Sırf başlıktan dolayı dahi bu konu onaylanmayabilir. Ama yazmak ve sesimi duyurmak dertleşmek istiyorum. Yazıya başlamadan önce şunu söylemek isterim ki bu forumda genelde moral bozacak ve aklı başında olmayan insanların açtığı konular oluyor ve o da bu konulardan biri. Eğer forumun sizi negatif etkilememesi için bazı konuları atlıyor ve birisine yardım etmek istemiyorsanız bu konuyu asla ama asla okuyup da kendi moralinizi bozmayın.
Şimdi nasıl başlasam? Bazı duygularım ve düşüncelerim sürekli bir döngü içerisinde tekrara düşüyor. Eskiden çok daha yoğun bir şekilde negatif düşünürdüm. Şu anda ise sıradan insanın yaşayacağı şeyler demek istiyorum. Ama bu durum benim canımı çok sıkıyor. Yav arkadaş ben çok zor bir hayat yaşamadım ki. Dünya savaşı görmedim. Suçluların mahallesinde büyümedim. Psikolojik açıdan bir probleme sebep olabilecek bir hayat yaşamadım. Tamam, felsefeye olan ilgim yüzünden nihilizmden haberdar ve buna biraz yatkınım. Ama bu da insanın psikolojisini bozmaz ki. Tamam bazı şeyleri kaldırması zor olabilir. Ergenliğim biraz zorlu geçmiş olabilir. Zorbalanmış olabilirim. Yine de bu kadar çok depresif hissedecek ne var? Bu kadar çok öfke duyacak ne var? Bu kadar çok intihar etmeyi arzulayacak ne var? Bazen bana düzelmişim ve varsa depresyon hastalığımdan kurtulmuşum gibi geliyor. Ama aradan bir kaç hafta geçmeye dursun yine bir şeyler anlamsız, değersiz, içi bomboş, renksiz, yapay, soyutlanmış geliyor ve diyorum ki daha fazla devam ettirmeye gerek yok. Ben düzelmiyorum. Yapacak bir şey yok. O zaman daha fazla katlanmayıp bunu sonlandırmalıyım. Bu durumun bir de döngü halinde sürekli tekrar ettiğini düşünün. Yani benim kötü hissetmekle ilgili bir problemim yok. Ama genel ruh halim böyle olunca ve çok az zamanlarda iyi hissedince bunun normal bir şey olmadığını düşünüyorum. Bunu paylaştığım için çok üzgünüm ama bazı zamanlar intihar etmek benim için iyi bir hayali kurgulamak gibiydi. İntiharımı planladım, not yazdım ve o gün o saatte otobüs olsaydı belki de burada değildim. Tamam intihar edecektim ama başarısız olursam param bana lazım olacaktı değil mi? O yüzden taksi tutmak pahalı geldi
Bunun üzerine dedim ki böyle olmak zorunda değil. Yardım almam gerekiyor. Bir erkeğin yardım istemesi utanılacak ya da hor görülecek bir şey değil. Bazı şeyleri çözemeyebiliriz. Bu problemler bizi porno bağımlısı yapabilir. Bu problemler kendimizden nefret etmemize neden olabilir. Yine de terapi almaya karşı dirençliydim ve yaklaşık bir yıl kadar sonrasına bunu ötelemek istedim. Ama dijital detoks sürecimde dahi pornoya ulaşmaya çalışan beynimi ve dijital aletleri kullanmaya dönünce geri gelen porno bağımlığımı fark edince dedim ki hakikaten bir problem var. Acilen yardım almam lazım. Çünkü terapi alacak ekonomik duruma gelmeyi beklersem bu kötü halimle zaten çalışmalarım boşa gidecek, belki de çalışamayacağım ve ekonomik olarak iyi bir yere gelemeyeceğim. Yani terapi şu an olduğu gibi lüks kalmaya devam edecek. Yine de içimden bir ses beni rahat bırakmıyor. Boşuna çabalama, hiç bir şeyin düzeleceği yok. Sen düzelemeyeceksin, boşuna iyi günlerin hayalini kurma. Senden bir *ok olmaz. İntiharını planla, gerçekleştir, bu acıya ve mücadeleye bir son ver. Çünkü zaten çabalamanın bir anlamı yok. İşte bu gelgitlerin içerisinde sizlere sorum şu: İntihar edip bir şeyleri sonlandırmalıyım? (Ailem, ölümden sonrası, yaşamaya devam etseydim olabilecek ihtimaller vs vs hiçbiri inanın ki umurumda değil.) Yoksa en yakın zamanda terapi alarak bu halimi ve porno bağımlığımı düzeltmeli miyim? Forumdan banlayacaklar beni ha. Böyle soru mu olur? Bunu sormadım farz edin. Terapiye acilen başlamalı mıyım? Yoksa biraz daha erteleyebilir miyim? Terapi almaya niyetliyim. Bu sefer de param yetmiyor. Önümüzdeki ay ancak para ayırabilirim ve ben çalışıyor olduğum için ailemden maddi destek almayı düşünmüyorum. Yardım istesem verirler. Borç vs alır bir dahaki ay öderim. Ama hiç isteyesim yok. Bunun sebebi de halen daha değişmeye ve düzelmeye karşı olan direncim olabilir. Nedenini bilmediğim bir şekilde terapi almaya karşı bir direncim var. Bu ilk başta bir yıl sonrasına ötelemekti kıra kıra bu noktaya kadar geldi. Tüm bunların üzerine şöyle bir ikilem de var. Porno bağımlılığımdan dolayı mı rahatsızım? Yoksa rahatsız olduğum için mi porno bağımlısıyım Bu yüzden terapiye gitmeden önce de şu soruyu sormak gerek: Psikolojik bir rahatsızlığımın olup olmadığını mı öğreneceğim ve onu çözeceğim yoksa porno bağımlılığımı çözmek için mi gideceğim. Gerçi porno bağımlılığımı çözmeye çalışırken büyük ihtimalle bunun sebebinin ya bir rahatsızlığıma dayandığının ya da bir kaç ufak detayın yanlış olmasına bağlanacağını düşünüyorum. Son olarak son zamanlardaki ruh halim gene olarak iyi. Bir problem yok gibi gözüküyor. Yani bahsettiğim negatif düşünce ve duygu durumlar bir iki hafta öncesine kadar dayanıyor. İşin garip tarafı neye göre tekrarladığını da çözemedim hala. Her neyse siz ne düşünüyorsunuz? Sizce ne yapmalıyım? Bu düşüncelerimi paylaştığım için kendimi çıplak hissediyorum. Çünkü bu yazı çok mahrem bir şey oldu.
Şimdi nasıl başlasam? Bazı duygularım ve düşüncelerim sürekli bir döngü içerisinde tekrara düşüyor. Eskiden çok daha yoğun bir şekilde negatif düşünürdüm. Şu anda ise sıradan insanın yaşayacağı şeyler demek istiyorum. Ama bu durum benim canımı çok sıkıyor. Yav arkadaş ben çok zor bir hayat yaşamadım ki. Dünya savaşı görmedim. Suçluların mahallesinde büyümedim. Psikolojik açıdan bir probleme sebep olabilecek bir hayat yaşamadım. Tamam, felsefeye olan ilgim yüzünden nihilizmden haberdar ve buna biraz yatkınım. Ama bu da insanın psikolojisini bozmaz ki. Tamam bazı şeyleri kaldırması zor olabilir. Ergenliğim biraz zorlu geçmiş olabilir. Zorbalanmış olabilirim. Yine de bu kadar çok depresif hissedecek ne var? Bu kadar çok öfke duyacak ne var? Bu kadar çok intihar etmeyi arzulayacak ne var? Bazen bana düzelmişim ve varsa depresyon hastalığımdan kurtulmuşum gibi geliyor. Ama aradan bir kaç hafta geçmeye dursun yine bir şeyler anlamsız, değersiz, içi bomboş, renksiz, yapay, soyutlanmış geliyor ve diyorum ki daha fazla devam ettirmeye gerek yok. Ben düzelmiyorum. Yapacak bir şey yok. O zaman daha fazla katlanmayıp bunu sonlandırmalıyım. Bu durumun bir de döngü halinde sürekli tekrar ettiğini düşünün. Yani benim kötü hissetmekle ilgili bir problemim yok. Ama genel ruh halim böyle olunca ve çok az zamanlarda iyi hissedince bunun normal bir şey olmadığını düşünüyorum. Bunu paylaştığım için çok üzgünüm ama bazı zamanlar intihar etmek benim için iyi bir hayali kurgulamak gibiydi. İntiharımı planladım, not yazdım ve o gün o saatte otobüs olsaydı belki de burada değildim. Tamam intihar edecektim ama başarısız olursam param bana lazım olacaktı değil mi? O yüzden taksi tutmak pahalı geldi
Bunun üzerine dedim ki böyle olmak zorunda değil. Yardım almam gerekiyor. Bir erkeğin yardım istemesi utanılacak ya da hor görülecek bir şey değil. Bazı şeyleri çözemeyebiliriz. Bu problemler bizi porno bağımlısı yapabilir. Bu problemler kendimizden nefret etmemize neden olabilir. Yine de terapi almaya karşı dirençliydim ve yaklaşık bir yıl kadar sonrasına bunu ötelemek istedim. Ama dijital detoks sürecimde dahi pornoya ulaşmaya çalışan beynimi ve dijital aletleri kullanmaya dönünce geri gelen porno bağımlığımı fark edince dedim ki hakikaten bir problem var. Acilen yardım almam lazım. Çünkü terapi alacak ekonomik duruma gelmeyi beklersem bu kötü halimle zaten çalışmalarım boşa gidecek, belki de çalışamayacağım ve ekonomik olarak iyi bir yere gelemeyeceğim. Yani terapi şu an olduğu gibi lüks kalmaya devam edecek. Yine de içimden bir ses beni rahat bırakmıyor. Boşuna çabalama, hiç bir şeyin düzeleceği yok. Sen düzelemeyeceksin, boşuna iyi günlerin hayalini kurma. Senden bir *ok olmaz. İntiharını planla, gerçekleştir, bu acıya ve mücadeleye bir son ver. Çünkü zaten çabalamanın bir anlamı yok. İşte bu gelgitlerin içerisinde sizlere sorum şu: İntihar edip bir şeyleri sonlandırmalıyım? (Ailem, ölümden sonrası, yaşamaya devam etseydim olabilecek ihtimaller vs vs hiçbiri inanın ki umurumda değil.) Yoksa en yakın zamanda terapi alarak bu halimi ve porno bağımlığımı düzeltmeli miyim? Forumdan banlayacaklar beni ha. Böyle soru mu olur? Bunu sormadım farz edin. Terapiye acilen başlamalı mıyım? Yoksa biraz daha erteleyebilir miyim? Terapi almaya niyetliyim. Bu sefer de param yetmiyor. Önümüzdeki ay ancak para ayırabilirim ve ben çalışıyor olduğum için ailemden maddi destek almayı düşünmüyorum. Yardım istesem verirler. Borç vs alır bir dahaki ay öderim. Ama hiç isteyesim yok. Bunun sebebi de halen daha değişmeye ve düzelmeye karşı olan direncim olabilir. Nedenini bilmediğim bir şekilde terapi almaya karşı bir direncim var. Bu ilk başta bir yıl sonrasına ötelemekti kıra kıra bu noktaya kadar geldi. Tüm bunların üzerine şöyle bir ikilem de var. Porno bağımlılığımdan dolayı mı rahatsızım? Yoksa rahatsız olduğum için mi porno bağımlısıyım Bu yüzden terapiye gitmeden önce de şu soruyu sormak gerek: Psikolojik bir rahatsızlığımın olup olmadığını mı öğreneceğim ve onu çözeceğim yoksa porno bağımlılığımı çözmek için mi gideceğim. Gerçi porno bağımlılığımı çözmeye çalışırken büyük ihtimalle bunun sebebinin ya bir rahatsızlığıma dayandığının ya da bir kaç ufak detayın yanlış olmasına bağlanacağını düşünüyorum. Son olarak son zamanlardaki ruh halim gene olarak iyi. Bir problem yok gibi gözüküyor. Yani bahsettiğim negatif düşünce ve duygu durumlar bir iki hafta öncesine kadar dayanıyor. İşin garip tarafı neye göre tekrarladığını da çözemedim hala. Her neyse siz ne düşünüyorsunuz? Sizce ne yapmalıyım? Bu düşüncelerimi paylaştığım için kendimi çıplak hissediyorum. Çünkü bu yazı çok mahrem bir şey oldu.
Son düzenleme:
) Bir zorluk mu yaşıyoruz,çözümü ölüm değil kesinlikle. Çözebileceğin bir şeyse çözmeye çalışırsın. Çözümü yoksa yapacak bir şey yok o zaman takmamalıyız. Bu haftalarda kalbim çok kötü ağrıyor,başım ağrıyor dönüyor,midem ayrı dert belim ayrı dert. Daha neler neler oldu mesela.. Ne için gitsem doktorlar tek bir şey söylüyor Stres. Yani elimizde olmayan şeyler için üzülmeyi dert etmeyi bırakmamız lazım. Tabi bu söylediklerim kendime de biraz
. Terapi konusunda sen bilirsin ama bence ilaç tedavisi berbat. Sadece zihnini uyuşturuyor. O düşünceler gitsin diyorsan daha da arttırıyor. Sen kendin düzeltmedikçe hiçbir ilaç hiçbir psikolog etki etmiyor. Bir kitap okumuştum,mutlaka oku bence. O kitaptaki şeyleri uygulasam daha erken sorunlarım çözülürdü. Tekrar okuyacağım yazın. Adı Mutluluk Tuzağı,Russ Harris'in. Bir de bu yazarın Gerçeğin Tokadı kitabını önerdi psikoloğum daha okumadım ona da bakabilirsin. İş sende bitiyor yani. Umarım faydalı olmuştur,yanlız değilsin bunu unutma. Uzun oldu kusura bakmayın
. Yarın yine gün doğacak ve dünya 24 saatini yine tamamlayacak. Terapi almalısın. Çoğu kişi de almalı. İnsanlar bir neden? arıyor.
