Selamun aleyküm değerli arkadaşlarım, abilerim, kardeşlerim.

Aranıza yeni katıldım ama aslında hikayem, birçoğunuzunki gibi tanıdık, yaralı ve maalesef "geç kalınmış" bir hikaye. Bundan iki sene önce NeverFap Akademi’yi YouTube’da tesadüf eseri bir video sarmalında gezinirken gördüm. O an sadece basit bir merakla izledim, geçtim. Meğer o gün, yaklaşan fırtınanın farkına varıp sığınacak bir liman aramam gerekirken, ben gemimin su aldığını görmezden gelmişim. Bugün buradaysam; işin ciddiyetini çok geç kavramış, hayatı pişmanlıklarla dolu ve kendi nefsine yenik düşmüş bir kardeşiniz olarak buradayım.

Hikayem, çoğumuz gibi o masum okul sıralarında başladı. Saf, temiz kalpli, belki dünyanın en yakışıklısı olmayan ama içi pırıl pırıl, güzel bir çocuktum. O zamanlar haramdan, günahtan kaçmaya çalışan, fıtratını korumaya gayret eden o 15 yaşındaki çocuk, bugün aynaya baktığımda tanıyamadığım bir enkaza dönüştü.

PMO (Pornografi ve Mastürbasyon Bağımlılığı) denen illetle 15 yaşında tanıştım. Merak... O lanet olası merak beni paramparça etti. İradeli biri olduğumu sanırdım, büyük günahlara elimi sürmedim belki ama ne haramın çekiminden kaçabildim ne de bu bataklıktan çıkabildim. 15 yaşından 25 yaşına... Dile kolay, koskoca 10 yıl. Hayatımın en verimli olması gereken çağını, kendi ellerimle verdiğim yanlış kararlarla heba ettim.

Bu süreç benden sadece zamanımı çalmadı; arkadaşlarımı, çevremi, sosyal hayatımı da söküp aldı. Herkes uzaklaştı, geriye sadece ben ve o bitmek bilmeyen nefsim kaldık. İşin en acı yanı ne biliyor musunuz? İçimdeki İslam ve din sevgisi hiç bitmedi. Özellikle son zamanlarda meal ve tefsir okumalarına ağırlık verip yüreğimi ferahlatmaya çalışsam da, bir yanda Rabbimin kelamı, diğer yanda nefsimin köleliği arasında sıkışıp kaldım. Bu ikilem beni içten içe yedi bitirdi.

O eski sportif, iradeli çocuk gitti; yerine kilo almış, özgüvensiz, kendine bakmayan, aynalardaki yansımasından utanan, bir hedefi olmayan ve sürekli kendinden kaçan bir adam geldi. Kendi mesleğim yazılım... Kodlar, algoritmalar, mantık silsileleri arasında bir dünya kurmam gerekirken, zihnimdeki sis perdesi yüzünden potansiyelimi mesleğime veremiyorum.

Ama bitmedi. Hâlâ nefes alıyorsam, bir umut vardır. Önümüzde rahmet iklimi Ramazan ayı var. Sadece bir hafta kaldı. Bu zamanlamanın bir tesadüf olmadığına, bunun benim için son bir "U" dönüşü şansı olduğuna inanıyorum. Zihnimi boşaltmak, o eski temiz fıtratıma dönmek ve mesleğim olan yazılıma, hak ettiği dikkati verebilmek istiyorum.

Dünyanın bir imtihan dünyası olduğunu biliyorum ve bu imtihanı kaybetmeye niyetim yok. Henüz ölmedim ve içimdeki o "değişim inancı" hala sıcak. Bugün itibariyle "NoFap" sürecime başlıyorum. Burayı bir günlük gibi kullanıp, her gün yaşadığım savaşı, düşüşümü ve inşallah yükselişimi sizlerle paylaşacağım.

Hatalarım, sürç-i lisanım olduysa affola. Beni dinlediğiniz, bu satırları okuduğunuz için teşekkür ederim. Bu yolda dualarınızı bekliyorum.

Allah'a emanet olun.

Allah yardımcın olsun kardeşim. Güzel bir farkındalıkla konuşmuşsun. Şeytanın seni umutsusluk ve karamsarlığa çekmesine asla izin verme dediğin gibi hayat devam ediyor Allahın sana verdiği mühlet hala devam ediyor, geçmişte ne olduysa oldu şimdi geçmişe bir çizik çek ve geriye kalan zamanını adam akıllı kullan. Allah seni ummadığın yerden rızıklandıracaktır dert etme, sen kendinde düzeltebileceğin şeyleri düzeltmeye bak adım adım ve kararlı şekilde..

Allah yar ve yardımcın olsun..

Teşekkürler farkındalığınızı paylaştığınız için kolaylıklar.

Rabbim bu Ramazan ayında burada ve burada olmayan tüm kullarının yardımcısı olsun. Bizlerde senin gibi çocuk aklımızla bir günaha saplanıp kaldık fakat sana vermek istediğim tek tavsiye şudur ki , asla kendini geç kaldım 10 senem heba oldu gibi şeytaın söyleyeceği sözleri söyleme. 40 yaşında olup hala bırakmaya çalışan insanlar var , elbette 10 sene az bir vakit değil lakin dert yanmak sana o seneleri geri hayatına eklemiyor. O yüzden ileriye dönük düşünsen senin için daha faydalı olur.Şimdiden başarılar dilerim.

Arkadaşlar, öncelikle bana vakit ayırıp yazdıklarımı okuduğunuz için hepinize minnettarım.

Aradan 1.5 gün geçti ve Allah’a şükürler olsun ki sürecim devam ediyor. Nefsimi yenip tekrar ibadetlerime başlamaya niyet ettim. İmam olan çok kıymetli kuzenimi, bir Kur'an sohbeti için cuma günü ziyarete gittim. Niyetim sadece dinleyip dönmekti ama Rabbim nasip etti işte... Kuzenime, 'Keşke burada da gençleri içine çeken, Hayalhanem tarzı dini sohbetler olsa,' dedim. Sağ olsun, beni güzel bir dini sohbet medresesine yönlendirdi.

Allah’a hamdolsun, 2 gündür namaz kılıyor, ibadetlerime meal ve tefsir okumalarını da ekliyorum. Günüm şöyle geçiyor: Sabah namazı sonrası kaldığım sureden 5 sayfa kadar (yaklaşık 20 ayet) okuyorum. Kur'an-ı Kerim meğer ne kadar güzel bir kitapmış arkadaşlar, bu sabah okurken gözyaşlarımı tutamadım. Nefsimle olan bu iman yarışında, rüyamda bile nefsime yenik düştüğümü hissettim ama düşmedim. Bunca yıl şeytan beni alıkoymuş kandırmış. Anladım ki ben irademi güçlendirdikçe, şeytan ve nefis beni daha çok çelmeye çalışıyor. Rabbim hepimize hidayet versin.

Camilerin boş olması içime otursa da, az insanla bile olsa o namazı kılmak, sabah ezanını dinlemek paha biçilemez bir huzur. Önümüzde 11 ayın sultanı Ramazan-ı Şerif var, ibadetlerime ve namazlarıma inşallah devam edeceğim. Özellikle gençlerin günahlardan arınıp, bir araya gelerek insan insana sohbet edebildiği ortamlar çok kıymetli. Ciddiyetle söylüyorum; namaz insanı her şeyden, tüm kötülüklerden alıkoyuyor.

Eskiden çok hata yaptım, günah işledim ama artık geçmişten değil, güzelliklerden bahsetmek istiyorum. Rabbim beni doğru yola iletti, dostlarım da destek oldu. Allah herkesi hidayete erdirsin. Dinleyen herkese teşekkür ederim.

Rabbim yardımcın olsun dostum. Çok güzel ifade etmişsin olanları. Bizi bilgilendirmeyi unutma...