İstanbul bugün yorgun ,
Üzgün ve yaşlanmış
Biraz kilo almış
Ağlamış yine
Rimelleri akıyor

Her ne kadar insanın bir tarafı gözünün gördüğü şeylere özlem duysa da ; o inkar edilemeyen bir taraf varki kendine özlem duyar. O temiz saf güzel kendine ; insanı işte bu hasret yakar.

Hasretinden Prangalar Eskittim​

Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana.

Ard-arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
Dışarda gürül-gürül akan bir dünya...
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım,
Bir o yana
Bir bu yana...

Seni bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara,
Akan yıldıza,
Bir kibrit çöpüne varana,
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamdan,
Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini...
Ahmed akif

Çektiğim illetlerdir varlığımın kazancı;
Bana günah işletip verdiği ödül: sancı.

Shakespeare 141. Sone

adsız yerlerden geldim


toprağım yok


anavatanım yok


ateşler yakıyorum parmaklarımda


sana şarkılar söylüyorum kalbimle


yürek telim gönül yakıyor


Filistin’de doğdum


yerim yok


toprağım yok


yurdum yok


Filistin’de doğdum


böyledir bizim çingene kadınlarımız


acıyla şarkı söylediğinde


seni darmadağın eder



Amel Mathlouthi- Naci en palestine

Bir kalpte iki yar olmaz
İmkansızsın sen bana
Rabbimin bir lütfu dermansız derdim
Kara sevdam

ey insan
ey yüz akı gönül aydınlığı
kabul olmuş sadaka kadar güzel
bir duygu sarıyor seni anan yüreğimi
bastığın toprakla yıkadığın gözüme
şimdi güneş bile siyah görünüyor
ey yüz akı gönül aydınlığı

ben kendime ağlarken Uhud da ağlar mıymış
Hıra'yı mahzun gördüm soramadım sevgili
hasretinin dışında başka derdi var mıymış?

ey insan
içimde büyüttüğüm tüm çiçekleri
sana adıyorum
ıtırları, yaseminleri, menekşeleri
lale bana kalsın
kapına çiçeklerin karalısını sunmaktan
utanıyorum

dua çıkmayan göğe sevdalar çıkar mıymış?
bülbülünü kaybetmiş bu evrensel bahçede
dikenler bile bir hoş, gayrı gül kokar mıymış?

ey insan
göklerin öğrencisi, yerlerin öğretmeni ey
sen öğrettin taşa konuşmayı
ağaca selam vermeyi
aya yarılmayı, toprağa dürülmeyi
göklere kurulmayı, durmayı zamanı
yılana ve deveye sevmeyi
yaşamayı ve ölmeyi sen öğrettin insana

o bengisu gözünden fışkıran pınar mıymış?
baharların kaynağı ve yolunu gözleyen
bir ben sevda şehidi, bir de şu çınar mıymış?

ey insan
senin sırrın
gözyaşının terkibinde saklıymış
bu gerçeği bir denizin dudağından öğrendim
gecenin bir vaktinde bir sevgili ağlarken
bir dişi varlığını varlığına adarken
bir erkeğin ellerinde
ölüm havlu atarken
haklıymış

söyle gönlüm bu sevda mahşere kalır mıymış?
alışılmış sözcükler yükleyip kanadına
ona doğru uçursam katına alır mıymış?

ey
ey ins
ey insan
hıncını hıncıma kat
sancını sancıma kat
pamuktan ellerini geçir yürek halkama
ister ayağın katına çek
istersen yerlere at.

1990-91, Medine-Kahire

Her gün bu kadar güzel mi bu deniz?
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;
Bir iş var bu işin içinde.

Orhan Veli KANIK

Ne histir ki, hissetmemek
Ne gece ne gündüz
Yitip gitmiş bedenler
Kifayetsiz kalan kelimeler
Düşünüp dururum,
Durduğum için mi?
Düşündüğüm için mi?
Nedir ki bu, hissetmemek

Kimdi giden kimdi kalan
Giden mi suçludur her zaman
Ne zaman başlar ayrılıklar
Dostluklar biter ne zaman

Her geçen gün bir parça daha
Aldı götürdü bizden
Aynı kalmıyordu hiçbir şey
Değişiyordu kendiliğinden

Artık çözülmüştü ellerimiz
Artık bölünmüştü yüreğimiz
Birimiz söylemeliydi bunu
Ötekini incitmeden

Kimdi giden kimdi kalan
Aslında giden değil
Kalandır terk eden
Giden de bu yüzden
Gitmiştir zaten...

MURATHAN MUNGAN

Yüreğimde kor bir ateş
Çaresizce sonu bekliyorum
Elim kolum bağlı
Ne yapacağımı bilmiyorum

Bilmezler yalniz yaşamayanlar,
Nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Nasıl koşar aynalara,
Bir cana hasret,
Bilmezler.

Orhan Veli

Dönsen gelsen dahi
İmkansız artık herşey
Ne sen o eski sensin , ne ben o eski ben

Ne çok dikenin vardı Tanrım!
Ne çok isterdim,
Sana sarılamazdım

-- dideMadak

Gece yarısında yanıma geldin, gün ağarırken gidiyordun, gitme dedim. Gitmesem ne olacakki sonu ? dedin. Sustum. Ve sen gittin. Boğazıma düğümlendi yokluğunun yükü. Bu gün (o gün) de böyle uyandım güne.

"Sultan-ı rûsül şâh-ı mümeccedsin efendim
Bî-çârelere devlet-i sermedsin efendim
Divân-i ilâhide ser-âmedsin efendim
Menşur-ı “le-amrük”le müeyyedsin efendim

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammedsin efendim
Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim

Hutben okunur minber-i iklim-i bekâda
Hükmün tutulur mahkeme-i rûz-ı cezâda
Gülbank-i kudümün çekilir arş-ı Hudâ’da
Esmâ-i şerifin anılır arz ü semâda

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim

Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim

Ol dem ki velilerle nebîler kala hayrân
“Nefsi” deyü dehşetle kopa cümleden efgân
Ye’s ile usâtın ola ahvâli perişân
Destur-ı şefaâtla senindir yine meydân
Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim
Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim
Bir gün ki dalup bahr-ı gama fikrete gittim
İlden yitürüp kendümi bî-hodlıga yitdim
İşyânım anıp âkıbetimden hazer etdim
Bu matlaı yâd eyledi bir seyyîd işittim
Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim
Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim
Ümmideyiz ye’s ile âh eylemeyiz biz
Sermaye-i imanı tebâh eylemeyiz biz
Babın koyup agyâre penâh eylemeyiz biz

Bir kimseye sâyende nigâh eylemeyiz biz
Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim
Hak’dan bize sultan-ı müeyyedsin efendim
Bîçâredir ümmetlerin isyânına bakma
Dest-i red urup hasret ile dûzaha yakma
Rahm eyle aman âteş-i hicrânına yakma
Ez-cümle kulun Gâlib-i pür-cürmü bırakma
Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim
Hak’dan bize sultan-ı müeyyedsin efendim"
Şeyh Galip

"Var bir yerlerde yaşam, bilmediğimiz bir yerlerde
Belki aşık olduğumuz bir yerde, belki acı çektiğimiz köşelerde
Belki ağlarken baktığımız zeminde, belki güldüğümüz göklerde
Var bir yerlerde yaşam, sadece bulamadık daha onu
Ne insanlar aradı yaşamı, düşünmeden sonunu
Ne eserler yazıldı uğruna, ne döküldü mürekkepler
Yürüdüğümüz her yerde ya da anlam yüklediğimiz her şeyde
Her yaptığımız iyilikte ya da yaşadığımız her kötülükte
Var bir yerlerde yaşam, akıp giden her saniyede
Sordukça her gün, beliriyor farklı sebepler
Bizimle gülen manalı bir gülüşün ardında gizli belki
Evinde aç kalmayan bir çocuğun sevincinde gizli belki
Belki hasta bir babanın çabasında saklıdır
Belki tanın doğmasını bekleyen bir gecenin ardındadır
Var bir yerlerde yaşam, umudu bulunan herkesin içinde
Anlat sevgiyi ve umudu ve neşeyi ve hüznü bin bir biçimde
Bul yaşamı kuytu köşelerde, en kalabalık şehirlerde
Ve sakın kaybetme onu, batır tırnaklarını
Fışkır yaşamdan gelen kan, son defa fışkır
Ama unutma, ne olursa olsun hatırla
Vardır bir yerlerde yaşam, her şeyi başlatan
Ve vardır bir yerlerde ölüm, her şeye son bulduran"

Loner II