.

aniden verdiğim bir karar sonucu buraya yazmaya tekrar başlıyorum.

süreçte 24.gündeyim bugünlere kadar her şey çok iyiydi ama son 4-5 gündür bel ağrılarımın aşırı artması neticesinde kendimi telefona saplanmış bir halde buldum.
bel fıtığım var, fıtık ilginç bir hastalık. kime söylesen "bende de var" diyor ve bir anda normalleştiriyor ama benim fıtığımın çok taze olmasından mıdır nedendir bilmem , bu lanet şey benim günümü felç ediyor. eğilemiyorum, doğrulamıyorum, ağırlık kaldıramıyorum , koşamıyorum , uzun süre yürüyemiyorum , uzun süre oturamıyorum, hep dik durmam gerekiyor vs.

neyse işte bir sorunu kafanda ne kadar büyütürsen o kadar büyük bir sorundur derler ya benimki de o misal, büyüdü büyüdü kocaman oldu.
insan böyle içine sıkıntı veren şeyleri niye düşünmek ister hiç anlamam açıkçası. ulan düşünüyorsun sana daha çok zarar veriyor, eylemsizlik doğuyor, hayır meseleyi çözmüyor orası zaten ayrı sinir bozucu.

eskiden olsa direk bozmuştum süreci, bundan aşırı eminim. ama sanki son iki üç ayda ben üzerime bir kalkan aldım gibi. daha dayanıklıyım. belki de sürekli düşüp kalkmaların bize kattığı bir şeydir bilemem. belki de suçluluk duygusunu hayatımdan çıkardığım içindir.

baktım ki yine süreci bozmaya doğru gidiyoruz, biraz yeni bir şeyler ekleyerek toparlayayım dedim. ekleyeceğim şeyler de günlük yazmak ve meditasyon yapmak olacak.

evliya mod (bundan sonra adı böyle) beni ayakta tutuyor, 24 gündür müzik ve şeker diyeti de yapıyorum. nofap ve bunlar birbirine zincirle bağlı. bir nevi koruma görevi üstleniyorlar. sadece internet kullanımım çok fazlalaştı işte onun için de bir çare buldum.

akşam 19a kadar internete hiç girmeyeceğim. 19-19.30 arası kısıtlı bir zamanda bütün işlerimi halletmeye çalışacağım. 19a kadar dersle alakalı şeyler dışında internet yasak yani.

bunun dışında şu şöyle olacak , bu böyle olacak, şu düzenli yapılacak tarzı şeyler yazmayacağım buraya. ne yapmam gerektiğini biliyorum artık. yapmam gerekeni değil yapabildiğim kadarını yazacağım yapmam gerekenleri zaman geçtikçe analiz ederim.

NEYİMİZ EKSİK
bu başlık altında çeşitli iyi-kötü huylar ve alışkanlıklar hakkında biraz akıl yürütüp derinlik elde edeceğiz.

--> yarın başlama alışkanlığı
ortada faydalı bir şey var ve iki ihtimal söz konusu biri bugünden itibaren hiçbir plan yapmadan o işe direk başlamak, diğeri ise bugün boyunca her detayı düşünüp planlayıp yarın başlamak.

ben genelde ikinciyi tercih ederim, peki bunun faydalarını gördüm mü ? tabii ki de hayır. peki neden?

çünkü hayat benim yaptığım plana göre işlemez. bir planı isterseniz bir gün isterseniz bir hafta yapın illa bir eksiklik çıkacaktır. ancak mükemmelliyetçilik bir eksiklik çıkmamalı şeklinde bir beklenti oluşturur. bunun sonucunda planda bir kusur ortaya çıktığında her şeyi baştan yapmalısınız ve önceki yaptıklarınız çöp oldu. işte bu da hem eylemsizliğe yol açar hem de insanın hem bir şeyler yapıp hem de tüm yaptıklarım çöp oldu demesine. işte bu da çok tehlikeli bir şey. çünkü beynin emek verdi emek verdi, aldığı yanıt ne? çöp. o zaman sana artık bu işi yapman için gerekli dopamini sağlamaz. işin başına oturmak her zamankinden daha da zor olur.

bir başka neden ise korkudur. insan konfor alanında kalmak ister ve yeni şeyler yapmaktan korkar. bu yüzden bugün yapabileceği şeyleri yarına erteler. halbuki korku çarpık bir düşüncedir. çünkü korkuya varma yollarımız çarpıktır.

korkunun nedenlerinden biri tecrübe diğeri ise tecrübesizliktir. aslında ne kadar zıt şeyler değil mi? ama aynı sonuca yol açabiliyorlar.

belirsizlik tecrübemiz olmayan konularda ortaya çıkar. ve belirsizlik korku yaratır. insan o belirsizliği sürekli üstüne düşünerek, hakkında planlar yaparak gidermeye çalışır. bu şekilde korku biraz azalır ve işe başlarız.

tecrübe kaynaklı korkunun kaynağı ise öğrenilmiş çaresizlik. bu da bir çeşit tümevarımla gelen yanlış bir akıl yürütmeden kaynaklanır. derler ya hep yüz kere düşsen de kalk diye. işte burdaki kalkmayı engelleyen tam olarak bu korkudur. daha önce kalktın da noldu der. peki cidden öyle midir?

öyle değildir. en basitinden kendimden örnek vereyim. 4 yıldır onlarca belki yüzden fazla kez kez nofap denemelerimden en güzelini şu an yaşıyorum mesela. denemeyi bırakıp bu son denemeyi yapmasam nolacaktı? birçok güzel deneyimden eksik kalacaktım.

korku ve mükemmelliyetçilik, bir insanın ortaya güzel ürünler koymasındaki en büyük engellerden. ikisi de konfor alanında kalmayı sağlıyor. biri seni sıkıntıyla yüzleşmekten koruyor, diğeri ise seni en az sıkıntıya gireceğin yoldan hedefine ulaştırmayı vadediyor.
peki sıkıntı çekmek bu kadar kötü bir şey mi, neden sıkıntılarla barışık değiliz? hedefe ulaşma yolunda çekilen sıkıntılar bizi asıl geliştiren şeyler değiller midir? evet öyleler.

oğlum recai , hedefine ulaşma yolunda karşına çıkan zorlukları pürüzleri kusurları kabullen. ve bunları sevgiyle kucakla. hepsini birer birer aştığında sana bir şeyler katacaklar. ne katacaklar bilemeyiz. ama şunu bilebiliriz. sen korkup kaçtıkça , konfor alanında oturdukça, yerinde sayacaksın. hatta sürekli değişim gösteren çevrenin yanında, geride kalacaksın.

işte bu yüzden, hiçbir kaygı gütmeden , beklentiye girmeden işin ne olursa olsun yap. sadece yap ve gerisine karışma.