Herkese merhaba öncelikle, konu başlığım çok genel biliyorum. Çok büyük bir boşluktayım.

Asıl konuya geçmeden öncesinde neverfap ile tanışma hikayem bundan tam 10 sene önceye dayanıyor. Bir şubat ayında nofap-neverfap facebook grubuyla tanışmıştım. Orada yazılanlar ve konu çok ilgimi çekmişti. O zamanlar üniversitede okuyordum ve tüm ergenliğim boyunca her gün istisnasız yapan biriydim. Bu akım ile tanıştıktan sonra 1 hafta yapmadım ve o bir hafta bile beni olumlu anlamda çok etkilemişti. Sonrasında 17 Şubat 2016 - 9 Temmuz 2016 tarihleri arasında 144 gün süren bir sürecim olmuştu her şey harikaydı. O dönem hayatımı mental anlamda iyileştirmiştim. O süreçten sonra günümüze kadar bu forumu ve facebooktaki grubu takip etmeyi bırakmıştım. Bunun sebebini şöyle açıklayım; süreç içerisindeyken motive olmak için bile olsa buraya bakmak aslında pmo nun sürekli aklıma gelmesine yol açtığı için kaçtığım bağımlılığa daha çok çekildiğimi hissediyordum ve o süreçten sonra yine 70 gün 100 gün süren süreçlerim oldu. Her neyse şimdi ki sürecime de 5 Temmuz 2026 tarihinde başladım.

Şimdi asıl konumuza gelecek olursak şubat ayından beri işsizim. 20'li yaşlarımın sonundayım ve iş bulmakta çok zorlanıyorum maalesef özel hayatımda çok tatsız olaylar yaşadım mental anlamda çok yıprandım. Ailem benim yanımda haklarını yemek istemiyorum şu anki işsizliğime karşı en ufak bir kötü tavırları veya olumsuz duruşları olmadı belki de özel hayatımdan dolayı olabilir bilemiyorum. Ben bir kaç gündür ne için yaşıyoruz ki moduna çok takıldım. Kıldığım namazlarda bile huzur bulamıyorum. Hobilerim uğraşlarım zevk aldığım şeylere artık vakit ayırmak gelmiyor içimden. Çok büyük durgunluktayım. Çok derin bunalımdayım. Dini inancım olmasa bir saniye bile nefes almak istemiyorum. İçimden ağlamak geliyor fakat onu bile beceremiyorum. Ben çok kötüyüm. İyileşemiyorum, toparlayamıyorum. Depresyonda olduğumu düşünmüyorum çünkü gerçekten depresyonda olsam yataktan bile kalkamayacağımı biliyorum ama ben nadiren de olsa yürüyüşe çıkıyorum gün içerisinde. Fakat son zamanlarda bu hareket isteğimde çok azaldı. İçimde hep bir şeyler ölüyor, yeniden başlama heveslerim tükeniyor, mücadele isteğim zayıflıyor, umudumu yitiriyorum gün geçtikçe.

Bir çözüm arıyorum fakat işin içinden çıkamıyorum.

20 li yaşların sonu hiç geç değil bence 30 lu yaşların sonu da öyle neden mi ortalama olarak insanlar 70 yıl yaşıyor diyebiliriz 40 yaşında olsa önünde 30 yıl var 30 yıl azmı 30 yılda birşeyler değişmez mi. Bir günde bile çok şey değişebilir vozinha mesela adam yeşil burunun kalecisiydi 40 yaşındaydı ve 1 günde yaptığı bir şeyden sonra milyonlarca takipçi kazandı (İspanya maçı) bir anda herşey tersine dönebilir dipte bile olsan hep çıkış yolu aramalısın bulana kadar devam

Senin bu yazdıklarına tavsiye vermem biraz uzun ve karmaşık olacağı için iyice damıtarak yazmam gerekecek. Ayrıca ben kimim ki hüküm verip tavsiyede bulunuyorum? Sen kendine yeterince değer vermeden hayattaki ufak nüanslarla her şeye rağmen hayatın güzel olduğuna kanaat getirmeden ben nasıl faydalı olabilirim ki? Belki de aynı durumlardan benim de geçtiğimi söylemem lazım. Ayrıca okuduğum bir kitapta suçsuz olduğu halde hapse atılan bir boksörün her şeye rağmen boyun eğmeyip zihnim hala benimdir diyerek esarete karşı durmasını, hapishane kıyafeti giymeyi reddetmesi, şartlı tahliye başvurularını reddetmesi ama her türden kitap okuyarak kendini geliştirerek hapishaneden çok başka bir adam olarak çıkmasını okuduğumda bana ilham verip hayatımı nasıl değiştirme azmine kavuşturduğunu da söylemem lazım. Eski süreçlerini aklından çıkar onlar bir tecrübeyi barındırıyor sana. Ama iş hayatı kaç güne sahip olduğumuzla ilgilenmiyor. Kapı açılıyor evet. Çekicilik artıyor, insanlarla sohbet ederken odaklanma ve derinleşmeye daha kolay geçiyorsun bu da sohbetin daha doygun geçmesine yarıyor. Pmo gibi bir sınırlayıcı olmadığı için daha çok şeyler başarma istediğin geliyor. Ama olay ne olursa olsun sende bitiyor. Bu mentaliteye sahiptim. Ama umut vardı hep. Bende sanki işe gidecekmiş davranmaya başladım. İş saati 8 ya da 9 da başlar genelde. Bende 7 de kalktım. Sanki işe gidecek gibi hazırlandım. Evdeyim diye kendimi salmadım. Maddi durumumu kendime göre düzenledim. Harcamalarımı kontrol altına aldım. İstediğim alanla ilgili ücretsiz kurslara yazıldım. Bol bol kitap okudum ve kütüphanede vakit geçirdim. Akşamları 7 8 den önce dönmedim. Sonra ne oldu? Kurslarda çok güzel insanlar ile tanıştım. Onlarla sohbet muhabbet derken birbirimize destek olduk. O iş ilanı attı o tanıdık olarak önerdi derken hayatımızı öyle ya da böyle istediğimiz doğrultuya getirdik. Bazen vasfın olmasa bile potansiyelinin olması hem işverenden hemde kendinden olumlu etki alır. Benden adam olur dersin kendine. İşe alacak insan bak kendini gelistiriyor bu alanda çalışmak istiyor biraz emek versem bundan olur demesi bile seni fark ettirir kılıyor. İşin olup olmaması önemli değil. Sen disiplinini Koru ve bir alan belirle ve o alana saldır. Eğer hiç bilmediğin bir alansa bununla ilgili kurslara yazıl kitaplar oku araştırmalar yap. Başlangıç için maaşı yüksek tutma tecrübe odaklı ol. Böylelikle kendine güvenin ve inancın yerine geliyor. Diğer iş tecrübelerinin avantajlı taraflarına değin. Yeni alanında nasıl fayda sağladığından ya da fayda sağlayacağından bahset. Ben eski bir iş görüşmesinde pazarlama odaklı bir işte 9 yaşında dedemin yanında pazarda kıvırcık sattığımdan bahsettiğimde hoşlarına gitmişti. Üniversitede üç beş bir şey kazanırken girdiğim garsonluktaki müşteri ilişkilerimden, son kullanma tarihi geçmeden ürülerin stoklarını nasıl bitirdiğimden bahsettiğimde hoşlarına gidip çalışmaya başlamıştım. O yüzden yaşadığın yaptığın şeyleri küçümseme bunlara tecrübe olarak bakıp olumlu bir şekilde lehine kullan. Neler başardığına sen bile şaşırabilirsin.