Varsayılan Algoritma
Aklınıza cinsel düşünceler geldi, tamam. Bu düşünceler dopamin patlaması yarattı. Siz bu düşüncelere odaklanmaya devam ettiniz. Odaklandıkça erekte oldunuz. Penis hassaslaştı. Penis bölgesine dokundukça haz patlamaları yaşadınız.
En sonunda frontal lob gittikçe zayıfladı ve kendinizi fap yaparken buldunuz. Artan prolaktin yüzünden ve frontalin bu başarısızlığı yüzünden hazla karışık bir yetersizlik, pişman olma ve anlamsızlık hissi yaşıyorsunuz. Beyniniz bu davranış sonunda sizi kontrol etme konusunda biraz daha güçlendi.
Şimdi algoritmayı değiştirelim.
Aklınıza cinsel düşünceler geldi. Düşünceleri gözlemlediniz fakat odaklanmadınız, geçip gitmesine izin verdiniz. O düşüncenin sizde bir duygu uyandırmasına izin vermediniz, ona karşı kayıtsız kaldınız. Düşünce denizde yüzeye çıktı; tutunacak bir dal, bir şey aradı, bulamadı; en sonunda pes etti ve dibe doğru tekrar battı. 10-15 dakika içinde tamamen okyanusun derinliklerine doğru gitti.
Ayağa kalktınız; bu düşüncenin yaşadığınız bir stres ve sıkılma yüzünden zihnin derinliklerinden yükseldiğini algıladınız. Elinizi yüzünüzü yıkadınız. Bulunduğunuz ortamı değiştirdiniz. Dışarı çıktınız, temiz hava aldınız, biraz meditasyon yaptınız. Ödül sistemi gittikçe kendine geldi. Şimdi odaklanmanız gereken işe ve aynı ortama geri dönebilirsiniz.
Artık beyniniz sizi kontrol etmekte daha da zorlanır hâle geldi.
Olay fap yapıp yapmamanız değil, o kısa süreli bir şey. Aslında beyinde bu düşünce döngülerini kontrol edebildikçe özgürleşeceksiniz. (Kontrol burada yanlış kelime. Kontrol yerine "gözlemlemek" diyelim.)
İşte beyninizin ödül sistemini bu soyut olarak odaklandığınız şeyler bozuyor. Pornografi, bilgisayar oyunları gibi sanal dürtü araçları bozuyor. Beyni "savaş ya da kaç" moduna sokuyor ve kendi hayatınızı yönetemez hâle geliyorsunuz.
Beyin dümeni devralıyor ve hayatta kalmanız için sizi anlamsız ve çirkin davranışlara yönlendiriyor. (Özet cümle)
Asıl düşman Stres
Her şeyin sebebi stresi yönetememeniz, olay dopamin reseptörü falan da değil. 90 günlük nofap başarısı hayatınızı kurtarmayacak. Ama ne zaman düşüncelerin esiri olmamayı öğreneceksiniz, işte o zaman her şey değişecek.
90 güne kadar kendini sıka sıka gelebilen arkadaşlar ilk günden bir metre uzağa gitmemiş oluyor. 91. günde dahi güçlü dürtüler yaşıyorlar.
Ama dopamin sistemini, stresini yönetmeyi öğrenmiş; vücudunun stresini görmezden gelmek yerine onu mastürbasyon yapmadan, sigara, alkol içmeden rahatlatmayı öğrenmiş kişiler... Meditasyonla düşünce bağımlılığından kurtulabilmiş kişiler... 90. güne dürtü veya kriz gibi şeyler yaşamadan gelebilirler. Ama dediğim gibi, böyle biri olmak bir günde değil, yıllar süren bir beyinsel kimyasal değişimin sonucu olabilir.
Berbat bir beyin kimyasında olan birisi 90 gün elini bağlasa ve fap yapmasa beyni 7. gündeki kadar değişebilir.
Ama yıllarca bu konuda kendini ufak ufak denemiş, çabalamış birisi dün mastürbasyon bile yapmış olsa ertesi gün 1000. gündeymiş gibi farklı bir beyin kimyasında olacaktır. Beyindeki değişiklikler yıllar içinde oluyor, öyle 90 gün falan tamamen yalan.
"Ben artık değişiyorum." deyip her gün ufak ufak çabalar koymanız lazım. Sayaç tutmak tamamen anlamsız.
Bu süreçteki kilit ana fikir şu: Boşalıp boşalmamamın bir önemi yok. Önemli olan vücudumun dürtüler için bana gösterdiği çabayı görmezden gelebilecek ve odağını değiştirebilecek bir zihinsel değişime ulaşmam. Frontal lobumun tüm gün enerjisini dürtüleri bastırmakla tüketmemesi. Ve günün sonunda hedef koyup hedeflerini başarabilen bir hedef ve başarı insanı hâline gelmem.
Hayatta daha başarılı ve disiplinli olup kendimi, özellikle de kendime kanıtlamam ve artan özgüvenimle kendimin ve çevremdekilerin hayat kalitesini artırmam.
Güncelleme:
Ariyeten şunu eklemek istiyorum: Gittikçe güçlenmiş, kaslanmış ve bir ejderha hâline gelmiş bir dürtüyü inatla bastırmaya devam etmek sizi takıntı hastası hâline getirecektir. Yapın gitsin, daha iyi. Bu sefer tam tersi, yapmadığınız için yapmanızdan daha büyük zarar görmeye başlayacaksınız. Frontal lob o dürtüyü bastırmak ve gizlemek için mental enerjinin büyük bir kısmını harcıyor olacak siz fark etmeden.
Önemli olan o dürtünün hiç oluşamamasını sağlamak( Tetikleyicilerden uzak durmak )
ya da oluşmasına zemin vermemek. O dürtüyü görmezden gelmek. Hemen başka bir şeye odaklanmak. Amigdalayı gerçek hayata odaklamak.
Amigdala dış dünyada bir tehlike, stres sezinlediği zaman içsel düşünceleri görmezden gelmeye başlar. Bu düşünceler tırmanmaya başladığı zaman araç kullanmak, spor yapmak, biraz daha adrenalinli, gerilimli şeylere odaklanmak... Dağcılık, dalış, tırmanış, gibi böyle ekstrem sporlara odaklanmak düşünceleri ve dürtüleri bıçak gibi kesecektir. Bastırmanıza gerek kalmayacak.
Stressiz ve hedeflerinize odaklanabildiğiniz günler dilerim.
Aklınıza cinsel düşünceler geldi, tamam. Bu düşünceler dopamin patlaması yarattı. Siz bu düşüncelere odaklanmaya devam ettiniz. Odaklandıkça erekte oldunuz. Penis hassaslaştı. Penis bölgesine dokundukça haz patlamaları yaşadınız.
En sonunda frontal lob gittikçe zayıfladı ve kendinizi fap yaparken buldunuz. Artan prolaktin yüzünden ve frontalin bu başarısızlığı yüzünden hazla karışık bir yetersizlik, pişman olma ve anlamsızlık hissi yaşıyorsunuz. Beyniniz bu davranış sonunda sizi kontrol etme konusunda biraz daha güçlendi.
Şimdi algoritmayı değiştirelim.
Aklınıza cinsel düşünceler geldi. Düşünceleri gözlemlediniz fakat odaklanmadınız, geçip gitmesine izin verdiniz. O düşüncenin sizde bir duygu uyandırmasına izin vermediniz, ona karşı kayıtsız kaldınız. Düşünce denizde yüzeye çıktı; tutunacak bir dal, bir şey aradı, bulamadı; en sonunda pes etti ve dibe doğru tekrar battı. 10-15 dakika içinde tamamen okyanusun derinliklerine doğru gitti.
Ayağa kalktınız; bu düşüncenin yaşadığınız bir stres ve sıkılma yüzünden zihnin derinliklerinden yükseldiğini algıladınız. Elinizi yüzünüzü yıkadınız. Bulunduğunuz ortamı değiştirdiniz. Dışarı çıktınız, temiz hava aldınız, biraz meditasyon yaptınız. Ödül sistemi gittikçe kendine geldi. Şimdi odaklanmanız gereken işe ve aynı ortama geri dönebilirsiniz.
Artık beyniniz sizi kontrol etmekte daha da zorlanır hâle geldi.
Olay fap yapıp yapmamanız değil, o kısa süreli bir şey. Aslında beyinde bu düşünce döngülerini kontrol edebildikçe özgürleşeceksiniz. (Kontrol burada yanlış kelime. Kontrol yerine "gözlemlemek" diyelim.)
İşte beyninizin ödül sistemini bu soyut olarak odaklandığınız şeyler bozuyor. Pornografi, bilgisayar oyunları gibi sanal dürtü araçları bozuyor. Beyni "savaş ya da kaç" moduna sokuyor ve kendi hayatınızı yönetemez hâle geliyorsunuz.
Beyin dümeni devralıyor ve hayatta kalmanız için sizi anlamsız ve çirkin davranışlara yönlendiriyor. (Özet cümle)
Asıl düşman Stres
Her şeyin sebebi stresi yönetememeniz, olay dopamin reseptörü falan da değil. 90 günlük nofap başarısı hayatınızı kurtarmayacak. Ama ne zaman düşüncelerin esiri olmamayı öğreneceksiniz, işte o zaman her şey değişecek.
90 güne kadar kendini sıka sıka gelebilen arkadaşlar ilk günden bir metre uzağa gitmemiş oluyor. 91. günde dahi güçlü dürtüler yaşıyorlar.
Ama dopamin sistemini, stresini yönetmeyi öğrenmiş; vücudunun stresini görmezden gelmek yerine onu mastürbasyon yapmadan, sigara, alkol içmeden rahatlatmayı öğrenmiş kişiler... Meditasyonla düşünce bağımlılığından kurtulabilmiş kişiler... 90. güne dürtü veya kriz gibi şeyler yaşamadan gelebilirler. Ama dediğim gibi, böyle biri olmak bir günde değil, yıllar süren bir beyinsel kimyasal değişimin sonucu olabilir.
Berbat bir beyin kimyasında olan birisi 90 gün elini bağlasa ve fap yapmasa beyni 7. gündeki kadar değişebilir.
Ama yıllarca bu konuda kendini ufak ufak denemiş, çabalamış birisi dün mastürbasyon bile yapmış olsa ertesi gün 1000. gündeymiş gibi farklı bir beyin kimyasında olacaktır. Beyindeki değişiklikler yıllar içinde oluyor, öyle 90 gün falan tamamen yalan.
"Ben artık değişiyorum." deyip her gün ufak ufak çabalar koymanız lazım. Sayaç tutmak tamamen anlamsız.
Bu süreçteki kilit ana fikir şu: Boşalıp boşalmamamın bir önemi yok. Önemli olan vücudumun dürtüler için bana gösterdiği çabayı görmezden gelebilecek ve odağını değiştirebilecek bir zihinsel değişime ulaşmam. Frontal lobumun tüm gün enerjisini dürtüleri bastırmakla tüketmemesi. Ve günün sonunda hedef koyup hedeflerini başarabilen bir hedef ve başarı insanı hâline gelmem.
Hayatta daha başarılı ve disiplinli olup kendimi, özellikle de kendime kanıtlamam ve artan özgüvenimle kendimin ve çevremdekilerin hayat kalitesini artırmam.
Güncelleme:
Ariyeten şunu eklemek istiyorum: Gittikçe güçlenmiş, kaslanmış ve bir ejderha hâline gelmiş bir dürtüyü inatla bastırmaya devam etmek sizi takıntı hastası hâline getirecektir. Yapın gitsin, daha iyi. Bu sefer tam tersi, yapmadığınız için yapmanızdan daha büyük zarar görmeye başlayacaksınız. Frontal lob o dürtüyü bastırmak ve gizlemek için mental enerjinin büyük bir kısmını harcıyor olacak siz fark etmeden.
Önemli olan o dürtünün hiç oluşamamasını sağlamak( Tetikleyicilerden uzak durmak )
ya da oluşmasına zemin vermemek. O dürtüyü görmezden gelmek. Hemen başka bir şeye odaklanmak. Amigdalayı gerçek hayata odaklamak.
Amigdala dış dünyada bir tehlike, stres sezinlediği zaman içsel düşünceleri görmezden gelmeye başlar. Bu düşünceler tırmanmaya başladığı zaman araç kullanmak, spor yapmak, biraz daha adrenalinli, gerilimli şeylere odaklanmak... Dağcılık, dalış, tırmanış, gibi böyle ekstrem sporlara odaklanmak düşünceleri ve dürtüleri bıçak gibi kesecektir. Bastırmanıza gerek kalmayacak.
Stressiz ve hedeflerinize odaklanabildiğiniz günler dilerim.
Son düzenleme:
