İnsan arzularının yaşındadır.
Cingöz Recai - Kral Faruk'un Elmasları

Buradan yine eski mesajları sildim.
Her relapse oluşta buraya uğrayıp bir anda eski mesajlara karşı yabancılaşıyorum ve onları siliyorum.

Halbuki insan günlük olarak kullandığı defterinin sayfalarını yırtıp atar mı mesela?
Atmamalı bence.
Çünkü hepsi birer anı,hepsi birer tecrübe.
Hepsi aynı kişinin kaleminden çıktı. Hepsi aynı kişiye ait.

Ama kendime engel olamadım ve yine koparttım sayfaları. Biraz da ani duygu değişimleriyle yazdığım bazı şeyler etkili oldu bunda.

Belki de her seferinde tertemiz bir sayfa açmak istediğimden oluyor bu.
Bu da mükemmelliyetçiliğin bir yansıması. Kötü geçen günlerime çöpmüş gibi bakıyorum ve buraya gelip yazasım bile gelmiyor.

İşte günlük gibi davranmıyorsan günlük de günlük olmaktan çıkıyor. İyi günde kötü günde isterse en rezil günlerde bile gelip buraya yazmak lazım. Ben de buna daha çok uymaya çalışacağım ve yazdığım şeyleri silmeyeceğim.

Şu an da o kötü günlerden birindeyim. 3 gündür hastayım. Baya ağır geçiyor.

Bu hasta olduğum süreç boyunca sürekli yattım, kalkacak halim yoktu resmen. Yatarken tabii ki telefona sardım, onlarca video izledim. Defalarca kez pmo yaptım.

Beni relapse sürükleyen şeyler arasında başlarda hasta olma durumu gelir. Gün boyu yatmak, can sıkıntısı,kaygı,endişe hiçbir şey yapamıyor olmak ve çok sık hasta olmak; hepsi birleşince sarıyorum direkt.

Ailemle de tartıştım. Ailemle dediğim annem ve ablamlarla. Babam varsa evde kimse kimseyle kavga etmez zaten. 2 çok büyük kavga gerçekleşti. Evde kimseyle konuşmuyorum. Genel olarak söylediklerimden hiç pişman değilim. Hepsi uzun zamandır söylenmesi gereken şeylerdi. Bakalım ilerleyen zamanlarda n'olacak. Özür dilemeyi aklımın ucundan geçirmiyorum.

Bugün önceki 3 güne göre iyiydim. Dün 14 saat ekran sürem vardı bugün 5 saate düştü. Genel olarak kitap okudum. Yarını da kitap okuyarak geçirip ders çalışmaya pazartesi başlamayı düşünüyorum.

Aynı süreçlerden geçiyoruz sanki; aileyle kavga etmek, hasta olmak… Yalnız olmadığımı bilmek iyi hissettirdi.

Bence burada yazdıklarını silme. İleride dönüp baktığında “Vay be, nereden nereye gelmişim” dersin. Ya da yolunu kaybettiğinde açıp okursun. Ben önceki sürecimde yazdıklarımı keşke daha detaylı yazsaydım diyorum; çünkü gerçekten yol gösteriyor. O an nasıl hissetmişim, ne yapmışım… Hepsi çok değerli.

Yazılarımı okuyor musun bilmiyorum ama bir yerde başarılı insanların hayat hikâyelerinden bahsetmiştim. Hani bir anda aydınlanma geliyor ve o andan sonra her şeyi mükemmel yapıyorlar, her şey yoluna giriyor gibi anlatılır… Bana göre bu pek gerçekçi değil. İstisnalar var mıdır? Vardır, ama çok nadir.

Aslında süreç çoğu kişi için şöyle ilerliyor: Hedefin neyse onun için çalışırsın, çabalarsın. Düşersin, kalkarsın; kaybedersin, kazanırsın. Ve bir gün o “aydınlanma” gelir, sonra her şey yavaş yavaş yerine oturmaya başlar. Bence bizde de durum böyle. O gün gelene kadar mücadeleyi bırakmayacağız.

Desert eagle' Alıntı:

Aynı süreçlerden geçiyoruz sanki; aileyle kavga etmek, hasta olmak… Yalnız olmadığımı bilmek iyi hissettirdi.

Genişletmek için tıklayın ...

Evet dostum senin günlüğü de takip ediyorum ama sen benimki gibi bir hastalık sürecinden geçmezsin umarım.

Ben baya saldım kendimi biraz benim hatam olsa da hastalığın çok ağır geçmesi de etkili oldu. İlk günler ayakta duramıyordum beynim zonklıyordu.

Bir de senin sınav dönemine gelmiş Allah yardımcın olsun.

Desert eagle' Alıntı:

Yazılarımı okuyor musun bilmiyorum ama bir yerde başarılı insanların hayat hikâyelerinden bahsetmiştim. Hani bir anda aydınlanma geliyor ve o andan sonra her şeyi mükemmel yapıyorlar, her şey yoluna giriyor gibi anlatılır… Bana göre bu pek gerçekçi değil. İstisnalar var mıdır? Vardır, ama çok nadir.

Aslında süreç çoğu kişi için şöyle ilerliyor: Hedefin neyse onun için çalışırsın, çabalarsın. Düşersin, kalkarsın; kaybedersin, kazanırsın. Ve bir gün o “aydınlanma” gelir, sonra her şey yavaş yavaş yerine oturmaya başlar. Bence bizde de durum böyle. O gün gelene kadar mücadeleyi bırakmayacağız.

Genişletmek için tıklayın ...

Burdaki günlüklerin çoğunu okumaya çalışıyorum ama senin bu yazını sanırım görmedim daha önce.

Başarılı insanların hikayeleri gerçekten de böyle. Benim de kafamı karıştıran bir şeydi bu. Bir yerden sonra her şey bariz mükemmelleşiyor. Ama bence
çarpık bir şey bu. Çünkü illaki dertleri sıkıntıları oluyordur farklı farklı. Demek ki bir noktadan sonra baş etmeyi öğreniyorlar. Bu sorunlardan daha az etkilenip devam ediyorlar. Yine düşüp kalkıyorlar ama düştükten sonra hemen kalkıyorlar. Bu yüzden de mükemmelmiş gibi bir görüntü oluşuyor.

Bende bu asla yok mesela. Düştüm mü hep en dibe düşüyorum. Toparlaması da hayli zor oluyor . Bilmiyorum belki de ileride öğreneceğim baş etmeyi.

29 MART 2026 PAZAR

bugün sıradan bir gündü. biraz iyileşiyor gibiyim ama kalkıp bir şeyler yapmaya hala istekli değilim. aslında bu saatlerde bazı planlamalar yapacaktım fakat kaldı şimdilik. belki ilerleyen saatlerde yaparım. belki de yarın hiç yapmadığım bir şeyi deneyip hiçbir planlama yapmadan çalışmaya başlarım. ama bu biraz düşük ihtimal çünkü spor beslenme bunları da ayarlamam lazım.

aileyle aram hala kötü. hani büyük bir kavga ettikten sonra içinden dersin ya tamam artık bir şeyler değişecek, hiçbir şey eskisi gibi değil filan diye. aileyle edilen kavgalarda ne kadar büyük olursa olsun bu his olmaz aslında. çünkü bir şekil toparlanır mutlaka. bu sefer içimdeki hisler hiç öyle demiyorlar bana. sanki bu seferki deneyim çok farklı oldu.

çok şiddetli bel ağrılarım var. hareketsizliğime bağlıyorum biraz. umarım kötüye gidişat yoktur.

2 NİSAN 2026 PERŞEMBE

Ders çalışmak ve artık üzerimdeki tembelliği atmak için sabah 4te kalktım ama inanılmaz bir bel ağrısıyla uyandım. Fıtık kaynaklı bacağa vuran bir ağrı var ve yürüyemedim bile. Öksürürken bile belimin ağrısı artıyordu. Mecbur ağrı kesici içip geri yattım. Şimdi kalktım biraz daha iyiyim ama hala yürümemde sıkıntı var. Bana da yeniden hastane yolu gözüktü.

Ders programını da aksatıyorum. Hastalığım yeni geçti şimdi de bu çıktı. Daha salı günününden yeni programa başlayacağım dedim ama iki gündür aksadı bile. Sınav da iyice yaklaşıyor ne yapacağım bilmiyorum.

2 NİSAN 2026 PERŞEMBE

Uzun süredir dersaneye okula gitmiyorum. Hasta oluyorum ya da başka bir sorun çıkıyor ve programım aksıyor. Sonra onu düzelteyim diye yine gitmiyorum, evden çıkmıyorum, çalışıyorum ama yetişmiyor. Sonra birçok şeyden uzak kalıyorum evde asosyal bir hayat yaşıyorum uzun süre evde kalıp dışarı çıktığımda da bir süre uyum sağlayamıyorum. Okulda mezuniyet konuşulmaya başlandı. Gram istemiyorum gitmeyi. Gerçekten içimde garip bir his var ve gitmeye üşeniyor gibiyim. Ayrıca daha derslerle ilgili sorunları çözememişken mezuniyet düşünmek de hiç istemiyorum. Yok git kıyafet seç şunu ayarla bunu ayarla filan içime sıkıntı veriyor resmen. Bi hayatımı toparlayabilseydim biraz bunlara da zaman ayırırdım ama düş kalk düş kalk bu şekilde geçiyor günlerim ve toparlayamıyorum.

2 NİSAN 2026 PERŞEMBE

Doktora gitmeyi hiç istemiyordum çünkü tahmin ediyordum ne olacağını. 2 dakika ne şikayetin var dedi dinlemedi bile fıtığın varmış dedi geçmez hayatın boyunca küçülmez büyür sadece dedi. Ameliyat olacak kadar da büyük değil böyle yaşayacaksın dedi beni de yerle bir etti uğurladı. Egzersiz yap düzelir bile demedi bundan sonra dikkat edeceksin dedi.

Doğrulup iki üç adım yürüyemiyorum çok sıkıntıdayım.
Sabahtan akşama kadar yatıyorum ve ağlamamak için video izliyorum sürekli. Nasıl geçecek nasıl toparlayacağım burdan bilmiyorum gerçekten.

Spor salonunda tanıdığım, ileri derecede fıtıkları olan biri var. Sohbet ederken nasıl iyileştiğini sormuştum. Core bölgesini, yani karın kaslarını güçlendirerek yükü belinden aldığını söyledi. Bence sen de deneyebilirsin, ama tavsiyem bu süreci işinde uzman bir eğitmenle birlikte yürütmen.

Eyvallah dostum ben de uzun süredir araştırma yapıyorum internette ne yapabilirim diye ama belli ki bir fizik tedaviciyle çalışmadan olmayacak. Fizik tedaviyi sınavdan sonraya erteliyordum çok zamanımı alır diye ama gittikçe kötüleşiyor mecbur gideceğim heralde. Sağ ol tekrardan.