Urge Fighter
Yeni Fapstronot
- Katılım
- 10 Kas 2020
- Mesajlar
- 24
- Tepki puanı
- 37
- Puanları
- 14
Bu forumda biraz vakit geçirmiş, birkaç kitap bitirmiş ya da konuyla ilgili videoları izlemiş hemen herkes aslında kurtuluşun teorisini ezbere biliyor. Dopamin döngüsünü biliyoruz, tetikleyicilerden uzak durmamız gerektiğini biliyoruz, yatakta telefonla oyalanmamanın, boş kalmamanın, rutin kurmanın önemini de biliyoruz.
Peki madem cevabı hepimiz bu kadar net biliyoruz, neden hâlâ aynı duvarlara çarpıp duruyoruz?
Son zamanlarda kendi sürecimde fark ettiğim çok temel bir gerçek var: Yaşanmayan bilgi, anayasa maddesi olamaz.
Başkasının tecrübesinden süzülüp foruma yazılmış en doğru, en hikmetli tavsiye bile, siz onu kendi hayatınızda bizzat sınayıp uygulamadığınız sürece sadece "genel bilgi" olarak kalıyor. Ve işin acı tarafı şu; gece yorgunluktan tükendiğinizde ya da sabah yarı uyanık halde yatakta uzanırken, o genel bilgiler zihninizdeki dürtüye karşı hiçbir ağırlık taşımıyor. Nefis, dışarıdan ödünç alınmış kuralları iki saniyede geçersiz kılıp kenara itebiliyor.
Mesele bilmek değil, bilgiyi kendi şartlarına göre spesifik hale getirmek.
Her insanın kırıldığı saat, zayıf düştüğü ruh hali, kaçış mekanizması ve günlük düzeni farklı. Başkasının hayatını kurtaran bir rutin sizde yapay durabilir ya da birkaç gün sonra ağır gelip dağılabilir. Bir ilkenin gerçekten sizin "anayasanızın" bir maddesine dönüşebilmesi için kendi hayatınızın sınır şartlarından geçmesi gerekiyor.
Aradaki fark somut olarak şöyle çalışıyor:
Oysa maddeleri zihin berrakken ve kendi tecrübenden damıtılarak yazılmış bir anayasa, kriz anında pazarlık kapısını baştan kapatır. Dürtü geldiğinde "acaba şöyle mi yapsam, tek seferden bir şey olur mu" diye yeniden düşünmezsin; ilgili madde ne diyorsa sadece onu uygularsın.
Bu yüzden başkasının 30 maddelik kusursuz listesini kopyalayıp birkaç gün sonra hevesi kırılmak yerine, kendi zayıf anlarını soğukkanlılıkla gözlemleyip her düşüşten ya da her atlatılan eşikten kendine özel tek bir net madde çıkarmak çok daha kalıcı. Zamanla bütün düğümler çözüldüğünde elinde sadece sana ait, sade ve bağlayıcı bir anayasa kalıyor. Ondan sonrası sadece kendi koyduğun maddelere sadık kalmak.
Sizin dışarıdan okuyup geçmediğiniz, bizzat yaşayarak kendi şartlarınıza göre yazdığınız ve asla taviz vermediğiniz ilk maddeniz hangisi?
Peki madem cevabı hepimiz bu kadar net biliyoruz, neden hâlâ aynı duvarlara çarpıp duruyoruz?
Son zamanlarda kendi sürecimde fark ettiğim çok temel bir gerçek var: Yaşanmayan bilgi, anayasa maddesi olamaz.
Başkasının tecrübesinden süzülüp foruma yazılmış en doğru, en hikmetli tavsiye bile, siz onu kendi hayatınızda bizzat sınayıp uygulamadığınız sürece sadece "genel bilgi" olarak kalıyor. Ve işin acı tarafı şu; gece yorgunluktan tükendiğinizde ya da sabah yarı uyanık halde yatakta uzanırken, o genel bilgiler zihninizdeki dürtüye karşı hiçbir ağırlık taşımıyor. Nefis, dışarıdan ödünç alınmış kuralları iki saniyede geçersiz kılıp kenara itebiliyor.
Mesele bilmek değil, bilgiyi kendi şartlarına göre spesifik hale getirmek.
Her insanın kırıldığı saat, zayıf düştüğü ruh hali, kaçış mekanizması ve günlük düzeni farklı. Başkasının hayatını kurtaran bir rutin sizde yapay durabilir ya da birkaç gün sonra ağır gelip dağılabilir. Bir ilkenin gerçekten sizin "anayasanızın" bir maddesine dönüşebilmesi için kendi hayatınızın sınır şartlarından geçmesi gerekiyor.
Aradaki fark somut olarak şöyle çalışıyor:
- Genel forum bilgisi: "Sabah uyanınca yatakta oyalanma."
- Kendi anayasa madden: "Uyandığım an uykumu almış olsam bile 'bir saat daha yatayım' dediğimde aslında dinlenmiyorum, zihnime hayal kurması için boş sahne açıyorum. Gözümü açtığım an sabit durmak yok; ne olursa olsun hemen kalkıp harekete geçeceğim."
- Genel forum bilgisi: "Tetikleyicilerden uzak dur."
- Kendi anayasa madden: "Kendime güvenmiyorum. 'Artık güçlendim, bir şey olmaz' dediğim saniye ilk tavizi verdiğim andır. Boş bulunup kapıyı aralık bırakmak yasak."
- Genel forum bilgisi: "Gece yatmadan zihnini meşgul et."
- Kendi anayasa madden: "En yorgun günümde bile gözümde büyümeyecek, sadece 1 sayfalık net bir kapanış okuması yapmadan ışığı kapatmayacağım."
Oysa maddeleri zihin berrakken ve kendi tecrübenden damıtılarak yazılmış bir anayasa, kriz anında pazarlık kapısını baştan kapatır. Dürtü geldiğinde "acaba şöyle mi yapsam, tek seferden bir şey olur mu" diye yeniden düşünmezsin; ilgili madde ne diyorsa sadece onu uygularsın.
Bu yüzden başkasının 30 maddelik kusursuz listesini kopyalayıp birkaç gün sonra hevesi kırılmak yerine, kendi zayıf anlarını soğukkanlılıkla gözlemleyip her düşüşten ya da her atlatılan eşikten kendine özel tek bir net madde çıkarmak çok daha kalıcı. Zamanla bütün düğümler çözüldüğünde elinde sadece sana ait, sade ve bağlayıcı bir anayasa kalıyor. Ondan sonrası sadece kendi koyduğun maddelere sadık kalmak.
Sizin dışarıdan okuyup geçmediğiniz, bizzat yaşayarak kendi şartlarınıza göre yazdığınız ve asla taviz vermediğiniz ilk maddeniz hangisi?





