Bugün çok büyük kriz atlattım inşallah bu krizi atlatmanın rahatlığına girmem
Şimdi kesinlikle mezuna kalacam eğer 2.mezunluğun sonunda annem ile babamın güvenini yine boşa çıkarırsam iyi şeyler olmayacak


Ertesi gün relaps olduk

Eğer bir gün mücadele etmeyi bırakmışsam, bilin ki ölmüşüm dostlar.

Şu günlük benden sonra gelenler için ilham kaynağı olmazsa o da benim ayıbım olsun

Kolay lokma olmayacam

Çok uzaklarda bir yerdeyim

Geri geldim düzenli analiz vermeye başlıyacam kişisel gelişimi çok boşladım ama başlıyoruz

nerelerdesin usta

SEDOU12' Alıntı:

nerelerdesin usta

Genişletmek için tıklayın ...

Usta pmo yokta başka sorunlarım var onları hal edim bugün yarın gelecem

Relaps

Düşünebilmek

Meydan okuma başlatılmalı bence

Baya uzun süredir kayıplardayım. En son sürece Haziran-Mayıs’ta girdim, ondan sonra bıraktım. İlginç ama yazın neredeyse izlemedim de, çünkü günlerim baya dolu dolu geçiyordu. Ve ne oldu? Tekrar sınava hazırlanmaya geldim. Sosyal medya hesaplarını, telefonu, arkadaşlarla iletişimi kestim. Mağarada gibi bir şeydeyim hâlâ. Abartılacak kadar PMO yapmıyorum ama fark ediyorum ki gitgide artıyor. Şu an 2 günde 1 yapıyorum.

Her neyse, bu yoldan daha önce geçmiştim. Ne yapmam gerektiğini biliyorum. Tek olan, nefretimi yanıma almak. Bu iğrenç şeye olan nefretim azalmış. Ama bu ay ciddi zararları dokundu, sadece hâlâ çaresizliğe girmediğim için farkında değildim. “Bu kadar basit mi?” diyebilirsiniz, evet diyebilirim. An itibarıyla PMO’dan kurtuldum. Kulağa hoş ama inandırıcı gelmiyor olabilir, ama bozarsam size söylerim.

Bu hayatta tek bir şeye inanın gençler: Kendinize

Devam gün saymıyorum

Devam

Devam

Devam:
Raporu canım sıkılınca giriyorum
Diğer arkadaşlardan farklı olarak olaya süreç olarak bakmıyorum çünkü sanki süreç bana belli bir zamanı kapsıyormuş gibi geliyor ama ben bu şeyden ömür boyu kurtuldum.

Devam:

Galiba uzun süre pmo yapmayınca flatine dışında maladaptive daydreaming de artıyor şuan azalmaya başladı ama o da ciddi bir sıkıntı oldu bir ara, artık bazı şeyleri netleşmeye başlıyor

Devam, fakat çoktandır kendimden bihaber yaşıyorum acilen tekrar kendimi bulup ne yaptığımı bilmeliyim.
Onun dışında bu dünyada bir var olmak var birde yaşamak var seçim sizin.

Foruma ara vermek iyi olacak 90 güne fazla birşey kalmadı zaten süreçte olmasam bile aşağı yukarı tahmin ediyorum o zaman bir mezuniyet yazısı yazarım

SON​

Sonuna Kadar Okumanızı Şiddetle Tavsiye Ederim...​

Günlüğün son yazısına hoş geldiniz. Az önce düşünürken size bu yazıyı nasıl etkileyici bir şekilde yazacağımı düşünüyordum, şimdi kafamın estiği gibi yazmaya karar verdim.


Bu günlüğü artık burada noktalıyorum; çünkü artık belli şeyleri geçip belli şeyleri yaşadım. Artık çaylak falan olduğumu düşünmüyorum, Zerdüşt olduğumu da düşünmüyorum. Kendime ait bir karakterim ve yaşanmışlıklarım var. Hayat bir nehir gibi akıştır ama bizler, nehirde boğulmamaya çalışırken boğulan bir nesiliz.


Kendim için hayatın amacını sorguluyorum ama zaten kendimi akışa bıraksam, nehirde ters yöne yüzmeye çalışmazsam eninde sonunda o nehrin nereye döküleceğini öğreneceğimi fark ettim. Eskiden, hatta şimdiye kadar diyelim, çoğunlukla anda olmadım; anın keyfini çıkarmadım. Yemek yerken o an sadece yemeğin tadını çıkarmayı düşünmedim. Gelecek ile geçmişte yaşarken, şimdi de kaybolduğumu fark ettim. Hep bir nirvana döngüsünde sürüklenip geldim nehirde ama sürüklenmeyebileceğimi de fark ettim.


Özgür irade tabii ki var ama yine de her şey olacağına varır. Mantıklı düşününce Pale Blue Dot belgeselinde olduğu gibi bir atom parçası kadar bir şeyiz aslında. Varacağımız nokta (mutlak ölüm) bir o kadar da yakın aslında. Şimdiye kadar bu internet çağında size bilmediğiniz hiçbir şey söylemedim ama hissetmediğiniz birçok şey söyledim.


Sizler yollar ararken ya da yollar oluşturmaya çalışırken aslında zaten iyi kötü bir yolda olduğunuzu unutuyorsunuz. Zaman geçiyor diye endişe ederken şunu fark etmeniz lazım: artık zaman sadece bir kavram. Ne gelecekte ya da geçmişte yoktunuz, sadece şu an varsınız. İşte o varlığınızın tadını çıkarın. Kendinizi mükemmeliyetçi fikirlerinizle zihninize hapsedip kendi asıl benliğinizden kaçmayın.


Bu söyleşiyi sabaha kadar uzatabilirim çünkü bunları kimseyle konuşmuyorum. Gülüp geçilip alaya alınan şeyler bunlar ortamlarda. İnsanlar bu kadar gerçeklikle karşı karşıya kalmayı hazmedebilecek bir varlık olmadı daha. Neticede biz, basit bir üreme, beslenme, hayatta kalma güdüsü olan basit bir primatız.


Sağlıcakla kalın. Aynı zamanda carpe diem!
(Carpe diem sadece hedonistlik zevklerin içinde boğulmak değil, şuan burada olmayı göze almaktır.)