Sabah 7.40’ta kalktım, güzel bir ağırlık antrenmanı yaptım. Kahvaltımı yaptıktan sonra biraz oyun oynadım. Kitap okumaya, film ve dizi izlemeye çalıştım ama odaklanma sürem çok düşük olduğu için çabuk sıkılıyorum. Forumda 7 günlük kitap okuma sürecine katıldım, onunla birlikte daha iyi olacak diye umuyorum. Yüzme kursuna kayıt oldum; babamın telefonuna bildirim gitmiş, “Yine ne alıyorsun?” dedi. Bir an önce kendi paramı kazanmaya başlasam keşke. Yarın akşam yüzmeye gideceğim ve dijitalden tamamen uzak durmayı planlıyorum.

Net bir sınır koyduğumdan beri ailemin bana karşı tavırlarının değiştiğini fark ediyorum. Önceden her işi hallederken hiçbir sorun yoktu, her şey güllük gülistanlıktı. Ama artık yapmayacağımı söylediğimden beri laf sokmalar, söylenmeler ve imalar bitmiyor. En çok da bu canımı sıkıyor. Bu muameleyi hak ettiğimi düşünmüyorum ama artık gemileri yaktım, geri dönüş yok.

Aslında 1-2 haftalık bir tatili tek başıma, her şeyden ve herkesten uzak geçirmek bana çok iyi gelirdi. Gerçekten böyle bir şeye çok ihtiyacım var; bir süre kafamı toparlamak için. Ama şu an mümkün değil. Bu süreçte beni en çok yoran şey sanırım ailem.

İçim daralıyor. Sanki biri beni boğmaya çalışıyor, sanki biri beni kovalıyor… Eli ensemde, yakalayacakmış gibi hissediyorum. Aslında güne iyi başlıyorum ama sonrasında böyle oluyorum. Nedenini bilmiyorum. Bir şeyler yapmak istiyorum ama bir türlü harekete geçemiyorum.

İnsanları zorbalayan ya da kötü davranan kişiler çoğu zaman içlerinde bir eksiklik hisseden, kendileriyle barışık olmayan insanlardır. Kendi yetersizliklerini kabullenmek yerine, başkalarını küçümseyerek kendilerini daha iyi hissetmeye çalışırlar.

Benim de böyle bir arkadaşım vardı. Fiziksel görünüşümle dalga geçer, “zargana”, “kürdan” gibi sözlerle beni küçümsemeye çalışırdı. Kendisi ise kendi fiziğinden memnun değildi ve değiştirmek istiyordu; ancak disiplinsiz olduğu için bunu başaramıyordu. Aradan 7-8 yıl geçti, hâlâ aynı noktada. Hâlâ istiyor ama bir türlü harekete geçemiyor.

O dönemlerde ben zayıf ve düz bir vücuda sahiptim ama bunu pek umursamıyordum. Lisede sadece denemek için kickboksa başladım ve devam ettim. O da aynı zamanda fitnessa başladı; ben mütevazı bir salonda çalışırken o oldukça pahalı bir salona yıllık kayıt yaptırmıştı. Ancak o 3 ay sonra bıraktı, ben ise devam ettim ve üzerine koyarak ilerledim.

Bugün geldiğim noktada fiziksel olarak ondan çok daha iyi durumdayım. Onun ise hâlâ hayal ettiği fiziğe ulaşamadığını görüyorum. Konuşurken bakışlarından ve tavırlarından beni kıskandığını hissedebiliyorum. Eskisi gibi küçümseyici davranamıyor; aksine bana özendiği çok açık.

Özetle, kendisiyle problemi olan ya da hayatta istediği noktaya gelememiş insanlar, sahip olmadıkları şeyler üzerinden sizi aşağı çekmeye çalışır. Kendi eksikliklerini sizin üzerinizden kapatmaya çalışırlar. Bu durumun farkına vardığınızda ise aslında ne kadar anlamsız olduğunu görürsünüz.

Öte yandan, hayatta bir şeyler başarmış ya da bir yolda gerçekten emek vermiş insanlar sizi küçümsemez. Aksine sizi tebrik eder, destekler ve daha ileriye gitmeniz için yardımcı olurlar. Bunu en iyi gözlemlediğim yer spor salonu oldu. Orada hem dünya şampiyonlarıyla hem de bu işin en üst seviyesindeki insanlarla antrenman yaptım. Hiçbiri beni küçümsemedi; aksine saygı gösterdiler, yardımcı oldular ve bir şeyler öğrettiler.

Diğer tarafta ise sadece 2-3 ay spor yapmış insanların bile büyük bir egoya kapıldığını ve anlamsız tavırlar sergilediğini görmek mümkün. Bu da aslında insanın karakterinin, yaptığı işten çok daha belirleyici olduğunu gösteriyor.