6 sayfa kitap okudum, sonra sahile gittim. 1–2 saat takıldım, sonra eve döndüm. Yemek yedim. Sahilde hayatımı yazmaya başlamıştım, onu tamamladım. Spor yapayım dedim, 10 burpee yaptım, sonra vazgeçtim, bıraktım. Yarın yatağım geliyor. Yaklaşık 1,5 senedir ilk defa yatakta yatacağım, mutluyum. Belki de hayatım artık iyileşmeye başlıyordur.

Bu süreçte en çok da beni kıskanan, düşmemi gözleyen, başarılı olmamı istemeyen insanları g** etmek için çabalayacağım. İnşallah o günler de gelecek. Benim kimsenin önündeki yemekle işim yok, kendi önümdekine bakarım. Ama bazı insanlar öyle değil. Yarışa girmesem de onların bu tavırları, bu içten pazarlıklı olmaları çok sinirimi bozuyor. Sen daha iyiysen tut elimden kaldır ya da sus. Tabii ki bütün motivasyonum bu değil ama bu da bir tanesi. Çünkü 3 gram akıllarıyla beni ezdiklerini veya benden daha iyi olduklarını zannediyorlar. Ama sadece ağız kaşarlığıyla iyi konumda gibi gözüküyorlar, başka hiçbir şey değil. Bu genel olarak akrabalar için. Burası benim için iyi oldu. Keşke eskiden başlasaydım yazmaya, iyi geliyor.

Müzik dinleyesim var yatarken veya oyun oynarken vs. ama dinlemeyeceğim. Gün içinde toplam 15–20 defa PMO veya MD dürtüsü geliyor. Bazısı sadece kafamda dönüyor, hafif dürtüler; bazıları da güçlü oluyor ama yapmıyorum

Arkadaşlar, samimi söylüyorum: derdinizi, tasanızı içinizde tutmayın, anlatın. İlla birine anlatmak şart değil; dağa, taşa, denize, duvara konuşun ya da yazın. Bu gerçekten iyi geliyor; rahatlıyorsunuz ve kendinizi daha iyi hissediyorsunuz. Özellikle şu an benim durumumu yaşayan varsa; asosyal olup çevresinde az kişi olan ve bu tür konuları açamayan kişiler için, dediğim şekilde konuşmak ve yazmak bence çok iyi geliyor.