CİNGÖZRECAİ' Alıntı:

Başkalarına ait senin de tanık olduğun utanç verici anıları hatırlamaya çalış. Hatırladıkça hepsini nasıl da unuttuğunu ve ne kadar zamandır aklına gelmediğini fark edeceksin. Diğer insanlar da aynen böyle senin çok utandığın bir şeye tanık olmuş olsalar da hatırlamıyorlar bile. Akıllarına gelmeyeli belki yıllar olmuştur.

Genişletmek için tıklayın ...

Onun farkındayım ama o an aklına gelince kafanı duvara vurmak istiyosun ya o his berbat hdhdhdhhd

Bu yılın başında aklıma gelenleri yazarak bir liste hazırlamıştım. Şimdi onu tekrar buldum ve buraya da eklemek istiyorum. Liste oldukça kapsamlı; bu yüzden 3 aylık kısa bir plan değil. Daha çok denemek ve yapmak istediğim şeylerden oluşuyor. Zamanla bazılarını yavaş yavaş hayatıma katmayı planlıyorum. Liste zaman içinde değişebilir; yeni şeyler eklenebilir, bazıları çıkarılabilir ya da şekil değiştirebilir.

Bu yılın başında tuttuğum bazı notları buraya yazıyorum. Aslında bunlar sadece küçük bir kısmı; yazmadığım ama denediğim, mücadele ettiğim çok daha fazla an var.

15 Ocak 2026, 14:00
Bu sürece başladığım an.

21 Ocak 2026
Kafamın içinde bir savaş var; iyi ile kötünün savaşı. Artık iyi olanı seçmeye karar verdim. Zaman zaman ikilemler yaşıyorum, şüpheye düşüyorum ama her seferinde yeniden kazanıyorum. Bunu tek başıma yaptığımı düşünmüyorum; bana o gücü veren Allah. Bu sayede ayakta kalıyorum. Bundan sonraki süreçte Allah’ın benim yanımda olduğunu biliyorum. Bu da bana büyük bir rahatlık veriyor. Şüpheler ve kararsızlıklar hâlâ var ama Allah’ın beni koruduğunu bilmek bana yetiyor.

26 Ocak 2026
Bugüne kadar birçok yolu defalarca denedim ama başarılı olamadım. Sonunda kendi başıma ne kadar yetersiz kaldığımı anladım. Bu yüzden artık Allah’ın beni koruduğunu, bana destek, güç ve kuvvet vereceğini biliyorum. Gerisi umurumda değil.

27 Ocak 2026
Bu süreci bozdum. Ama yapacak bir şey yok. Bu bir süreç ve ben mücadele etmeye devam edeceğim. Bugünü kaybettim ama yarını kazanacağım inşallah. Yeniden başlıyorum.

19 Mart 2026
1.gün bitti, 2. günün içindeyim. Saat 21:50. Zor geçiyor. Her dürtü geldiğinde elimi yüzümü yıkıyorum.
Ertesi gün tekrar bozmuşum.

Fiziksel olarak kendimi pek iyi hissetmiyorum. Bunun psikolojik mi yoksa tamamen fiziksel mi olduğunu tam bilmiyorum. Sabahları yorgun uyanıyorum, gözlerim ağrıyor. Genel bir halsizlik var ve özellikle bacaklarımda ile sırtımda ağrılar hissediyorum.

Gözlerimdeki rahatsızlığın büyük ihtimalle ekranda çok fazla vakit geçirmemden kaynaklandığını düşünüyorum. Yorgunluk ve halsizliğin bir kısmı dijital alışkanlıklardan, diğer kısmı ise beslenme ve spordan geliyor gibi. Bu alanlara da daha fazla dikkat etmem gerekiyor.

Bugün biraz daha disiplinli ilerlemeye karar verdim. Sağlam bir antrenman yapacağım.

Beslenme planım:

• Gün içinde yaklaşık 3,5 litre su
• Sabah: 3 haşlanmış yumurta, salata, ton balığı, pekmez ve tam buğday ekmek
• Akşam: Tavuk pilav

Ek olarak:

• Kabak çekirdeği
• Soda (tuz + limon)
• Magnezyum
• Sağlıklı yağ olarak ton balığı yeterli
• Belki yoğurtlu chia tohumu

Bunların dışında güzel bir duş alıp biraz da kendimi toparlamayı planlıyorum.

Artık biraz daha vitesi artırmam gerektiğini anlıyorum.

Ruh halim çok dengesiz. Bazen hafif iyi hissediyorum, ardından bir anda çok kötüleşiyor. Kafam oldukça karışık

Bugün spor yaptım: 30 kiloyla 3x12 squat, 3x12 push press ve 3x15 şınav. Eskiden aktif olduğum zamanlarla kıyaslanamaz ama idare eder. Yapacak bir şey yok, böyle böyle adım adım başlanacak.

Sonrasında sıcak bir banyo yaptım, güzelce liflendim. Üzerimde nazar ya da kötü bir enerji varsa kalksın diye kovaya yarım çay bardağı sirke döküp onunla durulandım. Ardından namaz kıldım ve dua ettim.

Şimdi uzanıyorum. Bu şekilde yatmak çok huzurlu ve tatlı geliyor.

Ne uyuyabiliyorum ne de uyanık kalabiliyorum. Her iki durumda da halsiz ve yorgun hissediyorum. Yarın da böyle hissedersem doktora gidip kan tahlili yaptırmayı düşünüyorum; değerlerimde ciddi bir düşüş olabilir, emin değilim. Şu an gerçekten çok kötü hissediyorum. Belki bu durum psikolojiktir ya da bu bağımlılıktan kurtulma sürecinin bir parçasıdır. Vücudum sızlıyor ama umarım bu dönemi de hayırlısıyla atlatırım.

Şu an yaşadığım bütün sıkıntılar geçecek. Bir gün dönüp “Her şeye rağmen pes etmedim” diyeceğim.

Buraya kadar gelmişken, saçma sapan bir rahatsızlık yüzünden vazgeçemem. Eğer şimdi bozarsam sadece süreci değil, kendimi de kaybederim. Bu, kendime ihanet olur. Bugüne kadar verdiğim tüm emekler boşa gider ve yeniden o eski, istemediğim hayata geri dönerim.

Ben kendime daha iyi bir hayat borçluyum. Ve o borcu ödeme zamanı geldi.

Artık yeni bir sürece başlamaya cesaretim kalmadı.

Kafayı yemek üzereyim ben ailemle bir konu hakkında çok net konuştum ve artık yapmayacağımı söyledim şimdi beni arayıp emrivaki yapıyorlar zaten kötü haldeyim iyice delirdim allahım bana yardım et

Kimseye anlatamadığın bir bağımlılıkla mücadele etmek ne kadar zor… İnsanlar senin ne yaşadığından, içinde nasıl bir savaş verdiğinden habersiz. Onlara göre hayatın güllük gülistanlık ve sen sadece şımarıklık yapıyorsun. Oysa senin nasıl bir mücadele verdiğini, içinde kopan fırtınaları, kendine kaç kez küfür ettiğini, kendinden nasıl tiksindiğini bilmiyorlar. Neler çektiğini, ne uğraşlar verdiğini, canının ne kadar yandığını anlatamıyorsun.

Şu an elden gelen bir şey yok. Onlar ne düşünürse düşünsün… Ben neyle mücadele ettiğimi, içimde neler yaşadığımı biliyorum. Bu bana yeter. Ve biliyorum ki günü gelecek, bunu da atlatacağım. Aydınlığa çıkacağım.

Dostum umarım kısa zamanda atlatırsın.
Sorunların fiziksel mi ruhsal mı ikisi birlikte mi bilmiyorum ama ben de böyle sorunları sık sık yaşıyorum ve en sonkinin ne kadar uzun sürdüğünü sen de günlüğümden görmüşsündür heralde.
Sorunlarla baş etmede çok yetenekli değilim ama şunu söyleyebilirim ki çoğu zaman dışarı çıkıp sosyalleşmeye başladığımda birçok derdimi unutuyorum.
Bu sefer de çok etkili oldu birkaç arkadaşımla görüştüm bir akrabamla görüştüm filan derken bir baktım bazı dertlerimi unutmuşum bile.
Kendimizle baş başa kaldığımız zaman sanki özellikle fiziksel semptomlar varsa sıkıntı kafada çok büyümeye başlıyor ve bambaşka bir hal alıyor. Ruhsal sıkıntılar da böyleler bence.
Biraz dışarıyla konuşmak insanlara yardımcı olmak işine yarayabilir böylece biraz kendi sorunlarını unutursun.
Dediklerinde kesinlikle haklısın insanlara detaylıca anlatsan bile anlamıyorlar çünkü böyle, dışarıdan herkesin hayatı tozpembe gözüküyor.
Bu durumda sana şefkatle yaklaşanlar bile belli bir noktaya kadar böyleler ama sonrasında tahammülleri olmuyor.
Bence insan kendisine karşı da böyle olmalı. Fazla suçlamak zaten çok kötü bir şey ama fazla şefkat de insanın kıvranıp durmasına yol açıyor. Bir süreden sonra diğerleri gibi bazı şeyleri görmezden gelip devam etmek lazım. Anı yaşamaya odaklanıyorum fiziksel sorunlarıma çok ehemmiyet vermemeye başladım ve ruhsal sorunlarımın da azaldığını fark ettim.
Umarım sana da faydası olur. Emin ol sıkıntılı günlerde ufak ufak gayretlerle birçok şeyi atlatabilecek güçteyiz.

CİNGÖZRECAİ' Alıntı:

Dostum umarım kısa zamanda atlatırsın.
Sorunların fiziksel mi ruhsal mı ikisi birlikte mi bilmiyorum ama ben de böyle sorunları sık sık yaşıyorum ve en sonkinin ne kadar uzun sürdüğünü sen de günlüğümden görmüşsündür heralde.
Sorunlarla baş etmede çok yetenekli değilim ama şunu söyleyebilirim ki çoğu zaman dışarı çıkıp sosyalleşmeye başladığımda birçok derdimi unutuyorum.
Bu sefer de çok etkili oldu birkaç arkadaşımla görüştüm bir akrabamla görüştüm filan derken bir baktım bazı dertlerimi unutmuşum bile.
Kendimizle baş başa kaldığımız zaman sanki özellikle fiziksel semptomlar varsa sıkıntı kafada çok büyümeye başlıyor ve bambaşka bir hal alıyor. Ruhsal sıkıntılar da böyleler bence.
Biraz dışarıyla konuşmak insanlara yardımcı olmak işine yarayabilir böylece biraz kendi sorunlarını unutursun.
Dediklerinde kesinlikle haklısın insanlara detaylıca anlatsan bile anlamıyorlar çünkü böyle, dışarıdan herkesin hayatı tozpembe gözüküyor.
Bu durumda sana şefkatle yaklaşanlar bile belli bir noktaya kadar böyleler ama sonrasında tahammülleri olmuyor.
Bence insan kendisine karşı da böyle olmalı. Fazla suçlamak zaten çok kötü bir şey ama fazla şefkat de insanın kıvranıp durmasına yol açıyor. Bir süreden sonra diğerleri gibi bazı şeyleri görmezden gelip devam etmek lazım. Anı yaşamaya odaklanıyorum fiziksel sorunlarıma çok ehemmiyet vermemeye başladım ve ruhsal sorunlarımın da azaldığını fark ettim.
Umarım sana da faydası olur. Emin ol sıkıntılı günlerde ufak ufak gayretlerle birçok şeyi atlatabilecek güçteyiz.

Genişletmek için tıklayın ...

Çok teşekkür ederim, deneyeceğim. Umarım en kısa zamanda atlatırım.

Bugün biraz daha iyiyim. Sabahları uykumu alamıyorum; kardeşimin alarmı ve hazırlanma süreci yüzünden defalarca uyardım, kavga ettim ama hâlâ aynı şekilde devam ediyor. Artık yapacak bir şey yok, ben de kulak tıkacı ve göz bandı sipariş edeceğim, sanırım işe yarar.

Bu süreçte yaşadığım fiziksel ve psikolojik iniş çıkışlar, sanırım geri çekilme (flatline) evresi ile ilgili; tam emin değilim ama öyle olduğunu düşünüyorum. İnşallah geçecek. Ufak ufak spor yapmaya çalışıyorum.
17.günümdeyim. Uzun zaman sonra ilk defa bu kadar uzun bir süreçteyim; en son 2025 Haziran ve Eylül aylarında 16-20 günlük iki sürecim olmuştu. İkisini de rehavete kapılıp bozmuştum.
Belki de şu an çektiğim sıkıntılar ve sorunlar, süreci bozmamam içindir. Hayırlısı bakalım, ileride neler olacağını göreceğiz.

Ağladım, bayağı ağladım. Kendimi durdurmadım; iyi geldi. Ardından soğuk bir duş aldım, dört sayfa kitap okudum. Uyumaya çalıştım ama uyuyamadım. Şimdi kendimi bir değişim sürecinde olduğuma ve bu gelgitlerin normal olduğuna ikna etmeye çalışıyorum.

Bir zamanlar dövüştüm, ama ilk kez gerçek bir mücadele verdiğimi — savaştığımı — iliklerime kadar hissediyorum.
İşte şimdi… beni güçlü yapacak günler bunlar.

Eğer buna dayanabilirsem, yenilmem.

Elit bir boksör olan Dmitry Bivol’un bir podcast’te söylediği sözleri önceden not almıştım. Şimdi tekrar okudum:

“İnsan güçlü olmak için kazanmaya değil, kendini kaybetmemeye odaklanmalıdır.
Sonuçlar gelir gider; karakter kalır.
Doğru yaşarsan, başarı seni zaten bulur.”

Ben kendimi kaybetmeyeceğim.

Dmitry Bivol

Hayat adil değildir. Bu yüzden adaletsizlikle savaşmaya takılıp kalmak yerine, ona rağmen güçlü kalmak gerekir. Bahaneler üretmek yalnızca enerjiyi tüketir; oysa netlik, insanı özgürleştirir.

Dünden biraz daha iyiyim. Bugün öğleden sonra bir arkadaşımla buluşacağım. Dün beni arayıp “yarın buluşalım” demesi, içinde bulunduğum bu sıkışmışlıkta gerçekten çok iyi geldi. Şu an birini arayıp buluşma teklif edecek psikolojide değildim; bu yüzden teklifin karşı taraftan gelmesi ayrıca değerliydi. Ama ilerleyen zamanda ben de başka bir arkadaşıma bu teklifi yapacağım.

Defalarca yazdım ama bir kez daha ifade etmek istiyorum: Ben bir değişim sürecindeyim. Yaşadıklarım bu sürecin bir parçası. Özgüven bazen düşer, bazen yükselir; önemli olan buna takılıp kalmadan yola devam edebilmek. Duyguları tamamen yok saymak değil, ama onların beni yönlendirmesine izin vermeden ilerlemek gerekiyor.

Bunu söylemek kolay, yapmak zor—bunun farkındayım. Ama olacak. Acı çekilecek, yollar aşılacak ve günün sonunda kazanacağım.

Kafamda sürekli dönen bir konu var. Belki de bu, kendimle ilgili yanlış bir bakış açısıdır, emin değilim.
Hiçbir zaman bir işi sonuna kadar götüren, o konuda zirveye çıkan biri olamadım. Yeni şeyler denemekten korkan biri değilim; aksine deniyorum, çabalıyorum. Ama iş başarı noktasına geldiğinde sanki olmuyor, yapamıyorum.

Bazı insanlar var; gerçekten yetenekli ve başarılılar. Ellerini attıkları her işte fark yaratıyorlar. Ben ise bunu yapamıyorum. Belki bu, sosyal medyanın yarattığı bir algıdır, bilmiyorum. Ama yine de bu durum beni üzüyor.

Aslında kendi içimde baktığımda, başarılı olduğumu düşünüyorum. Bugün bulunduğum nokta, ortalama bir insanın üstünde. Ama zihnimde tanımladığım o “başarı” seviyesine ulaşamadım.

Bazen hayatımda, filmlerdeki gibi yol gösteren birinin olmasını istiyorum. Rol model alabileceğim, gerçekten kaliteli bir insanla tanışmak... Belki o zaman daha iyi bir hayata sahip olabilirdim diye düşünüyorum. Ama böyle biri yok. Belki de o yolu düşe kalka kendim bulmam gerekiyor. Kim bilir, belki ileride başkalarına yol gösteren kişi ben olurum.

Bu hafta okula sadece pazartesi günü 1 saat gidip çıktım. Onun dışında berbere vs. gitmeyi planlıyordum ama gidemedim. Sanırım sosyal anksiyetem tuttu. Bugün de aynı durum vardı; aslında gitmem gerektiğinin farkındayım ama gerçekten içimden gelmiyordu, bu yüzden gitmedim. Bunun insanın elinde olan bir şey olmadığını düşünüyorum. Haftaya düzelteceğim inşallah. Bu süreç zaten zor geçiyor, bu yüzden kendime bir süre ekstra yüklenmemeyi düşünüyorum.

Bu işin sonunda değişeceğim. Ama bahsettiğim şey basit bir değişim değil; her yönüyle yeniden doğmuş gibi olacağım. Fiziksel olarak, psikolojik olarak, vizyonumla, hayattaki misyonumla, tavrımla, davranışlarımla, bakış açımla… Her şeyimle bambaşka birine dönüşeceğim.

Ne kadar zor olursa olsun, bunu başaracağım. Bu bir savaş ve ben kazanacağım. Aşılması gereken dağlar ne kadar dik olursa olsun tırmanacağım. Geçilmesi gereken yollar ne kadar dikenli olursa olsun yürüyeceğim—gerekirse çıplak ayakla.

Çünkü şu anki halim bu dünya için fazla zayıf. Değişmek zorundayım. Kendime daha iyi bir hayat borçluyum… ve onu alacağım.

14.00’te arkadaşımla buluştum. Yemek yedik, kahve içtik, biraz AVM’de mağazaları gezdik, sahilde yürüdük. Sohbet, muhabbet ve dertleşme gerçekten iyi geldi. Şu an kendimi daha iyi hissediyorum, rahatladığımı fark ediyorum.

Biraz planlarımdan bahsedeyim. Haziran ayına kadar kilo almayı ve spor yapmayı düşünüyorum. Evdeki ağırlıklarla çalışacağım, ayrıca haftada 3-4 gün yüzmeye gideceğim (her gün değil).

Bunun yanında mental olarak da kendimi toparlamayı hedefliyorum. O tarihe kadar ne istediğimi, nasıl bir hayat istediğimi ve hayata bakış açımı sorgulayacağım. Çünkü şunu fark ettim: İnsan bir koşuşturmanın içine girince, yaptığı şeyleri gerçekten sevdiği için mi yapıyor yoksa sadece alışkanlık olduğu için mi yapıyor, bunu ayırt edemiyor.

Bazı insanlar bunu 30’lu yaşlarında fark etmeye başlıyor. Çünkü o zaman hayat biraz daha sakinleşiyor ve insan kendini dinlemeyi öğreniyor. Bazıları ise bunu hiç fark edemiyor ve geriye dönüp baktığında aslında kendi istediği hayatı değil, başkalarının yönlendirdiği bir hayatı yaşadığını anlıyor. Herkes ne yapıyorsa onu yapıyor ve bir bakmış popüler kültürün içinde kaybolmuş.

Bu yüzden haziran ayına kadar kendimi biraz daha dinleyeceğim. Hayattan ne istiyorum, nasıl yaşamak istiyorum gibi sorulara cevap arayacağım ve daha sakin bir şekilde ilerleyeceğim.

Haziran ayıyla birlikte ise vitesi artırma zamanı olacak. Vücudumu daha iyi bir hale getireceğim ve üzerine koymaya devam edeceğim. Aynı zamanda akademik olarak da kendimi geliştirmek için kurslar, stajlar ve sertifika programları araştıracağım

Tabii hayat her zaman bu kadar planlı ve sistemli ilerlemiyor. Bunlar benim planlarım; o zaman geldiğinde ne olur, tam olarak bilemem. Ama elimden gelen çabayı göstereceğim. Bir söz var: “Sen plan yaparken kader gülümser.” Ama bu söze bakıp her şeyi boşlamak da doğru değil. Benim bir planım var ve umarım bu doğrultuda ilerlerim.