Sabah namazını kılamamışım, uyuya kalmışım.

Acile gittim; iğne yaptılar, antibiyotik vs. verdiler. 2-3 gün böyle geçer herhalde, sonra düzelirim.

Bir şey fark ettim—daha doğrusu önceden de fark etmiştim, şimdi yazmak nasip oldu:

Bir sürece başladığımda sanki hayat, o süreci bozmam için her şeyi deniyormuş gibi geliyor. Hasta olmak, bunun getirdiği yorgunluk ve halsizlik; aileyle kavga edip huzursuz olmak; depresif hissetmek; genel olarak işlerin yolunda gitmemesi… Bunların hepsini birçok kez yaşadım. Tuhaf geliyor ama şu an bütün bunlara rağmen yapmıyorum.

1. günün içindeyim. Fiziksel ve psikolojik olarak bariz, gözle görülür bir şey yok.
   Bunun birkaç sebebi var:

1. Bir değişim görmek için daha erken olduğunu düşünüyorum.
2. Sosyal medya ve dizilerle vaktimi dolduruyorum. Bunun yanlış olduğunu farkındayım ama ilk zamanların böyle geçmesi gerektiğini düşünüyorum—en azından kendi tecrübeme göre.
3. Şu an hastayım; yorgunluk, halsizlik, vücut ağrıları var. Uykumu da tam alamıyorum vs.

Ama önümüzdeki haftalarda çok iyi ilerleyeceğimi düşünüyorum.

Bir analiz daha:
Önceden spora başlayıp fiziksel hedefleri olan insanların bu süreçte neden zorlandığını anlamıyordum. Çünkü ben başladığımda bir hedefim yoktu. Sonrasında zaten ilerledim ve yaptığım her antrenmanda gözle görülür değişim fark ediyordum. Bu da ortalama 1,5 yıl sonrasına denk geliyor. O yüzden zorlanmayı anlamıyordum.

Ama sporu bıraktım; haliyle kilo aldım, yağlandım vs. Sonra tekrar başladım ama ilk başta görünen bir değişim yok. Bu da psikolojik olarak kötü hissettiriyor ve hevesi düşürüyor. Ama spor geçmişim olduğu için biliyorum ki istikrarlı devam edersem ortalama 3-6 ay içinde değişim başlar.

Bağımlılığı da buna benzetiyorum: Devam ettiğin sürece değişim başlar, sonra hızlanır ve bir noktadan sonra geçen her gün gelişimi fark etmeye başlarsın.