Gerçek olamayacak kadar güzel...

Anlam aramak yerine belki de basitliği tercih etmenin ne kadar kolay olabileceğini düşünüyorum. Dindar bir insanın acı çekmemeyi kendine yedirmemesi bana garip gelmiştir. Hayatının başından hayattan kopan bir çocuğunun cennete doğrudan bir bilet kazanmasının yanı sıra 'ben' hayatımı günahlara karşı bir kalkan tutarak yaşamak zorundayım. O çocuk olmak istemezdim. O çocuğun takdirini Allah'ın verdiğini kabul de ederim ama kendimle o çocuk arasındaki uçurumu da düşünmeden edemiyorum. Acı çekmeden başarılı olamaz mıyız? O halde herkesin başarılı olması gerekmiyor mu? Başarının ve buna uygun gördüğümüz anlamının kolaylık ve zorluk kelimeleriyle ilişkisini irdeleyecek de değilim. Hile ve hurda karıştırarak maç kazanan birinin 'ben kazandım' demesi sonucunda kazandığı sonucuna ulaşabiliriz. Ayrıca bu hile hurda işinin kolay değil de zorlukla elde edildiğini de düşünebiliriz. Hem zor hem de hile yaparak kazanılan bu sonucun 'başarı' olmasını asla kabul edemiyorum. Hayatı tam bu noktada anlamsız görmeye başlıyorum. Anlamsızlık hayatın kendisine değil de hayatı insanların yorumlama şekliyle alakalı sanırım. Herkesin yaptığının aksini düşündüğünde kimi zaman sana sıradışı derler. Bunu toplum bazen seni övmek için söyler bazen de hakaret etmek için. Peki ne yapmalıyım, albayım? Sıradanlığımızda boğulmayalım mı? Sıradan olmamayı kovalamakta isek bu bizi ancak sıradanlığın basit yolunu bulmaya mı götürecek. Herkesin sıradışı olmaya çaılştığı bir dünyada sıradışlığın bir sıradanlığa dönüştüğü de gerçek.

Aklım almıyor. Sıradışı olmak için gereken özel çaba sıradışılığı bilinçli ve becereksiz hale getirmez mi? Ne anlamı kalır .....

Sanki dünyanın sonu gelecekmiş gibi...​

Havada karanlık bir atmosfer
Adımlarımın dışarı çıkmaya niyetlendiğini fark etmek istemiyorum
Bugün dışarıda benim için bir şey olmadığını biliyorum
Yağmur hızını arttırıyor
Ayakkabımın topuk kısmı ayağımı acıtıyor
Üstümdeki son düzenlemelerimi yapıyorum
Sanki dışarıda önemli bir şey bulacakmışım gibi
İlk adımımı atıyorum
Her şeyin ve herkesin üzerime odaklandığını varsaymak gibi bir yanlışa kapılıyorum
Kafama yağmurların düşüşünü umursamıyorum
Birazcıkta ıslanabilmek istiyorum
Bazı güzellikleri fark edebilmek için derin bir çaba sarf ediyorum
Yağmur inadına benle bir mücadeleye giriyor
Ben hızlandıkça oda hızlanıyor
Artık havada sadece çiseler değil büyük yağmur damlaları var
Üzerime üzerime hışımla geliyorlar
Sanki bir şeyin olacağını haber verecek gibi
Sanki bir şeye öfkeliymiş gibi
Sanki bulutların elçisi gibi
Güneşin ışınlarını engelleme kapasitesine sahip olmasalar da
Havayı soğutmaya bir nebze destek atıyor bulutlar
Üşümeye başlıyorum
Bulutların arkasındaki gizli sırları merak ediyorum
Adımların daha fazla hızlanmıyor
Yavaşlıyorum
Herkesin bir anda , şu anda öleceğini düşünüyorum
Sanki bulutlar bugün daha sinirli
Sanki yağmur damlaları yukarıdan insanlara hücum ediyor
Bugün diğerlerinden farklı
Bugün sanki,
Sanki dünyanın sonu gelecekmiş gibi yağmur yağıyor.

18 Temmuz 2026 - Gün-1

Kalite ve güvenin adresi...


Neyse efendim. Bir zamanlar dışarılarında aranılması gereken anlam bugünlerde iç huzurumuzun bir yerlerinde dolanmaya karar veriyor. Biraz onu bulmaya çalışalım. Saatler 16.00 sularına yaklaştığında içimizdeki bir takım organlarımızı anlamaya çalışalım. Bugün mide için ferah bir gün oluyor. Kendisine yapacak fazla bir iş verilmediğinden bugün iç huzurunu rahatlıkla buluyor. Karaciğer ise yorgunluktan bitap düşmüş durumda fakat bu durum yılların etkisinden kaynaklanıyor. Bağırsak kısmına geçmeden yukarılara çıkalım. Akciğerler günlük rutinine devam ediyor. Sigara içilmemenin verdiği huzurla rahatlıkla soluk alıyorlar. Yanlarındaki kalp ise kendisine verilen manevi zırva anlamı anlamamış ve son hızıyla kan pompalamaya devam ediyor. Ara sıra kapakçıklarındaki terleri siliyor. Bugün de sıkı çalışmasına devam ediyor.


-------------------------------

Gelelim sadede. İç huzur dediğimiz şeye kavuşmak için dışarıya bağımlı mıyız? Gelin bir evren oluşturalım. Burada sadece siz varsınız. Başka kimse yok. Ama kendinizsiniz. Tüm bilgi birikimlerinizle ve hayatın kendisini anlayacak şekilde kendinizsiniz. Bir anda boşluğa düşerecek kadar kimseyi sevmediğiniz bir haliniz yani anne babanız sevdikleriniz bir sevgiliniz yok. Orada bu halde tek başınasınız. Bu halde yaşar mıydınız? Bu halde yaşamak insanı özelliklerinizi mahveder miydi ve sizi tamamen bir hayvana mı dönüştürürdü. Dış kaynaktan gelebilecek hiçbir bilgi olmadığında bu insana ne olacaktı? Dahası farklı deneyimlere sahip farklı insanlar böyle tek başına kaldığı bir evren simülasyonunda ne olurdu?

Ben anlamıyorum. Her zaman huzurun dış kaynaktan gelebilecek bir bilgiyle değişmeyeceğini düşünürdüm. Dış kaynakların kendimizi geliştirmemiz için mükemmel kaynaklarda ama huzur içeriden gelmeliydi. Şimdilerde ise samimiyetsiz bazı dış faktörlerin bile insanların iç huzurunu etkilediğine şahit oluyoruz. Gönülsüz gidilen hafta sonu piknikleriyle yerine gelen rutin bizim bazen iç huzurumuza katkı sağlıyor. Gönülsüzce yapılsa bile dış kaynaklara kendimize kaptırmamız bir nebze bizi daha mutlu yapıyor.

Samimi mi? Değil! Faydalı mı? Evet!

19 Temmuz 2026 - Gün-2

Sabah bir takım sıcaklıklar vuruyor. Yüzümüzü yüzümüzü yakıyor , ayağa kalkmamıza faydamı sağladılar zarar mı belli değil. Gene de doğrulalım. Yapacak işlerin listesinden bir takım notlar silmemiz gerekiyor. Biz bu günlerde kendimize anlamlı bazı şeyler bulmaya uğraşıyoruz ve bu günlerde hayatın tekdüzeliğinden kurtulmaya çalışıyoruz fakat artık çok mu geç? Hani hiçbir zaman geç değil miydi? Öyle şeyler vardı galiba? Her zaman bir ümit vardılar felanlar? Nerelerde onlar? Onlar yavaşça ortadan kaybolurlar. O halde ne anlamı kalır ki. Efendim, yalan söylüyorlar. Bir takım ümide tutunmaya çalışan kişilerin uydurukları zırvalar işte. Ümit vardır! Hmmm, bazı koşullar ve şartlar yerine geliyor ve bu günde arkadaşımız Elif'i tüm zorluklara rağmen hayata karşı durması sebebiyle kutluyoruz. Elif eski günlerde çok sıkıntılı günler yaşadı sonrasında Elif dedi ki hayatımında yaşadığım bu sıkıntılı günleri diğer insanlara gösterip ilham vermeliyim. Elif kendini diğer insanlara bir rol model yapmak istedi. Elif, nedense yapmak istediği veya olmak istediği asıl insandan ziyade insanlara bir rol olabileceğini düşündü. Bazıları Elif'in arkasından artık o zorluklara katlanmadığı için eskisi gibi olmadığını söylediler ve Elif onlara bir zamanlar onunda katlandığını söyledi. Elif artık eski Elif değildi. Elif bir takım şeyleri geri de bıraktı. Elif bazı insanlara hayatın değişeceğini göstermek gibi bir meslek üretti kendine. Bu mesleği kendi oluşturdu. Elif bu konuda hiçbir şey bilmiyordu hatta belki de şanslıydı. Sonrasında Elif'in o kadar çabalamadığı ortaya çıkıyordu. Elif bazı kitleler ve reklamlar nedeniyle ön plana çıkarılmıştı. Halk öfkeliydi. Elif - rol model ablamız- bir sahtekar çıkmıştı. Bu bir galeyana sebep olmadı. Elif sonrasında lüks yerlerde kalmıştı. Elif olduğu kişiyi unutmuş ve bambaşka birine dönüşmüştü. Elif bunları her geçen gün hatırladı ama Elif artık o rezil hayatına dönmek istemedi. Elif, geçmişine bir mazeret üretti. Elif kendi kendine yapacak bir şey yok dedi. Bunlar olurdu! Bunlar normaldi! Hayat, veya insanlar bunu gerektiriyordu ve şartlar diyordui Elif. BUNU GEREKTİRİYORDU!