IronWill
Merkür Yolcusu
- Katılım
- 26 Kas 2020
- Mesajlar
- 110
- Tepki puanı
- 189
- Puanları
- 58
PMO Bağımlılığı, Duygusal Açlık ve Cinsel Kimliğimiz Üzerindeki Etkileri
Bu lanetin gerçekten sonu yok.Başlangıçta sıradan pornografik içerikler izliyordum. Zamanla daha farklı, daha uç ve normal şartlarda beni tahrik etmeyeceğini düşündüğüm içeriklere yöneldim. Öyle bir noktaya geldim ki artık ahlaki sınırlarımı zorlayan, hatta kendi değerlerimle çelişen şeylerden bile tahrik olmaya başlamıştım. Bu durum gerçek hayattaki kadınlarla kurduğum cinsel iletişime de yansıdı. Bazıları bu tavrımdan rahatsız olup beni tersledi, bazılarıysa beni memnun etmek adına uyum sağladı. Ancak her seferinde sonunda yaptıklarımdan pişmanlık duydum.
Zamanla şunu fark ettim: Bu meselenin temelinde yalnızca cinsel dürtüler değil, karşılanmamış duygusal ihtiyaçlar da var.
İnsan duygusal bağ kurmak, anlaşılmak, sevilmek, arzulanmak ve birilerine ait hissetmek ister. Aileden, karşı cinsten ve arkadaş çevresinden bu ihtiyaçlarını yeterince karşılayamadığında duygusal açlığı giderek büyür. Özellikle anlaşılmadığınız, kendinizi ait hissetmediğiniz bir çevrede yaşıyorsanız bu açlık çok daha yoğun hâle gelebilir.
Bir süre sonra insan bu duygularla yüzleşmek yerine onlardan kaçmak, uyuşmak ve rahatlamak ister. PMO da burada devreye girer.
Şöyle bir örnek vereyim:
Bir insanın duygusal ihtiyaçlarını karşılamak için aileden 250, hayatındaki kadından 500, arkadaş çevresinden de 250 birimlik doyum aldığını düşünelim. Toplamda 1000 birimlik bir duygusal ihtiyacı var. Ancak bu ihtiyaçları gerçek ilişkilerle karşılayamadığında tek bir PMO seansıyla bu açlığın tamamını kısa süreliğine bastırabiliyor.
Elbette bu gerçek bir doyum değil. Yalnızca eksikliği hissetmemek için kendini uyuşturmak.
Ben yıllarca irademi geliştirmeye, farkındalığımı artırmaya çalıştım. Fakat fark ettiğim şey şu oldu: Negatif duyguları yoğun yaşadığınızda zihniniz sizi bu alışkanlığa yönlendirebiliyor. Çünkü artık mesele yalnızca cinsel haz değil; yalnızlıktan, değersizlik hissinden, hayal kırıklığından ve duygusal açlıktan kaçmak hâline geliyor.
Hatta kendinize bir hafta boyunca PMO yapmama hedefi koyduğunuzda bile bunun etkisini görebilirsiniz. Bastırdığınız duygular yeniden yüzeye çıkabilir. Daha duygusal, daha hassas ve birine yakınlık kurma konusunda daha istekli hissedebilirsiniz. Çünkü zihninizin sürekli uyuşturulmasına alışmış olan iç dünyanız yeniden hissetmeye başlar.
Peki ya hayatınızda bu ihtiyaçları karşılayabileceğiniz insanlar yoksa? Evdeyseniz, dışarı çıksanız bile duygusal dünyanıza hitap edebilecek insanlarla karşılaşamıyorsanız ne olacak?
İşte asıl çıkmaz burada başlıyor.
Kendi deneyimim ve kadınlarla ilişkilerim
Kendimden örnek vereyim. Ben saygılı, empati kurabilen, ince düşünen, dürüst olmaya çalışan ve insanları manipüle etmeyi doğru bulmayan biriyim.Ancak ülkemde tanıştığım kadınlar arasında beni hayal kırıklığına uğratan çok fazla insan oldu. Saygısız, yalnızca kendi çıkarlarını düşünen, karşısındaki erkeğin duygularını önemsemeyen veya manipülatif davranan kişilerle karşılaştım. Elbette bunun bütün kadınlar için geçerli olduğunu söylemiyorum. Gerçekten düzgün, karakterli ve ilişki kurmaya değer kadınlar da var. Ancak benim deneyimimde bunlar oldukça nadirdi.
Yıllarca kişisel düşüncelerim ve dini hassasiyetlerim nedeniyle cinsel arzularımı kontrol etmeye çalıştım. Fakat bir taraftan yüksek cinsel isteğim vardı, diğer taraftan inançlarım ve değerlerim nedeniyle yaşamak istediğim bazı şeyleri yaşayamıyordum.
Zamanla bu durum zihnimde bir takıntıya dönüştü.
Burada insanlara sadece "Takma kafana, iradeli ol, kendini kontrol et." demek kolay. Ancak bir şeyi uzun süre arzulayıp yaşayamamanın ve bunun zihninde sürekli dönüp durmasının ne demek olduğunu ancak yaşayan anlayabilir.
İnsan gerçek hayatta yaşayamadığı şeyleri sanal dünyada yaşamaya başladığını zannediyor. Başkalarının mükemmel kadınlarla birlikte olduğunu, istedikleri cinsel deneyimleri yaşadığını izliyor; kendisi ise üçüncü bir şahıs olarak ekranın karşısında oturuyor.
Bana kalırsa bunun psikolojik açıdan çok yıkıcı bir tarafı var. Bir süre sonra insanın zihninde şu düşünce yerleşebiliyor:
"Başkaları yaşıyor, sen sadece izliyorsun. Sen ancak başkalarının yaşadıklarını seyrederek tatmin olabilirsin."
Bu, insanın özgüvenini, cinselliğe bakışını ve kendisini algılama biçimini etkileyebiliyor. Gerçek hayattaki yakınlığın yerini başkalarının hayatlarını izlemek alıyor.
Pornografinin normalleştirdiği şeyler ve sınırların kaybolması
Daha önce bahsettiğim gibi, zamanla normal şartlarda rahatsız edici bulabileceğim içeriklerden bile tahrik olmaya başlamıştım.Bununla ilgili yaşadığım bir olay beni ciddi anlamda düşündürdü.
Bir gün yabancı bir adam bana ulaştı. Kendi eşinin benimle tanışmak istediğini, onunla cinsel ilişkiye girmemi ve kendisinin de bunu izlemesini istediğini söyledi.
İşin ilginç tarafı, ben daha önce zihnimde bu tür senaryolardan tahrik olabilecek bir noktaya gelmiştim. Ancak gerçek hayatta böyle bir teklif aldığımda aşırı rahatsız oldum. Adamla konuştum, düşüncelerinin ve taleplerinin üzerinde durdum, ardından iletişimi kestim.
Adamın anlattığına göre geçmişte çok yoğun pornografik içerikler tüketmiş, son bir yıldır bunları bırakmıştı. Ancak buna rağmen zihninde bu tür bir fantezi yaşamaya devam ediyordu.
Burada düşünmemiz gereken önemli bir nokta var:
Bir alışkanlığı bırakmak, o alışkanlığın zihnimizde oluşturduğu bütün düşünce kalıplarının da kendiliğinden ortadan kalktığı anlamına gelmiyor.
İnsanın neyi normal, neyi arzu edilir ve neyi kabul edilebilir gördüğü zamanla değişebiliyor. Bu yüzden yalnızca izlemeyi bırakmak değil, cinselliğe ve insan ilişkilerine bakışımızı da yeniden değerlendirmek gerekiyor.
Erkekliğimiz, cinsel enerjimiz ve PMO
Beyler, bence bu konuya çok daha ciddi yaklaşmalıyız.Erkeklerin cinsel isteği, rekabet duygusu, arzulama ve gerçek bir kadınla yakınlık kurma ihtiyacı hayatın doğal parçaları. Ancak bu enerjiyi sürekli sanal dünyada tükettiğimizde gerçek hayata yönelik motivasyonumuzun ve beklentilerimizin değişebileceğini düşünüyorum.
Burada yalnızca cinsel performanstan bahsetmiyorum. Kendimize bakışımızdan, özgüvenimizden, kadınlarla iletişimimizden ve hayatın içindeki hedeflerimizden bahsediyorum.
Kendi gözlemime göre PMO alışkanlığı yoğunlaştığında insanın gerçek hayattaki ilişkilerden aldığı tatmin azalabiliyor. Sürekli kolay ve anlık hazza alışan zihin, gerçek bir ilişki kurmanın gerektirdiği sabrı, çabayı ve duygusal emeği daha zorlayıcı bulabiliyor.
Bir de kadınlarla ilişkiler konusunda dikkatimi çeken bir durum var.
Belki çok yakışıklısınız, belki boylu poslu, kaslı ve özgüvenli birisiniz. Belki sosyal becerileriniz de oldukça gelişmiş. Ancak kendi cinselliğinizle ilişkiniz sürekli pornografi ve mastürbasyon etrafında şekilleniyorsa bunun davranışlarınıza ve özgüveninize yansıması mümkün.
Bunun kadınlar tarafından doğrudan hissedildiğini veya PMO yapmayan bir erkeğin otomatik olarak daha çekici olduğunu iddia etmiyorum. Bu konuda kesin bir bilimsel kanıt ortaya koyamam. Ancak insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin, sosyal davranışlarına ve karşısındaki insanlarla iletişimine yansıdığına inanıyorum.
Bence asıl mesele de burada.
Sonuç: Sadece PMO'yu bırakmak yetmez, hayatımızı da değiştirmeliyiz
Bence bu alışkanlıktan kurtulmak isteyen bir erkeğin yalnızca iradesine güvenmesi yeterli değil.- Gerçek sosyal ilişkiler kurmalı.
- Duygusal ihtiyaçlarını fark etmeli ve bunları sağlıklı yollarla karşılamaya çalışmalı.
- Kadınlarla yalnızca cinsel beklentiler üzerinden değil, gerçek bir insanı tanıma ve bağ kurma amacıyla iletişim geliştirmeli.
- Yalnızlık, reddedilme, değersizlik ve hayal kırıklığı gibi duygularla yüzleşmeyi öğrenmeli.
- Cinselliğini sürekli sanal uyaranlarla şekillendirmek yerine gerçek hayatla daha sağlıklı bir ilişki kurmalı.
Benim anlatmak istediğim şey tam olarak bu:
Mesele sadece pornografiyi bırakmak değil. Mesele, pornografiye sığınma ihtiyacı hissettiğiniz hayatı değiştirebilmek.
Kendimizi uyuşturarak yaşamaktan vazgeçmeliyiz. Gerçek ilişkiler, gerçek yakınlık, gerçek duygular ve gerçek bir hayat inşa etmeliyiz.
Çünkü başkalarının yaşadığı hayatları izleyerek kendi hayatımızı tüketmek istemiyorsak, artık ekranın karşısından kalkıp kendi hayatımızı yaşamaya başlamamız gerekiyor.





