Hedefim pmo mastürbasyondan ve olabildiğince kaygı ve stresten uzak durup dikkatimi derslere ve kendime vermek. Başlıyorum,bu da benim hikayem
Son düzenleme:
Kötü Alışkanlıklardan Uzak Durma
- Konuyu başlatan mawiskovis
- Başlangıç tarihi
Atmaya cesaret edemediğim o adımı sonunda attım. Instagram hesabımı dondurdum. Minimum bir ay açmayacağım inşallah. Nasıl olacak bilmiyorum. Buraya her cuma ve cumartesi geleceğim. Haftanın raporunu buraya yazmak isterim. Bir de önce biraz kendimden bahsedesim geldi. Ben lise 3 te okuyan bir kızım. Pmo ile tanışmam lise 1 deydi. Erkeklerde pek o sorun yok ama biz kızlar olarak fazla çekiniyoruz. Böyle rahat yazdığıma bakmayın,üç senedir ilk defa bir ay önce cesaret ettim. Sonuçta bu site içerisinde herkes yardım etmek ya da yardım almak için burada. Yardım almaktan çekinirdim ben ama bazen siz tek başınıza düştüğünüz yerden kalkamıyorsunuz. Bu Ramazan benim yeni hayatım için bir başlangıç olsun istiyorum,hepimiz için güzel bir dönem başlasın inşallah. Selam yeni ben, daha yeni başlıyoruz
Harikasın, böyle devamAtmaya cesaret edemediğim o adımı sonunda attım. Instagram hesabımı dondurdum. Minimum bir ay açmayacağım inşallah. Nasıl olacak bilmiyorum. Buraya her cuma ve cumartesi geleceğim. Haftanın raporunu buraya yazmak isterim. Bir de önce biraz kendimden bahsedesim geldi. Ben lise 3 te okuyan bir kızım. Pmo ile tanışmam lise 1 deydi. Erkeklerde pek o sorun yok ama biz kızlar olarak fazla çekiniyoruz. Böyle rahat yazdığıma bakmayın,üç senedir ilk defa bir ay önce cesaret ettim. Sonuçta bu site içerisinde herkes yardım etmek ya da yardım almak için burada. Yardım almaktan çekinirdim ben ama bazen siz tek başınıza düştüğünüz yerden kalkamıyorsunuz. Bu Ramazan benim yeni hayatım için bir başlangıç olsun istiyorum,hepimiz için güzel bir dönem başlasın inşallah. Selam yeni ben, daha yeni başlıyoruz
Son düzenleme:
Tebrikler kardeşim. 
Evet,bunu öylesine yazacağım. O kadar doldum ki,gözünüz dolar ama damlayamaz ya o işte. Normalde ağlarken rahatlardım ama artık rahatlayamıyorum. Hayat çok üzerime üzerime geliyor, bunalıyorım sıkılıyorum. Bir yandan dersler bir yandan genel şeyler işte. Psikolojik olarak çöküş yaşıyor insan. Başka biri olsa karşımda "geçecek merak etme" derken kendime neden diyemiyorum. Başkasına çok yakışmış derken kendimden neden nefret ediyorum. Neden hiç kendimi sevemedim,başkasına verdiğim tavsiyeleri yaptığım yardımı neden kendime yapamıyorum. Bir kitap okumuştum Russ Harris ten Mutluluk Tuzağı diye. Mutlaka okuyun,çok güzel. Orada bir bölümde yazar öz şefkatten bahsediyordu. Düşündğm bugün o yazanları,kendime sarılmak istedim başımı okşamak istedim. Kimse başını okşamayınca çok şey eksikmiş meğer,yeni yeni farkediyorum. Neyse,bence bir gün öğreneceğim kendime değer vermeyi sevmeyi sarılmayı... Başarabilirim değil mi
o yalnızlığı ben de bazen yaşıyorum. o kadar kötü hissediyosun ki hiçbişey yapmadan sadece yatağa uzanıp tavana bakıyorsun. bir duruşun olması, bişeylere hayır diyebilme, özgüven gerçekten çok önemli bunun için. bu günlere baktığında ilerde ne kadar yol katettiğini göreceksin inşaallah. geçecek merak etme..
İnşallah...
Hiçbir şey düzene girmiyor. Kimse beni anlamıyor,içimdeki o küçük yalnız kızı... Bunaldım,bunaldıkça daha da stres yapıyorum. Eğer bunları yaşamış ve bu yazıyı okuyorsan seni anlıyorum. Sonunda ne olacak biliyor musun? Sana patlayacak. Vücudun iflas edecek bir nevi. Doktora gitsen tek denilen "stres,anksiyete" diyecekler. Değer miydi bu kadar üzülmeye? Bir düşün bence. Bunları yazıyorum ama kendim uyguladığımdan değil,uygulamam -uygulamamız- gerektiğinden diyorum. Şuan yaşıyorum o durumu,çok bıktım hayattan. Gerçekten anlayan kimse yok, boşuna arama bu arada. Kimse seni Allah'tan iyi anlayamaz. Bu farkındalık yüklendi son zamanlarda. Kimsenin yanında ağladığımda o kadar rahatlamamıştım seccadede ağladığımki gibi. Çünkü seni en çok bilen,anlayan yine seni yaratan. Neyse öyle yani. 16. günümdeyim sanırım. İyi gidiyor,faydasını göremedim ama zararlarını farkettim şimdilik. Beynimi nasıl yiyip bitirdiğini,beni ruhsuzlaştırdığını yine farkettim. Ama geçecek,inanıyorum biraz da olsa. Sadece bu yolda yürürken bir destek isterdim ama neyse kendim başarabilirim
Buraya bir dahakine güzel haberler ile gelmek umuduyla..
Buraya bir dahakine güzel haberler ile gelmek umuduyla..
Kimse beni anlamıyor demek = ben kendimi anlamıyorum demek. günlüğüne göz gezdirdiğim kadarıyla herşey senin üstüne geliyormuş hiçbirşey istediğin gibi olmuyormuş gibi geliyor sana, tavsiyem akşam sessiz bir yere geç hayattaki problemlerini sırala ve önce bunların gerçekten ne kadar problem olduğunu objektif bir şekilde kafanda büyütüp büyütmediğini düşün ve hala varsa problem kaynağını düşün gerçekten dışsal faktörler mi yoksa senin eylemlerinin sonucu ya da kendine kulak vermemenin sonucu mu, unutma kendine en büyük zararıda faydayıda insanın kendisi verir.Hiçbir şey düzene girmiyor. Kimse beni anlamıyor,içimdeki o küçük yalnız kızı... Bunaldım,bunaldıkça daha da stres yapıyorum. Eğer bunları yaşamış ve bu yazıyı okuyorsan seni anlıyorum. Sonunda ne olacak biliyor musun? Sana patlayacak. Vücudun iflas edecek bir nevi. Doktora gitsen tek denilen "stres,anksiyete" diyecekler. Değer miydi bu kadar üzülmeye? Bir düşün bence. Bunları yazıyorum ama kendim uyguladığımdan değil,uygulamam -uygulamamız- gerektiğinden diyorum. Şuan yaşıyorum o durumu,çok bıktım hayattan. Gerçekten anlayan kimse yok, boşuna arama bu arada. Kimse seni Allah'tan iyi anlayamaz. Bu farkındalık yüklendi son zamanlarda. Kimsenin yanında ağladığımda o kadar rahatlamamıştım seccadede ağladığımki gibi. Çünkü seni en çok bilen,anlayan yine seni yaratan. Neyse öyle yani. 16. günümdeyim sanırım. İyi gidiyor,faydasını göremedim ama zararlarını farkettim şimdilik. Beynimi nasıl yiyip bitirdiğini,beni ruhsuzlaştırdığını yine farkettim. Ama geçecek,inanıyorum biraz da olsa. Sadece bu yolda yürürken bir destek isterdim ama neyse kendim başarabilirim
Son olarak kitap tavsiyesi Engin Geçtan,'' insan olmak''
Teşekkür ederim,dediklerini deniyeceğim
Süreci tehlikeye atmaktan bıktım. Olmuyor.. vazgeçmekten korkuyorum
Son düzenleme:
Jordan Petersonun öğütlediği şeyi sana hatırlatırsam muhtemelen hayatın daha iyiye gidecek.
Kendine en yakın arkadaşına / en sevdiğin arkadaşına davranıyormuş / tavsiye veriyormuş gibi davran.
Ayrıca tebrik de ederim. Kadınların açtığı günlüklere ekstra saygı duyuyorum.
Bu arada çekinme mevzusu da çok doğal.
Hemcinslerine yol gösterip karanlıkta bir mum da sen yakacaksın.
Ayrıca burada insan yaşamı söz konusu neticede. O nedenle mevzuların %85 i illa ki genele hitap edecektir. Rahat ol.
Günlük yazmanın en iyi tarafı budur.
Sitede en uzun günlüklerden biri benim ve her zerresiyle gurur duydum.
İyi günlerde de kötü günlerde de yazdım. Tavsiye ederim
Hayatındaki problemlere bakış açını değiştirmesi gerek. Bu yazının sonuna da ben ekleme yapayım bu durumu.
Herhangi birinin seni anlaması neden önemli ?
Seni anlayanın sen olması neden önemsiz ?
Öncelikle bu iki soruya yanıt bulunmalı. Kendine şefkatli yaklaşmazsan sadece suçlamış olursun.
Yaşamındaki problemlere bakış açına gelirsek , problemleri seni ezmek süründürmek ve değersizleştirmek için sıra bekleyen kaoslar olarak görmek yerine kendini daha iyi tanıman için bir fırsat ve yanlışları ve doğruları daha iyi analiz edebilmek için bor merdiven olarak görmek gerek.
Düşün mi logaritma yapamıyorsun
Zaten başlangıçta kimse yapamaz. Neden başlangıçtaki hataları doğal karşılarken onlara sabrederken diğer mevzulara bunu yapamıyoruz ?
Hayatta da böyledir. İnsan aklı ile belirsizliğin gözlerinin içine rahatça bakıp kendine yol çizebilir. Yolun yanlış bir yöne gittiğini fark ettiğinde kendini suçlamadan , korkup heyecanlanmadan gereğini yapar.
Hata yapmak ve bazı durumların acemisi olmak kadar doğal bir durum yoktur.
Acemilik insanı değersizleştirmez.
Dolayısıyla problemler sadece bize öğretebilir.
Problemlere karşı yanlış algı sahibiysen bile en azından sana kendini sevmeyi öğretir.
Rica ederim. İnsan bazen çok yalnız hissediyor ve biri ile konuştuğunda bir şey izlediğinde okuduğunda kendinden bir şey bulabiliyor ve bu çok iyi geliyor. Umarım faydalı oluyordur, ben dertlerini içine atanların iç sesi olmaya devam edeceğim
Yaklaşık 1 aylık süreç bugün bozuldu. Ne hissediyorum bilmiyorum. Bırakmayı o kadar istiyorum ki,midemi bulandırıyor kendimden o anki halimden nefret ediyorum maneviyatımı alıyor enerjimi yok ediyor ve dahası. Önceden yaptıktan sonra gerçekten bir pişmanlık hissederdim,çok kötü olurdum ama bu sefer hiçbir şey hissetmiyorum gibi. Klasikleşmiş o sözler zihnimden geçiyor 'İleride bırakırsın,bir kere daha,tövbe edersin,daha gençsin,alt tarafı film, sadece bakacaksın birşey olmayacak ..' cidden zihnimden bunların geçmesi midemi bulandırıyor. İçimdeki iki ayrı kişilik savaş veriyor ve anlatsam kararsız kalınacak bir şey yok istediğin olması gereken belli dersiniz ama ben bilmiyorum. O kadar bunalmış hissediyorum ki çok fazla bıkmışlık var hayata karşı amaçsız olmak beni rahatsız etmiyor. En azından bir kişiliğimi,diğerini bu aralar hiç dinlemiyorum. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Normalde her süreç bozulduğunda bir vicdan azabı olurdu ama şimdi yok. Sanki gerçekten istiyormuşum gibi. Zararlarına baktım yine ve ne yapayım yani her şeyin zararı var zaten diye düşündüm. Şuan çok garip şeyler hissediyorum. Hiçbir şeyi umursamayıp takmadan eski halime de dönebilirim,ve yüzde yüz istemiyor da değilim .. bu düşünceler beni korkutuyor. Hangi düşüncenin iyi olduğunu mantıklı olduğunu düşünemiyroum artık. Düşünmekten yoruldum. İçimdeki bu karmaşadan bıktım.
Suçluluk duymaktansa hiçbir şey hissetmemeyi tercih ederim. Bu tarz negatif duygular relapsi en çok besleyen şey.
Yeni relapse olmanın verdiği boşluk hissinde gibisin sanki. Her şeyi sakin bir kafayla bir daha düşün derim. Hiçbir şeyi tamamen kaybetmiş değilsin . Bağımlılığa saplanmış ve halinden memnun, umursamaz değilsin. Kurtulmaya çalışıyorsun ve bu çaba senin bir amaca sahip olduğunu gösteriyor. Düşüp kalkacaksın ama inancını kaybetme. Relapse olmak asla bir yenilgi değil aksine tecrübe hatta belki de bir basamak. Bugün mezun olmuş insanlar geçmişte kaç kez relapse oldu kim bilir, ama hepsinden bir ders çıkardılar. Ve inançlarını kaybetmediler.
Uzun süreli serileri kaybetmek insanı daha çok yoruyor. Sanki bir sınava uzun süre çalışıp berbat sonuç almak gibi. Daha az çalışsan daha az üzülürsün mesela.
Neden böyle? Çünkü hep sonuç odaklıyız. Başarıyı sonuçta zannediyoruz . Halbuki başarı sürecin kendisidir. 30 günlük bir seri yaptın ve 30 günlük nofapin faydalarını kullanarak güzel işler yaptın. Veya yapmadın fark etmez. Bu 30 gün sana süreç içerisindeyken fayda sağladı. Bundan hepimiz eminiz. Şimdi bu faydaları cebine attın ve önüne bakacaksın.
Bir yıl içinde sürekli 30 günlük seriler deneyip her seferinde bozan birisinin en uzun serisi 30 gündür ama nofapin faydalarını 300 günden fazla görmüştür. Kendimizi değerlendirirken sonuçlara değil sürece odaklanırsak tatminiyet artar, pişmanlık azalır.
Yeniden başlayacağını biliyorum. Başarılar.
Belki bir gün,şuan emin değilim. En azından bir gün beklemem lazım. Birşeyler hissedene kadar.. ayrıca teşekkür ederim yazdıkların için.
