Gerçek olamayacak kadar güzel...

Anlam aramak yerine belki de basitliği tercih etmenin ne kadar kolay olabileceğini düşünüyorum. Dindar bir insanın acı çekmemeyi kendine yedirmemesi bana garip gelmiştir. Hayatının başından hayattan kopan bir çocuğunun cennete doğrudan bir bilet kazanmasının yanı sıra 'ben' hayatımı günahlara karşı bir kalkan tutarak yaşamak zorundayım. O çocuk olmak istemezdim. O çocuğun takdirini Allah'ın verdiğini kabul de ederim ama kendimle o çocuk arasındaki uçurumu da düşünmeden edemiyorum. Acı çekmeden başarılı olamaz mıyız? O halde herkesin başarılı olması gerekmiyor mu? Başarının ve buna uygun gördüğümüz anlamının kolaylık ve zorluk kelimeleriyle ilişkisini irdeleyecek de değilim. Hile ve hurda karıştırarak maç kazanan birinin 'ben kazandım' demesi sonucunda kazandığı sonucuna ulaşabiliriz. Ayrıca bu hile hurda işinin kolay değil de zorlukla elde edildiğini de düşünebiliriz. Hem zor hem de hile yaparak kazanılan bu sonucun 'başarı' olmasını asla kabul edemiyorum. Hayatı tam bu noktada anlamsız görmeye başlıyorum. Anlamsızlık hayatın kendisine değil de hayatı insanların yorumlama şekliyle alakalı sanırım. Herkesin yaptığının aksini düşündüğünde kimi zaman sana sıradışı derler. Bunu toplum bazen seni övmek için söyler bazen de hakaret etmek için. Peki ne yapmalıyım, albayım? Sıradanlığımızda boğulmayalım mı? Sıradan olmamayı kovalamakta isek bu bizi ancak sıradanlığın basit yolunu bulmaya mı götürecek. Herkesin sıradışı olmaya çaılştığı bir dünyada sıradışlığın bir sıradanlığa dönüştüğü de gerçek.

Aklım almıyor. Sıradışı olmak için gereken özel çaba sıradışılığı bilinçli ve becereksiz hale getirmez mi? Ne anlamı kalır .....

Sanki dünyanın sonu gelecekmiş gibi...​

Havada karanlık bir atmosfer
Adımlarımın dışarı çıkmaya niyetlendiğini fark etmek istemiyorum
Bugün dışarıda benim için bir şey olmadığını biliyorum
Yağmur hızını arttırıyor
Ayakkabımın topuk kısmı ayağımı acıtıyor
Üstümdeki son düzenlemelerimi yapıyorum
Sanki dışarıda önemli bir şey bulacakmışım gibi
İlk adımımı atıyorum
Her şeyin ve herkesin üzerime odaklandığını varsaymak gibi bir yanlışa kapılıyorum
Kafama yağmurların düşüşünü umursamıyorum
Birazcıkta ıslanabilmek istiyorum
Bazı güzellikleri fark edebilmek için derin bir çaba sarf ediyorum
Yağmur inadına benle bir mücadeleye giriyor
Ben hızlandıkça oda hızlanıyor
Artık havada sadece çiseler değil büyük yağmur damlaları var
Üzerime üzerime hışımla geliyorlar
Sanki bir şeyin olacağını haber verecek gibi
Sanki bir şeye öfkeliymiş gibi
Sanki bulutların elçisi gibi
Güneşin ışınlarını engelleme kapasitesine sahip olmasalar da
Havayı soğutmaya bir nebze destek atıyor bulutlar
Üşümeye başlıyorum
Bulutların arkasındaki gizli sırları merak ediyorum
Adımların daha fazla hızlanmıyor
Yavaşlıyorum
Herkesin bir anda , şu anda öleceğini düşünüyorum
Sanki bulutlar bugün daha sinirli
Sanki yağmur damlaları yukarıdan insanlara hücum ediyor
Bugün diğerlerinden farklı
Bugün sanki,
Sanki dünyanın sonu gelecekmiş gibi yağmur yağıyor.