İnsanların Davranışlarına Karşı Tahammülsüzlük

[moruktuna]

Haklısın bence reisim aynı şeyler bende de var dediklerinin hepsi doğru

Özellik le bazen yakın arkadaşlarımdan nefret ediyorum kafamı toparlamak icin dışarı çıkmak istiyorum rahat bırakan yok evde sürekli birisiyle iletişim halinde kalmak bile beni mahvediyor .

 

[El-Turco]

Haklısın bence reisim aynı şeyler bende de var dediklerinin hepsi doğru

yalnız değilsin gardaşım gel bi sarılalım

 

[El-Turco]

Özellik le bazen yakın arkadaşlarımdan nefret ediyorum kafamı toparlamak icin dışarı çıkmak istiyorum rahat bırakan yok evde sürekli birisiyle iletişim halinde kalmak bile beni mahvediyor .

bununla ilgili çok önemli bir yazı okumuştum onu bulursam forumda paylaşırım. beyin flatline döneminde tamamen güç tasarrufu moduna geçiyor kadınlar, sosyalleşmek, insanlarla iletişim tamamen onun için enerji kaybı gibi görüyor bu yüzden böyle bir tepki veriyor

 

[Loner II]

Arkadaşlar bu son 5-6 senedir bende vardı ve hep süreçlerimde yaşadığım birşeydi ve bazen gerçekten Türkiye'deki insanların davranışlarına karşı tahammülsüzlük bende aşırı derecede oluyor.
Bu konuda yalnız olmadığımı düşünüyorum çünkü gerçekten saçma sapan şeylerle karşılaşıyoruz diğer ülkelerde durum nasıl bilmiyorum ama bana çok garip geliyor mesela toplu taşımadaki insanların görgüsüzlüğü, trafikte veya yürürken geçerkenki motor sesi, arabayla birinin dibinden geçmesi veya yol vermemesi, veya birinin yolda yürürken yolunu kapatması yol vermemesi, dışarıda insanların sosyal mesafeyeye uymadan iç içe dip dipe olması. Sırf buyüzden bazen aşırı derece ülkeden uzaklaşmak istiyorum bana sadece huzur veren insanların birbirine karşı duyarlı ve mesafeli olduğu yerlere gitmek istiyorum.

Belkide benim yapım gereği ben mesafeyi seven bir insanım bunun nofapla bir alakası yoktur bilemiyorum.

Hocam ben 2025'te Viyana'da 3 ay kaldım ziyaretçi araştırmacı olarak. Bisiklet kiralayıp sokakta sürüyordum hatta araç yolunda sürüyordum, bir tane korna duymadım. Memleketin belli bölgelerinde er*inmanlar sık geziyordu misal ama adamlar pamuk gibi ve kendilerine sadece zarar tiplerdi ancak topluma karşı zararları olmayan sakin adamlardı gördüğüm. Şehirde sadece bir kere bir vukuata denk geldim, o da ilk geldiğim zamanlardaydı.

O zaman diliminde sigara bile içmiyordum ki ben uzun süre sigara içen ve çok içen biriydim. Yaşam şartlarım öyle iyiydi ve stressizdi ki bırakamam dediğim sigarayı bile içmez olmuştum. Sonra ülkeye dönmek zorunda kaldım ve bir ay sonra Ankara'da adamın asabını bozdular ve eskisi gibi sigaraya gömüldüm. Hani Viyana'nın er*inmanı bile sakin diyorum ya, buranın yüksek mühendisi - profesörü - tıp doktoru bile bazen ciddi anlamda sorunlu. İsveç'i kesinleştirene kadar belki de iş-spor-ev arasından öteye geçmedim, hatta zorunda kalmadıkça toplu taşımaya bile binmek istemiyordum. Fitness gibi sporlardan ziyade yüzmeye yöneldim, yeni insanlarla tanışmaktan zorunda kalmadıkça çekindim ve date hayatımı kendi rızamla sıfırladım. Burada elbette sorun Viyana'dan Türkiye'ye dönüş ile açıklanamaz sadece fakat yaşamaktan midemin bulandığı ve anlamsızlığı hatırladığım anlar bile yaşadım. Bilincimi susturmak istedim, hala da kendimi o uçağa binene kadar kurtulmuş saymıyorum.

İskandinav ülkeleri bu konuda mükemmel bir seviyede hocam. Uğrarsan gel, kahvemizi içeriz.