Biraz oyun oynadım, duş aldım ve yüzüme buz uyguladım. Şimdi Instagram’daki öne çıkan hikayelerimi düzenleyeceğim.

Sürecin bundan sonraki kısmında, burada ya da sosyal hayatta insanlarla herhangi bir konuda tartışmaya girmeyeceğim. Bilgi alışverişi olur, ona açığım; ancak tartışmaya girmemeyi tercih ediyorum. Aslında uzun zamandır bunun farkındaydım ve zaten çoğu zaman tartışmalardan uzak duruyordum. Bugün ise bunu daha net anladım: Herkesin kafasında kendi doğruları ve ön kabulleri var. Karşısındakini gerçekten dinlemek yerine, sanki zihninde bir duvar varmış gibi davranıyor. Ne söylersen söyle, uzlaşmak yerine çoğu zaman düşmanca bir tavır sergileniyor.

“Karşı taraf uzlaşmıyorsa sen uzlaş” denebilir; ben zaten bunu deniyorum. Ancak çoğu zaman işe yaramıyor. Bu yüzden bu tür insanlarla herhangi bir konuyu tartışmayı, hatta konuşmayı bile bırakmayı düşünüyorum. Genel olarak baktığımda, toplum olarak bu durumu aşamadığımızı hissediyorum. İnsanlar karşısındakini anlamak için dinlemek yerine, sadece kendi söyleyeceklerini dile getirmek için sıra bekliyorlar. Bu da oldukça garip bir durum.

Yüzüme 5 dakika buz uyguladım, dişimi fırçaladım ve şu an uzanıyorum.

Not: İçimi döktüğüm uzun bir yazı oldu. Okuyup okumamak size kalmış; okursanız vakit ayırdığınız için teşekkür ederim.

Biraz dövüş kariyerimden ve psikolojik olarak zorlandığım taraflardan bahsetmek istiyorum.

Öncelikle profesyonel spor herkese göre bir şey değil. Antrenman yapılır, her gün yaparsın, hırslı olursun vs. ama profesyonel olmak bambaşka bir şey. Bunun sadece cesaretle, yürekle ya da başka basit kavramlarla açıklanamayacağını yeni yeni idrak ediyorum. Önceden daha farklı bakıyordum.

Ben spora hobi olarak başladım ama sonra işler ciddileşti ve bu sporu profesyonel yapmayacaksam bir anlamı yok diye düşünmeye başladım. Ailem ise beni bundan caydırmak için “dayak yersin, döverler seni” gibi söylemlerle soğutmaya çalıştı. Durum böyle olunca iş bende inada bindi.

Akrabalar da ayrı bir konuydu. Kendi ezikliklerini bana yansıtıyorlardı. “Para verip dayak yiyorsun” gibi sözlerle dalga geçmeye çalışıyorlardı. Bunlar mentalimi kötü etkiliyordu. Canımı sıkıyordu. Ben bir yola girmişim; ya destek olun ya da susun, bu kadar basit. Ama illa egolarını şişirip beni küçümsemeye çalıştılar. Hayatında bir şey başaramamış, denemeye bile cesaret edememiş insanlar sadece konuşur.

Neyse, aile ve akrabaların söyledikleri bu işi daha da inada bindirdi ve ilk maça çıktım. Maçta ilk yumruğu yediğim an bu işin bana göre olmadığını anladım. Maç bitti, kaybettim. Sonrasında yine aynı söylemler başladı. Ben bunu kendime yediremedim. Profesyonelin bana göre olmadığını anlamış olsam da bunu çevreme göstermem gerektiğini düşündüm. Korkmadığımı, cesaretli olduğumu kanıtlamaya çalıştım.

Ama şunu ıskaladım: Karşımdaki insanların benim seviyemde olmadığını, onların düşüncelerinin benim hayatımı belirlememesi gerektiğini fark edemedim. Bir şekilde devam ettim. Antrenmanlarda çok iyiydim; hatta mütevazı olmayacağım, çok iyi durumdaydım. Ama iş maça çıkmaya gelince olmuyordu. Fiziksel ya da teknik bir sorunum yoktu. Sorun tamamen mentaldi.

Maça iyi başlasam bile devamını getiremiyordum. Sanki her şey kötü gidiyormuş gibi hissediyordum ve mücadeleyi bırakıyordum. Bu yüzden kazanabileceğim maçları bile kaybettim.

Artık şunu net bir şekilde anladım: Profesyonel arena bambaşka bir yer. Cesaretli olmak ya da korkusuz olmak tek başına yeterli değil. Ben ise “bırakırsam korktuğumu düşünürler” diye devam ettim ve bu durum her şeyi daha kötü hale getirdi.

Şimdi bıraktım diye “zaten sürekli dayak yiyordun” gibi şeyler söylüyorlar. Bir ara onlara başarılı olamasam bile bu işin bana neler kazandırdığını anlatmayı düşündüm ama sonra vazgeçtim. Çünkü kime neyi anlatacaksın? Karşımdakiler bunu anlayabilecek insanlar değil.

Ama gerçekten hayatımda yaşadığım en değerli tecrübelerden biri oldu. Mesela:

Öncelikle dövüşmeyi öğreniyorsun, kendini korumayı biliyorsun. Karşındakinin açığını çok net görebiliyorsun.
Profesyonel olarak ringe çıktığında, hayatta seni senden başka kimsenin kurtaramayacağını çok net anlıyorsun. Hakem sayarken kenardan “kalk” diye bağırırlar ama kimse gelip seni kaldırmaz. Gerçek hayatta da böyle; insanlar tavsiye verir, üzülür ama kimse senin yerine mücadele edemez.
Vücudunun sınırlarını zorluyorsun. Antrenmanlarda bazen bir yumruk ya da tekme atacak halin kalmazken yine de atıyorsun ve her antrenmanda bir öncekinden daha iyi hale geliyorsun.
Mental olarak çok daha dayanıklı oluyorsun.
Ringde maddi unsurların bir anlamı kalmıyor; para, madalya vs. gözünde olmuyor. Bu yüzden manevi olarak güçlü olman gerekiyor. Ben de maneviyatımı bu süreçte güçlendirdim.

Bunlar benim için çok değerli kazanımlar. Ama bunları anlattığımda insanların boş boş bakacağını biliyorum. Çünkü onların bakış açısı bu kadar. Bu yüzden artık beni eleştiren insanların hayatta ne başardığına, ne tecrübesi olduğuna bakarak onları ciddiye alacağım.

Gerçekten cahil insanlar çok dar düşünüyor. Az biraz deneyimi olan insanlar böyle konuşmuyor.

Bizim toplumda da bu çok yaygın. Kendinden biraz ileride birini görünce hemen aşağı çekmeye çalışıyorlar. Bir şeyler yapmaya çalışan insanları küçümsemeye çalışıyorlar.

Ama artık şunu düşünüyorum: Bırakın da biz de kendi yolumuzu bulmaya çalışalım.

PMO bırakalı 10 gün 8 saat olmuş. Az önce uyandım ve rüyalandım. Bunun çok doğal bir şey olduğunu düşünüyorum. Her şey olması gerektiği gibi; eğer hayal kurarak uyumadıysan bu tamamen normal.

Rüya çok gerçekçiydi. Son anlarda farkına vardım ama kendimi durdurmadım, sıkmadım. Çünkü bu benim isteğimle değil, vücudun kendi ihtiyacıyla gerçekleşen bir durum. Bu yüzden kaldığım yerden devam ediyorum.

Yemeğimi yedim, ilaçlarımı içtim ve bol su tükettim. Yüzüme 5 dakika buz uyguladım. Bunu önceden de yapmak istiyordum ve yapıyordum ama genelde 30 saniye–1 dakika sürüyordu; çünkü buzu çıplak elle tutamıyordum. Bir buz tutucu aldım, şu an çok daha iyi oldu.

Güzel bir banyo yaptım, liflendim; gerçekten iyi geldi. Bugün sınavım var, saat 15.00’te. Cuma namazını kılıp okula geçeceğim.

Sınavdan geldim. Hava çok güzeldi; biraz sahile gidip takılayım diye düşündüm ama üşenip vazgeçtim. Dışarıdan yemek söyledim.

Sınıfa girerken arkamda bir kız vardı, ona kapıyı tuttum. Tebessüm edip teşekkür etti.

Okuldan çıkarken bir erkek yanıma yaklaştı. Ekim ayında yapılan okul takımı seçmelerindenmiş; ben hatırlamıyorum ama o beni hatırlamış. Eve gidene kadar birlikte sohbet ettik.

Sınava çalışmamama rağmen iyi geçti.

Şu an kendimi, hayatta her şeyini kaybetmiş ama sıfırdan başlayıp toparlanmaya çalışan bir film karakteri gibi hissediyorum.

İçimde bir ses “yap, ne olacak?” diyor. Ama ben o sesi tanıyorum. O ses benim hayatımı mahvetti.

Çünkü biliyorum; yaptığım anda pişman olacağım. “Keşke 5 dakika öncesine dönebilsem” diyeceğim. Kendime sinirleneceğim, kafamı duvarlara vurmak isteyeceğim, kendime küfredeceğim… ve yine aynı döngüye gireceğim.

Bu döngüden çıkana kadar her seferinde aynı şeyi söyleyeceğim: “Keşke 5 dakika öncesine dönebilsem.”
Ama bu mümkün değil.

Bu yüzden şimdi YAPMAYACAĞIM.

Canım çok sıkıldı ama bunun iyi bir şey olduğunu fark ettim. Bağımlılık döngüsündeyken canımın sıkılmasına asla izin vermiyordum; ya MD ya da PMO yapıyordum. Biraz slow şarkı dinledim, yapacak bir şey bulamadım ama bu süreçte hafiften iyileştiğimi hissediyorum.

Kendimi iyi hissettiğim için hafif bir antrenman yaptım:
3 set 15 tekrar push press (15 kg),
20 tekrar squat (ağırlıksız),
20 tekrar şınav,
30 tekrar mekik.

Zorlandım. Eskisine göre çok hafif bir antrenman ama şu an için çok iyi bir başlangıç. Sporu yavaş yavaş hayatıma geri sokuyorum.

Beslenme konusunda şu an özel bir şey yapmayacağım. Diyete girmeyi düşünmüyorum. Bir süre kilo alabildiğim kadar almayı planlıyorum; 1-2 ay sonra veririm. Zaten kilo vermek benim için zor değil, o yüzden bunu problem etmiyorum.

Spordan sonra yüzüme 2 dakika buz uyguladım, duş aldım, yemek yedim ve ilaçlarımı içtim. Şimdi YouTube’da uzun videolar izlemeyi düşünüyorum, belki biraz oyun oynayıp uyurum.

Şu an hayatımda eksikliğini hissettiğim bazı şeyler var:
Sohbet edebileceğim, dertleşebileceğim, makara yapabileceğim bir arkadaş grubu…
Kafalarımızın uyuştuğu bir sevgili…
Ve part-time bir iş.

Bunlar olsaydı her şey çok daha güzel olurdu. Ama inanıyorum ki zamanla olacak.

Daha önce çok denedim ama ilk defa kendimle savaşmak yerine kendimi dinlediğim bir süreçteyim.
Ve gerçekten hissediyorum: güzel günler yakın.

Bugün içimde garip bir huzursuzluk ve sıkıntı vardı, nedenini tam olarak bilmiyorum. Aileyle hafif bir tartışma yaşandı. Saat 16.00’da sınavım vardı; gittim. Sınıfın önünde bir kız bana soru sordu. Bu detaylar önemsiz gibi gelebilir ama benim için anlamlı. Aslında sohbeti uzatmak istedim ama o enerjiyi içimde bulamadım.

Sınavdan sonra hava güzeldi, sahile gidip yürüdüm. İçimdeki sıkıntının nedenini anlamaya çalıştım. Şuna ikna oldum: Bu bir süreç ve bu sürecin içinde böyle durumlar olacak. Bunları, normale dönmeye başladığımın bir işareti olarak görüyorum. Biraz sancılı geçecek ama değecek.

Kendi içimde bazı şeyleri tarttım. Eve geldim; evde yine bir durum vardı. Ya kavga çıkaracaktım ya da sessiz kalacaktım. Ben sessiz kalıp işi kendim halletmeyi tercih ettim. Bunun daha doğru olduğuna inanıyorum.

Biraz oyun oynadım, uyudum. Sonra kalktım, tıraş oldum, gusül abdesti aldım, sirkeli suyla durulandım. Yatsı namazını kıldım, dualar ettim. Şu an kendimi daha iyi hissediyorum.

Bugün ruh halim iyi. Sabah son sınavım vardı, çok şükür bitti. İlacım da bitti, bu da iyi oldu çünkü beni çok halsiz bırakıyordu. Hastalığım büyük ölçüde geçti sayılır; sadece hafif bir vücut ağrısı ve tutulma var, onun dışında önemli bir sorunum yok.

Öğlen 1 gibi uyuyup akşam 7’de kalktım. Sabah erken kalktığım ve ilacın verdiği halsizlik olduğu için bu uyku iyi geldi.

Krizler konusunda ise aklıma ara ara “yap, bir şey olmaz” gibi düşünceler geliyor ama sonra geçiyor. Gün içinde zaman zaman ereksiyon oluyor, ben de geçmesini bekliyorum.

Diğer faydaları görmek zaman alacak. Şu an her ne kadar PMO ve MD yapmasam da sosyal medya ve oyunları azaltmadım, yerlerine kitap okuma gibi alışkanlıklar da koymadım. Onlar da zamanla olacak. Şimdilik bu kadarı yeterli.

Bugün saat 7’de kalktım, yemek yedim. Biraz oyalandıktan sonra 10’da çıktım ama okula geç kaldım. İlk derste zar zor durabildim, bunaldım ve kendimi kötü hissedince çıktım. Şu an sahildeyim. Biraz nefes aldım ve kendi kendime şunu söyledim:

Bir değişim sürecindeyim. Yaşadığım ani ruh hali değişimleri bu sürecin bir parçası. Aslında bu, iyileşmeye başladığımın bir işareti.

Şu an biraz daha iyiyim. Özgüvenim bazen düşecek, bazen yükselecek. Bazı günler yataktan çıkmak istemeyeceğim, bazı günler ise içim içime sığmayacak. Bunların normal olduğunu biliyorum ve bunları yaşamam gerektiğinin farkında olarak ilerleyeceğim.

Bu hafta hayatımda yeni bir adım atmak istiyorum. İlk olarak sosyal medya kullanımımı, özellikle Instagram’ı azaltacağım. Çünkü artık bana iyi gelmiyor; çoğu içerik bana boş ve toksik geliyor, tahammülüm kalmadı.

Bunun yerine zamanımı daha verimli şeylerle doldurmak istiyorum: kitap okumak ve spor yapmak gibi. Kendimi zorlamadan, katı hedefler koymadan ilerleyeceğim. İlk adım olarak uygulamayı sileceğim, gerekirse sadece tarayıcıdan gireceğim.

Amacım, canım sıkıldığında veya odağım dağıldığında refleks olarak Instagram’a yönelmemek.

Yapacaklarım:
- Instagram uygulamasını silmek
- Kitap okumaya başlamak
- Düzenli olarak spor yapmak
- Dışarıda, özellikle toplu taşımada e-kitap okumak
- Sabahları güne Instagram ile başlamamak

Uyarı: Hayatımdaki bazı konular hakkında yazdım. Merak ederseniz okuyabilirsiniz; süreçle doğrudan ilgili değil.

1) Hayatımdaki hedeflerimi, planlarımı ve yapmak istediklerimi insanlara anlatmayacağım.
Çünkü birine planlarımdan ya da mevcut durumumdan bahsettiğimde, çoğu zaman bana o işi neden yapamayacağımı anlatıyorlar. Kimseden “polyannacılık” yapmasını beklemiyorum; hayatın toz pembe olmadığını ben de biliyorum. Ama her şeyin sadece olumsuz taraflarını söylemek ve sürekli olmayacağından bahsetmek bana kötü niyetli gibi geliyor. “Hayırlısı olsun” deyip susmak bu kadar zor olmamalı diye düşünüyorum.

2) Son yıllarda sosyal medya gerçekten çok kötü bir hale geldi. Her şey eleştirmek, linç etmek ve duyar kasmak üzerine kurulu.
Kadınların kendilerini ve bedenlerini pazarladığı, erkeklerin maddiyatlarını gösterdiği ve her iki tarafın da bundan şikâyet ettiği bir döngü oluşmuş durumda. Ayrıca psikolojisi bozuk insanların en normal şeylere bile öfke kustuğu bir yer haline geldi.

3) Hobilerim hakkında net bir karar aldım: Bundan sonra yaptığım hobiler hobi olarak kalacak.
Hobilerimden para kazanmayı ya da onları profesyonel bir seviyeye taşımayı hedeflemeyeceğim. Çünkü bir şeyi profesyonel yapmaya başlayınca, ne kadar sevsen de ondan soğuyabiliyorsun. Elbette yine en iyi şekilde yaparım, özen gösteririm; ama bu, hayatımın merkezi olmaz. Sadece bir parçası olarak kalır.
Şu sıralar daha sakin bir hobi arayışındayım; örneğin aşçılık gibi.

4) Çocukluğumu hatırlıyorum da, sürekli disiplinli ve düzenliydim. Akşamdan çantamı hazırlar, kıyafetlerimi ütüler, öyle yatardım.
Lisede ise sürekli bir değişim ve gelişim peşindeydim; kültürlü olmak gibi hedeflerim vardı. Bu dönüşüm çabası hep içimdeydi ve kısmen de başarılı oldum. Ama hâlâ gidecek yolum var.
Maladaptive daydreaming konusunda ise çocukken oyuncaklarımla konuştuğumu hatırlıyorum.

5) Ailem çoğu zaman beni arada bırakıyor. Herhangi bir konuda ne düşündüklerini açıkça söylemek yerine, benim tahmin etmemi bekliyorlar. Bu durum beni yoruyor.
Kendi kendilerine alınıp içerleyebiliyorlar ama bunu açıkça ifade etmiyorlar. Artık bu şekilde hareket etmeyeceğim. Sürekli ne düşündüklerini tahmin etmeye çalışmak istemiyorum.

14 gün oldu, sürecin nasıl geçtiğini özetleyeyim:

Ani ruh hali değişimleri yaşıyorum. Bunun bir süre daha devam edeceğini düşünüyorum.
Yüzüm ve saçım daha iyi görünmeye başladı.

Dipte olduğumun artık çok daha fazla farkındayım ve içimde bunu değiştirmek için bir istek var. Ama acele etmiyorum, ağırdan alıyorum.
Biraz daha görünür olduğumu hissediyorum.

Bunların dışında gözle görülür çok büyük bir değişiklik yok. Yorgunluk, göz kızarıklıkları gibi şeyler devam ediyor. Bunları da diğer bağımlılıklara (sosyal medya, bilgisayar oyunları vs.) bağlıyorum. Şu an benim için öncelik PMO ve MD idi; inşallah onları geride bırakıyorum.

Şunu fark ettim: PMO ve MD’yi bırakınca diğer alışkanlıkları bırakmak daha kolay oluyor.
Örneğin, önceden YouTube olmadan yapamaz, onsuz uyuyamazdım. Ama dün hiçbir kural koymadan, YouTube’a girmeden uyudum.
Şu an sosyal medyayı azaltma aşamasındayım. Hiç girmedim ve bir yoksunluk da hissetmedim.

MD konusunda ise önce tamamen bırakmayı denedim. Sonrasında yolda yürürken vs. yine yapıyordum ama artık onu da yapmak içimden gelmiyor.

Krizler ve dürtüler hakkında:
Aklıma bazı düşünceler geliyor. Aslında önceden de geliyordu, farkın ne olduğunu tam bilmiyorum. Eskiden bu düşünceler gelince uygulamaları siler, kendimi kısıtlardım.
Şimdi ise hiçbir şey yapmıyorum. Düşünce geliyor ve sonra gidiyor; sadece izliyorum. Bunun için özel bir kuralım yok. Sadece çok denedim ve her başarısızlıktan sonra yeniden başladım.

Bundan sonraki hedefim:
Hayatımdan bazı şeyleri çıkarıp yerlerine daha iyi alışkanlıklar koymak.

Dijital olarak: Instagram, YouTube, Kick, Ekşi Sözlük, oyunlar
Bunların yanında uyku ve beslenme düzenimi de düzeltmem gerekiyor. Bunları adım adım iyileştireceğim.

Yerine koymak istediklerim:
Kitap okumak, spor yapmak, akademik olarak gelişmek (İngilizce vb.) ve yeni bir hobi edinmek.

Bugün saat 07.00’de kalktım. Hafif bir ereksiyon vardı. 10.00’da okulum vardı ama gitmeye niyetim yoktu. Sonrasında bir duyuru geldi ve ders iptal oldu.

Dünden beri PBKY kitabını okumaya başladım, şu an 20. bölümdeyim. Bu kitap gerçekten bahsettiği gibi bırakmaya yardımcı oluyor. Ayrıca diğer bağımlılıklar üzerindeki etkisinin de azaldığını hissediyorum. Daha önce de okumuştum; genelde 1–2 hafta iyi gidiyor, sonra tekrar düşüş yaşıyordum.

Şu an yorgunluk, vücut ağrısı ve göz yanması var. Bunların zamanla geçeceğini düşünüyorum. Dudağımda hafif bir uçuk çıktı; muhtemelen buz sürmemden kaynaklandı. Bundan sonra o bölgeye buz sürmeyeceğim.

Her şey zamanla olacak. Yavaş ama emin adımlarla ilerleyeceğim.

Kitabı okuyordum, 26. bölüme gelmiştim. Birden içim daraldı, sahile geldim. Hava çok güzel; herkes sevgilisiyle piknik yapıyor. Onlara bakıp özeniyorum. “Ben ne zaman böyle olacağım?” diye düşünüyorum. Sonra kendime “Belki de daha zamanı vardır” diyorum.

Bazen şöyle düşünüyorum: O an istediğim şeyler gerçekleşse, belki de bu benim felaketim olurdu. Cem Yılmaz’ın bir sözü var; ilk duyduğumda gerçekten çok etkilenmiştim. Ondan önce bu durumlara hiç böyle bakmamıştım. Şöyle diyordu: Herkes şanstan bahseder, “Şanssızım” der, “Ah bir şansım olsa…” diye düşünür. Ama asıl önemli olan, şans geldiğinde ne kadar hazır olduğundur. Eğer hazır değilseniz, dünyadaki bütün şanslar sizin olsa bile hiçbirini kullanamazsınız.

Artık spora başlamayı düşünüyorum. Bu hafta evde CrossFit yapacağım, haftaya da yüzmeye başlayacağım. Bir süre düzenli olarak yüzmeye gitmek istiyorum çünkü gerçekten öğrenmek istiyorum. Daha önce birkaç kez başlamıştım ama dövüş sporlarıyla uğraştığım için vakit bulamıyordum. Şimdi daha rahat gidebileceğimi düşünüyorum. Önce bir düzen oturtayım, ardından iş başvurularına tekrar başlayacağım. Abartmıyorum, son 1,5–2 yıldır siteler üzerinden başvuru yapıyorum ama hiç dönüş alamadım. Şimdi yeni bir enerjiyle tekrar deneyeceğim.

Kitabın 30. bölümündeyim, az kaldı. Ama sanki bugün bitirmem gerekiyormuş gibi bir baskı hissediyorum. Oysa şu an okumak istemiyorum. Yarına bırakmak çok da problem olmaz; gereksiz yere strese girmeye gerek yok. Bazen durmayı bilmek lazım.

Şu an biraz takılıyorum, sonra yemek yerim. Yüzüme buz falan uygularım, 12–1 gibi de uyurum.