aslında bi yaram varmış. seneledir üstünü örtmeye, görmemeye çalışmışım. bazen redpill ile sağladığım öfke ile görmezden geleceğimi düşünmüşüm, bazen nofap ile çözeceğimi düşünmüşüm, bazen akademik başarı ile, bazense spor ile. sonra bu yara daha görünür hale gelince askerliğe gelmeye karar vermişim. askerde yeni yaralar alınca o yarayı unuttuğumu düşünmüşüm. belli bi vakit iyi hissettirmiş, artık yaralarım yok diye duygularımdan kaçmamışım. ilgi duyduğumu belli etmekten kaçmamışım. bunun sonucunda "Y" o yarayı eliyle kapatmış. görmeyince gerçekten gittiğine inanmışım. oysa eli yaramın üstündeyken nemlenmiş ve yara açılmaya başlamış. tekrardan acıdığını hissetmişim, hissettiğimi ona da yansıtmışım. hani yaramı kapatıyodun, noldu şimdi niye hala acıyor diye isyan etmişin ona. o ise bundan haberdar bile değil. demiş ne yarası ben bunu görmemiştim, artık daha fazla elini tutamaz olmuş. elini bi anda çekince nem ile çözülen kabuğun bi kısmı eliyle beraber gitmiş. artık yaramı daha net görür, hisseder olmuşum. başta inanmamışım, inkar etmişim. hayır bu yara değil sadece sağlıklı bi yas demişim. sonra dayanılmaz acı verince artık bu yarayı iyileştirmek için profesyonel desteğe başvurmak istemişim. bunun sonucunda bu destek yarayı temizlemek için tentürdiyot kullanınca canım daha çok yanmış. şimdi ise görebiliyorum ki o yara sağlıklı iyileşme yolunda. oysa ben hala o çekilen elin acısına takılmışım. ama bu yara biraz farklı. sadece cerrahın müdahelesi ile iyileşmiyor. benim de bu yarayı neden aldığımı keşfetmem gerekiyor. cerrah ise bana bu konuda yardımcı oluyor ve korktuğum ve tekinsiz hissettiğim bu yola ilerlemem konusunda yol gösteriyor, teşvik ediyor.