Bazı düşüşler ani olur.
İnsan yapmayacağına emindir, hatta buna gerçekten inanır.
Ama bir an gelir: yalnızlık, stres, uykusuzluk ya da zihinsel boşluk…
Ve o tek saniyede kontrol, fark ettirmeden el değiştirir.
Animal I Have Become tam olarak bu anı anlatıyor.
Klipte yüzlerin bozulması, kararması ve yabancılaşması boşuna değil.
O yüzler “kötüleşmeyi” değil, kendine yabancılaşmayı temsil ediyor.
İnsan aynaya baktığında hâlâ aynı yüzü görür ama şunu hisseder:
Pornografi ve mastürbasyon döngüsünde de bu çok tanıdık.
Eylem anı kısa sürer; asıl çarpıcı olan sonrasıdır.
Bittiğinde insan bedenen oradadır ama zihnen uzaktadır.
Tanıdık bir yüz, ama yabancı bir his.
Buradaki “hayvan” ahlaksızlık değil.
İrade zayıflığı hiç değil.
Bu, bastırılmış bir dürtünün bir anlığına kontrolü almasıdır.
Ve o an geçtiğinde geriye şu kalır:
NeverFap yolunda en zor nokta burasıdır.
Dürtünün gelmesi değil,
geldikten sonra kendini onunla özdeşleştirmemek.
Klip bize şunu hatırlatıyor:
- Yabancılaşma kalıcı değil
- Dürtü kimlik değildir
- Aynadaki yüz değişmez, sadece bakış bulanır
Belki de iyileşme, o yüzü eski hâline döndürmeye çalışmak değil…
O bakışı tekrar kendine ait kılmaktır.
Ve belki de asıl özgürlük şudur:
