülillah, ben İslam'ın izzetli bir ferdiyim! Yarım cüz okurken dilimden dökülen her harf, pas tutmuş kalbimin kilidini biraz daha açtı.

Mescitten çıktığımda dünya aynı dünyaydı ama ben aynı ben değildim. O 'yazılımcı' kimliğimin arkasına sakladığım bahaneler eriyip gitmişti. Eskiden 'vakit kaybı' sandığım namazın, aslında vaktin bereketi, ömrün zekâtı olduğunu anladım. Alnım secdeye değdikçe kodlarımın da, zihnimin de, hayatımın da düğümleri çözülmeye başladı.

Ve imtihan... O sokaklar, o bakışlar... Nefis denen o sinsi düşman, yıllardır beni 'kimse görmüyor' diye kandırırken, bugün 'Ben Rabbimin gözetimi altındayım' şuuruna erdim. O haram bakışlardan gözümü çevirdiğim an, kalbime dolan lezzetin tarifi yoktu. Meğer haramı terk etmek, helalin tadını almakmış. Suyun tadı başkaydı bugün, havanın kokusu başka... Secdeye vardığımda burnuma gelen o misk kokusu, belki de Rabbimin 'Kulum, sen Bana yöneldin, Ben de sana ikram ediyorum' deyişiydi.

Şeytan her koldan saldırsa da, bedenin o geçici arzuları, pençesini atmaya çalışsa da; iman dolu bir göğüs karşısında hepsi aciz kaldı. Artık biliyorum ki, nefsine kilit vuranın kalbi Allah'a açılır. Tövbe kapısından içeri adımımı attım, artık geriye bakmak yok. İstikametim belli, yolum belli.

Rabbim, bu aciz kulunun tövbesini kabul buyursun. Attığım her adımda, döktüğüm her terde rızasını nasip etsin. Ve şahit olun ki; ben artık sadece nefes alan değil, secde eden, direnen ve 'Müslümanım' demenin hakkını vermeye çalışan bir kulum.