Arkadaşlar herkese merhabalar.
Bugünden itibaren birkaç bölüm sürecek yeni bir seriye başlıyorum: RELAPS GÜNLÜKLERİ.
Neden böyle bir isim seçtim dersiniz? Çünkü 17 Temmuz 2026 tarihinden beri artık hiç üşenmeden günlük tutuyorum. Bu günlüklerde o günün sadece rutinlerini değil; duygu durumumun seyrini değiştiren, bana göre 'önemli' olan her şeyi yazıyorum.
Mesela sinirlendiysem, neden ve kime sinirlendim? Bu olaydan sonra içimde beni relapse götürecek sızıntılar (kadınlara bakarak tetiklenme, video izleme isteği vs.) başladı mı? Ya da çok sevindiysem, bu sevinç aslında beni relapse sürükleyen zincirleme bir reaksiyonun ilk halkası mıydı?
Günlükleri geriye dönüp okuyarak derin bir sistem analizi yapıyorum. Henüz günlük tutmaya başlayalı bir ay bile olmadı ama relapse götüren o kadar çok sebep (ve açık) ortaya çıktı ki, okudukça siz de şaşıracaksınız. Belki de siz de farkında bile olmadan benzer sebeplerden dolayı o çukura düşüyorsunuzdur. Aslında biraz daha veri toplayıp yazmayı düşünüyordum ama bence bu kadarı bile çoğu okuyucuya büyük bir farkındalık sağlayacaktır, bundan eminim.
Neyse, lafı fazla uzatmadan bugünkü asıl konumuza başlayalım.
1. BÖLÜM: RELAPS BİR SENSÖRDÜR
İnsan olarak çeşitli hislerle donatılmış bir varlığız. Kızarız, seviniriz, üzülürüz, bunalırız, heyecanlanırız…. Bütün bu hisler ortaya çıkıp daha sonra kaybolduklarında aslında tam olarak kaybolmazlar. İçimizde mutlaka bir iz bırakırlar. PMO bağımlısı olan insanlar bu hisleri anlamlandıramaz ve tam okuyamazlarsa bunlar içlerinde birikmeye ve onları çok iyi bildikleri karanlık çukura, yani relapsa doğru sürükler.
Hangi duygu olursa olsun inanın fark etmez. Bazen haksızlığa uğradığımızı düşünüp içimizde büyüttüğümüz bir öfke, bazen çok faydalı bir işi başarmış olmanın verdiği o masumane gurur ve onaylanma arzusu, bazen de sadece bir planın iptal olmasıyla düşülen o zihinsel boşluk... Eğer biz bu duyguların sistemimizde yarattığı o statik yükü doğru okuyup deşarj edemezsek, hepsi günün sonunda aynı kapıya çıkıyor. Zihin yoruluyor ve en kolay, en ilkel rahatlama yöntemine, yani PMO'ya başvuruyor.
İşte tam da bu noktada, yıllardır lanet okuduğumuz bu bağımlılığın aslında bizim için nasıl büyük bir avantaja dönüşebileceğini fark ettim. Evet, yanlış duymadınız. Bizler, bu bağımlılıkla mücadele eden insanlar olarak, eğer relapsı doğru okuyabilirsek, aslında çok şanslıyız. Neden mi? Çünkü hayatımızda yanlış giden şeyleri, yönetemediğimiz duyguları ve içimizdeki enerji kaçaklarını anında bize haber veren, son derece hassas bir alarm sistemimiz, bir sensörümüz var: Relaps!
Bir de etrafımızdaki, dışarıdan çok "normal" görünen, hiçbir görünür bağımlılığı olmadığını düşünen insanlara bir bakın. Pek çoğu içten içe kibirle, gösteriş merakıyla, onaylanma arzusuyla, tembellikle veya içten içe büyüttükleri gizli bir kinle dolular. Kendi hayat enerjilerini, potansiyellerini bu gizli virüsler yiyip bitiriyor ama onların sisteminde ötecek, onları uyaracak hiçbir dedektör yok. İçten içe çürüdüklerinin veya hayatlarında ne kadar büyük sızıntılar yaşadıklarının farkında bile değiller.
Biz ise o öten sensör sayesinde sadece PMO'yu bırakmakla kalmıyoruz. Aynı zamanda bizi kibre, ego tatminine veya manevi boşluğa sürükleyen tüm o gizli hataları da tek tek tespit edip hayatımızdan çıkarma fırsatı buluyoruz. Adeta bir taşı atarak sistemi baştan aşağı yenileyecek on kuşu birden vuruyoruz!
Bu yüzden, bundan sonra relaps olduğunuzda onu sadece bir "zayıflık" veya "irade çöküşü" olarak görüp kendinizi dövmeyi bırakın. Relaps öten bir dedektördür. Dedektör öttüğünde ona kızıp parçalamazsınız; sistemde hangi kablonun koptuğuna, gün içinde hangi duygunun sizi o noktaya getirdiğine bakarsınız.
İşte bu günlük serisinde, kendi kayıtlarımdan yola çıkarak bu duygusal kısa devrelerin ne kadar sinsi olduğunu ve en ufak, en masum görünen anların bile o dedektörü nasıl çalıştırdığını sizlerle paylaşacağım.
Ama bu yolculukta sizden çok önemli bir ricam var: Lütfen sadece benim yazılarımı okumakla kalmayın. Siz de bugünden itibaren, gününüz ne kadar monoton geçerse geçsin kendi günlüklerinizi tutmaya başlayın. O gün yaşadığınız duygu değişimlerinin sizi nasıl yavaş yavaş relapsa sürüklediğini o kağıda dökün. Ben burada kendi günlüklerimi yayınladıkça, siz de kendi notlarınızı açın ve benimkilerle karşılaştırmalar yapın. Göreceksiniz ki, zihninizdeki o karmaşayı yazıya döktüğünüz an, beyninizin fren sistemini manuel olarak devreye sokmuş olacaksınız.
Sağlıcakla kalın, bir sonraki bölümde görüşmek üzere.
Bugünden itibaren birkaç bölüm sürecek yeni bir seriye başlıyorum: RELAPS GÜNLÜKLERİ.
Neden böyle bir isim seçtim dersiniz? Çünkü 17 Temmuz 2026 tarihinden beri artık hiç üşenmeden günlük tutuyorum. Bu günlüklerde o günün sadece rutinlerini değil; duygu durumumun seyrini değiştiren, bana göre 'önemli' olan her şeyi yazıyorum.
Mesela sinirlendiysem, neden ve kime sinirlendim? Bu olaydan sonra içimde beni relapse götürecek sızıntılar (kadınlara bakarak tetiklenme, video izleme isteği vs.) başladı mı? Ya da çok sevindiysem, bu sevinç aslında beni relapse sürükleyen zincirleme bir reaksiyonun ilk halkası mıydı?
Günlükleri geriye dönüp okuyarak derin bir sistem analizi yapıyorum. Henüz günlük tutmaya başlayalı bir ay bile olmadı ama relapse götüren o kadar çok sebep (ve açık) ortaya çıktı ki, okudukça siz de şaşıracaksınız. Belki de siz de farkında bile olmadan benzer sebeplerden dolayı o çukura düşüyorsunuzdur. Aslında biraz daha veri toplayıp yazmayı düşünüyordum ama bence bu kadarı bile çoğu okuyucuya büyük bir farkındalık sağlayacaktır, bundan eminim.
Neyse, lafı fazla uzatmadan bugünkü asıl konumuza başlayalım.
1. BÖLÜM: RELAPS BİR SENSÖRDÜR
İnsan olarak çeşitli hislerle donatılmış bir varlığız. Kızarız, seviniriz, üzülürüz, bunalırız, heyecanlanırız…. Bütün bu hisler ortaya çıkıp daha sonra kaybolduklarında aslında tam olarak kaybolmazlar. İçimizde mutlaka bir iz bırakırlar. PMO bağımlısı olan insanlar bu hisleri anlamlandıramaz ve tam okuyamazlarsa bunlar içlerinde birikmeye ve onları çok iyi bildikleri karanlık çukura, yani relapsa doğru sürükler.
Hangi duygu olursa olsun inanın fark etmez. Bazen haksızlığa uğradığımızı düşünüp içimizde büyüttüğümüz bir öfke, bazen çok faydalı bir işi başarmış olmanın verdiği o masumane gurur ve onaylanma arzusu, bazen de sadece bir planın iptal olmasıyla düşülen o zihinsel boşluk... Eğer biz bu duyguların sistemimizde yarattığı o statik yükü doğru okuyup deşarj edemezsek, hepsi günün sonunda aynı kapıya çıkıyor. Zihin yoruluyor ve en kolay, en ilkel rahatlama yöntemine, yani PMO'ya başvuruyor.
İşte tam da bu noktada, yıllardır lanet okuduğumuz bu bağımlılığın aslında bizim için nasıl büyük bir avantaja dönüşebileceğini fark ettim. Evet, yanlış duymadınız. Bizler, bu bağımlılıkla mücadele eden insanlar olarak, eğer relapsı doğru okuyabilirsek, aslında çok şanslıyız. Neden mi? Çünkü hayatımızda yanlış giden şeyleri, yönetemediğimiz duyguları ve içimizdeki enerji kaçaklarını anında bize haber veren, son derece hassas bir alarm sistemimiz, bir sensörümüz var: Relaps!
Bir de etrafımızdaki, dışarıdan çok "normal" görünen, hiçbir görünür bağımlılığı olmadığını düşünen insanlara bir bakın. Pek çoğu içten içe kibirle, gösteriş merakıyla, onaylanma arzusuyla, tembellikle veya içten içe büyüttükleri gizli bir kinle dolular. Kendi hayat enerjilerini, potansiyellerini bu gizli virüsler yiyip bitiriyor ama onların sisteminde ötecek, onları uyaracak hiçbir dedektör yok. İçten içe çürüdüklerinin veya hayatlarında ne kadar büyük sızıntılar yaşadıklarının farkında bile değiller.
Biz ise o öten sensör sayesinde sadece PMO'yu bırakmakla kalmıyoruz. Aynı zamanda bizi kibre, ego tatminine veya manevi boşluğa sürükleyen tüm o gizli hataları da tek tek tespit edip hayatımızdan çıkarma fırsatı buluyoruz. Adeta bir taşı atarak sistemi baştan aşağı yenileyecek on kuşu birden vuruyoruz!
Bu yüzden, bundan sonra relaps olduğunuzda onu sadece bir "zayıflık" veya "irade çöküşü" olarak görüp kendinizi dövmeyi bırakın. Relaps öten bir dedektördür. Dedektör öttüğünde ona kızıp parçalamazsınız; sistemde hangi kablonun koptuğuna, gün içinde hangi duygunun sizi o noktaya getirdiğine bakarsınız.
İşte bu günlük serisinde, kendi kayıtlarımdan yola çıkarak bu duygusal kısa devrelerin ne kadar sinsi olduğunu ve en ufak, en masum görünen anların bile o dedektörü nasıl çalıştırdığını sizlerle paylaşacağım.
Ama bu yolculukta sizden çok önemli bir ricam var: Lütfen sadece benim yazılarımı okumakla kalmayın. Siz de bugünden itibaren, gününüz ne kadar monoton geçerse geçsin kendi günlüklerinizi tutmaya başlayın. O gün yaşadığınız duygu değişimlerinin sizi nasıl yavaş yavaş relapsa sürüklediğini o kağıda dökün. Ben burada kendi günlüklerimi yayınladıkça, siz de kendi notlarınızı açın ve benimkilerle karşılaştırmalar yapın. Göreceksiniz ki, zihninizdeki o karmaşayı yazıya döktüğünüz an, beyninizin fren sistemini manuel olarak devreye sokmuş olacaksınız.
Sağlıcakla kalın, bir sonraki bölümde görüşmek üzere.
