Bugün nasıl geçti, ne oldu, ne düşündüm bilmiyorum ya öyle bir değişik hissediyorum ki anlamlandıramıyorum sanki... Bilemiyorum beyler vallahi anlam veremiyorum, kötü bir dönemden geçtiğimi biliyorum sadece yani keşke derdimi anlatabileceğim bir kişi olsaydı da ama neyse burası var buna da şükür. Öyle bir cenderenin içindeyim ki ( belki de ben büyütüyorum tüm sorunlarımı ) bitmek bilmeyen ucu bucağı olmayan bir şey. 1 hafta mutlu olduktan sonra bedelini en ağır şekilde ödediğim bir şey. (mutlu olmak için bedel ödemek lazım hem de çok büyük bedeller)

Bir yandan mutlu olmak, huzurlu olmak, çok uzakta değil diyorum, umudumu yitirmiyorum fakat bir yandan da ömrümün sonuna kadar küçük bir şehirde, dar bir alanda, seni gerçekten sevmeyen insanlarla, anlamayan insanlarla olacağını ve en önemlisi hayalini gerçekleştiremeyeceğine dair bir düşünce var aklımda.

Bazen ulan benim bu düşündüklerim, bu dediklerim bir isyan, bir karşı çıkma veya kadercilik mi diyorum ve imtihandır geçer demekle yetiniyorum. Hani bazen aklınızdan geçer ya ben bunları hak ettim mi, neden ben, neden beni buldu bu şeyler, ne yaptım da oldu bunlar ama bunu düşünürken de aklıma şu gelir; seni yaratan rabbin sana neler neler vermiş ( en basitinden bir gözü, görme yetisini kim verebilir ki sana ) ve sen sadece bunlara şükretmemekle bile bunları hak ediyorsun.

Çok zor be beyler bu akıl bu zihin çok kötü bir psikoloji ve çoğu şeyi de öngördüğünden düşündüğünden biliyor artık sonun kötü olacağını ama yine de devam ediyor. "Bıktım Artık Buradan" şarkısını dinleyerek günü kapatmış oluyorum. Her ne kadar bunları desem de işin sonunda her zaman bu olur;
Allah büyüktür ahir zamanında olduğumuzu bilip, sabır etmemiz lazım, bu da geçer o da geçer. Allah senin bilmediğin her şeyi biliyor.

hem bedenen hem zihnen yorgun olmak çok zormuş

Şimdi zor zamanlardan geçsem de (özellikle psikolojik olarak) bunun biteceğini biliyorum yani biter herhalde.
Bu haftaya uzaktan bakarsak kötü değildi tamam daha iyisini yapabilirdim ama yine de bir şeyler yaptım bir şeyler oldu yani bu haftayı başarılı saymasak da ucundan kaçırmışım gibi düşünülebilir tabii daha fazla çalışmam gerekiyordu ama olmadı.
En önemlisi ise önümdeki haftayı günleri nasıl geçireceğimdir: Şimdi cumaya kadar okula gideceğim (okulun son haftası) ve okuldan 12 gibi çıkacağım okuldan çıktığım zaman eve giderim yüksek ihtimal ve evde tamamen çalışmazsam tamamen meşgul olmazsam yine yönelebiliriz mastürbasyona bu arada bilgisayardan ulaşabileceğim tüm p* sitelerini if*a sitelerini engelledim girmem harbiden baya zor hatta giremem bile ama buna rağmen Youtubedan farklı şeyler aratarak işin içine girebilirim ve bu hafta kütüphaneye gitmem biraz zor okuldan çıktığım anda gidebilirim ama bilmiyorum biraz zor olabilir fakat 1 veya 2 gün gidebilirim onun dışında haftaya spora da gidebileceğim hem spor hem kütüphane bana baya iyi gelecektir diye düşünüyorum. Yani ne kadar düşsek de kalkıp devam etmek zorundayız "işler yolundayken devam etmek çok kolay herkes bunu yapar ama işler ters giderken devam etmek yürek ister" ve biz de bunu yapacağız.

Son umutlarımda tükendi artık, olmayacak bunu biliyorum ve belki de daha iyi oldu, hayırlısı oldu. Bir kıza karşı tüm umutlarımı kaybettim hiç kırgın değilim aksine iyi ki de olmuş diyorum fakat hiçbir zaman unutmayacağım.

Oysa asıl mevzu emenikeyle ligde kalmak.

Biraz emek ver, bayıra sür bisiklet. Bugünler en nihayetinde bit'cek elbet.

Evet bir kaç gündür saçma sapan relapseler yaşasam da mücadeleye devam ediyorum. Bugünüm temiz geçti ve ortalamanın üzerinde çalıştım diyebilirim ama daha fazla çalışmam gerektiğini biliyorum.
Analize geleceksek; aslında baya saçma, hiç beklemediğim ama bi o kadarda beklenen ve öngörülen relapseler yaşadım. Asıl sorun kendimi yönetememem, kriz anında tak diye giriyorum bazen ve bozuyorum süreci tabii bunun en önemli sebeplerinden biri evde uygun ortam olması ve bu yüzdende bir kaç gün üst üste evden uzak kalmam gerekiyor (günlük 10 12 saat yeter herhalde).
Beslenmemi de düzeltmem gerektiğini düşünüyorum ara ara şekerli yiyecekler ve yağlı yiyecekler tüketebiliyorum ve düzenli spor yapamadığım için çok kötü bir görünüm ve beslenme getiriyor bunlar.
Neyse bugünlük bu kadardı. "Ne olursa olsun pes etmeyeceğiz ve yolumuza devam edeceğiz."

"Bu eyyamın dibinde elinde mavi perde."

Bunalım, bıkkınlık, odaklanamama, anlayamama, güçsüzlük, hissizlik, halsizlik, düşünememe ve meçhul bir gelecek. Boynu kırılmış bir gül gibiyim.
Sanki bir şey istiyormuş gibiyim ama bir yandan da hiçbir şey istemiyorum, çok değişik bir haldeyim eminim ki bende çok abartıyorum ama tamamen bir bilinmezlik içindeyim, bir şeyler yapmam gerekirken yapamıyorum, iradesizim.. Hani bir yere ait olma duygusu vardır ya ben bir yere ait hissedemiyorum sanki kendime ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum. Elimde imkan varken bir şeyler yapmamak çok zoruma gidiyor, bakış açımı değiştirememem çok zoruma gidiyor çünkü biliyorum bir şeyleri yanlış yapıyorum böyle olmaması gerek biliyorum ama bir şeyde yapmıyorum veya yapamıyorum bilmiyorum ya sadece bilmiyorum söylenecek çok söz var ama dilim dönmüyor. Bu hafta başarısız bir haftaydı.
hâlâ Umuda Talim

"Umuda talim etmek benim için zevk."

"Diyorum oğlum; az biraz sabır, alışacaksın.
Diyorum oğlum; az biraz sabır, ciğerin acıyacak."

13 Mayıs 2026
Son bir kaç gündür harbiden istemediğim ve beklemediğim (aslında birazda beklediğim) olaylar oluyor. Tamam biliyorum yalnızım ve her şeyimi kafamda kuruyorum, kendimi bir tek kendim biliyorum kimseye bir şeyler anlatmıyorum en azından neler yaşadığımı bir tek ben biliyorum, herhangi bir dostum yok. Şimdi birkaç gündür ders çalışma tempom baya düştü nedeni ise; benim saçma, aptal (aslında hiç de saçma değilmiş) diye adlandırdığım relapseler. Ben ciddiye almamıştım çünkü bu yaptıklarım 15 20 dk çoğunlukla cinsel ilişkisiz olan videolardı yani travmatik mastürbasyon yapmadım diye düşünüyordum fakat benim sadece dümdüz duvara bakıp mastürbasyon yapmam bile beni etkiliyormuş çünkü beynim buna kodlandı bir kaç ay önce her travmatik mastürbasyonda hayattan sıkılmış, bezmiş, ölmek isteyen biri gibi oluyordum ve artık beynim her mastürbasyonda az da olsa bu etkilerini gösteriyor. Yani kısacası hiçbir şekilde yapmamak beni kurtaracak buradan yok sadece mastürbasyon yaparsan zararı olmaz yok haftada 1 yaparsan sorun olmaz felan benim için palavra. Çünkü benim beynim her mastürbasyon yaptığında hayatı s*klmiş biri gibi davranıyor, bu mastürbasyonu dümdüz duvara yapsa bile. O yüzden doğal olarak vücudun attığı döl dışında benim kendi irademle yada alışkanlığımla boşalmamam gerekiyor.

Evet kötü günler geçiriyoruz ama herkes kötü günler geçiriyor bunun için oturup ağlayamazsın. Ya bir şey yapacaksın ya da hiçbir şey yapmadan ağlayacaksın ve en sonunda üzülende, pişman olanda, kaybedende sen olacaksın. Her zaman bunun bilincinde yaşamalısın.


Son bir kaç gündür sabah koşuya gitmeliyim diye kendimi tembihliyordum ve planda yapıyordum ama bir türlü olmadı ya sabah kalkamadım ya da iradem el vermedi fakat bugün kararlıyım ve sabah herkes uyuyorken kalkıp koşacağım. Bu kötü günlerde bile bunları yapmam şuan çok da iyi gözükmese de gözüme yani yetersiz olduğumu düşünsem de büyük tabloya baktığımda eminim ki bu yaptıklarımın büyüklüğünü o zaman anlayacağım.

Artık benim için çok sert geçecek günlere geldiğimi düşünüyorum, artık tek başıma olduğum kesinleşti ve çok ama çok fazla çalışmam gerektiğini biliyorum. Tamam yeri geldiğinde ağlarımda ama kesinlikle her ne olursa olsun her zaman elimden gelenin fazlasını vererek kendimi bile şaşırtmam gerekiyor. Çünkü artık son virajdayız ve her şey burada belli olacak.

Belki de en dipteyim ama zirvede olan herkeste bir gün en dipteydi.

"Velhasıl kelam haydi diyelim olmadı, inatla beklenen o gün bi' türlü gelmedi
Kan çekil'cek emin ol ki kan çekil'cek"

Bir hafta daha bitti... Nasıl geçti zaman, nasıl bu kadar çabuk geçti, nasıl ben gün içinde sanki bir çıkmazın içinde olduğumu düşündüğüm ve asla bitmeyeceğini düşündüğüm günler ne kadar çabuk geçti anlayamadım. Yani kötü gidiyor süreç başka bir açıklaması tamam çabalıyorum harbiden bir şeyler yapmaya çalışıyorum ama kötü gidiyor fakat az kaldı biliyorum elbet bitecek.

Bu hafta normalden daha fazla relapse yaşandı ve bu beni çok etkiledi; spor yapamadım, ders çalışamadım, boş boş işler yaptım ama yine de bir şeyler yapmaya çalıştım hakkımı yiyemem.

Artık bu kadar kolay relapse olmaktan bıktım ama bazen de normal bunlar diyorum çünkü daha 1 ay önce sürecimin rekorlarındaydım çok sevdiğim, aşık olduğum kızla müthiş bir şekilde konuşuyorduk. O varken mastürbasyona yönelmem bana o kadar kötü geliyordu ki sanki ihanet ediyormuşum gibi düşünüp yapmıyordum ama artık o yok. 2 veya 3 yıl boyunca hayalini kurardım hep, başka kızlarla konuşsam bile aklımda hep o vardı, hep doğru kişi o diyordum, hiç bir kızla ciddi bir şekilde konuşmamıştım, hiç kız eli tutmamıştım, hiç bir kızla yürümemiştim. Tüm ilklerin onunla olmasını istiyordum çünkü onu harbiden çok temiz sevmiştim ve 2 yıl boyunca bunun hayalini kafamda kurmuştum.

Ve bir şekilde başardım konuşabildik. Normalde çok zordu onu bulmak, ona ulaşmak ama bir şekilde oldu olmayacak iş bir şekilde oldu. Her şey ilk başlarda çok iyiydi ben hayalimi yaşadığımı anlayamamıştım bile ama bu hayatıma yansıyordu ister istemez her şeyim daha düzenli, daha toplu hâle geliyordu ve ben harbiden çok mutluydum ama bunun farkında değildim.
Bir süre konuştuk güzelce ilk başlarda yan yana gelmeye utanıyorduk ama sonra alıştık. Bu arada ben harbiden o varken daha fazla çalışıyordum, daha fazla spor yapıyordum ya her şeyim daha iyiydi diyebilirim ama işte bi anda dedi ki ben yapamıyorum, çok zorlanıyorum, kabuğumdan çıkamıyorum bende tamam dedim ama sonradan bir kaç gün sonra yazdım ettim bir kaç kere daha allem ettim kallem ettim fakat olmadı en sonunda engelledi bende empati kurarak doğal buluyorum çünkü yks ye çalışıyor hedefi çok yüksek ve bu kadar az zaman kalmışken benim onu rahatsız etmem, onun beni düşünmesi baya zorlardı onu.
İşte şimdide her 1 saatte bir bi umut açar telefonu whatsapp dan profile bakarım veya belki de bir anda yazar diye açarım ama tabi ki hiçbir şey olmaz.
Ama onu her düşündüğümde kalbimde bir şeyler olduğunu hissediyorum, her seferinde bir cız ediyor kalbim. Her ne kadar beynim umudu kestim dese de kalbim asla diyor olmayacağını bilse bile.

Bilmiyorum dostlar belki saçma saçma şeyler yazdım ama harbiden benim gibi biriyseniz hayatınızda bir anda böyle bir şey olması çok fena koyuyo.

Şimdi 1 ay kaldı sınava sadece elimden gelenin en iyisini yaparsam başaracağım. Bakın bazen öyle şeyler oluyor ki gün ne kadar kötü geçerse geçsin bir şekilde o zamanın bile en iyisini yapmaya çalışıyorum. Mesela; relapse olduğum an biliyorum evde kalırsam devam eder bunlar, günün içine sıçarım bu yüzden hemen atletizm sahasına gidip koşuyorum, kimse beni çağırmıyorken, kimse ile değil tek başıma otobüse binip, kulaklığı takıp, içime çekilip, tek başıma koşuyorum.

Bir spor hocam yoktu, sabah beni uyandırıp da koşuya çağıran kimse yoktu, ben tek başıma uyanır, tek başıma koşardım, kimse yokken ve bu hâldeyken ( relapse hâli ) bunları yapıyordum. Bunları yaparken kendime ihanet edip pes edemem her ne olursa olsun devam edeceğim.

Evet yine düşmüşüm, yine o döngüye girmişim ama yine de kalkmışım, yine de devam etmişim.
En kötü gününde bile bir şeyler yapmak, galiba asıl olay bu. Hep bir çaba olması lazımmış, her zaman bir gayret olması lazımmış. İnsanın o anlamsız, nereye varacağını bilmediği, durmak bilmediği telaşı .

Bugünün şarkısı: Mahallemizde Turlar At